Laatste Nieuws

Nieuwsarchief

Vrijdag 9 april: Modern Bop Society Donderdag 10 Juni, 2010 om 09:19 door lejo "Twee weken geleden beleefden we een genoeglijke avond met het Rainbow Sextet dat, zijn naam clichégetrouw, ons alle kleuren van de regenboog liet zien en een uitgebreid spectrum van zijn kunnen etaleerde. Benieuwd zakten we dan ook af naar Mechelen voor de Modern Bop Society en vroegen ons af of Decock met een vleugje wereldkeuken van Tsjechobelgoluxemburgse origine en de helft van de ingrediënten van het al opgediende sextet een avondvullend gerecht kon klaarstomen. Vrij snel bleek dat de regenboog niet altijd gespannen kan staan: Mingus en Hancock werden lyrisch en zonder beeldenstormerij aangepakt. Toen aangekondigd werd dat ze “iets swingerder” zouden brengen nl. Dolphin Dance van Hancock, kregen we de indruk dat Hancock zijn inspiratie was gaan halen in een benepen dolfinarium, eerder dan dat hij het onstuimig geflipper van deze sympathieke zeezoogdieren was gaan spotten in de open branding. Wat was er aan de hand? Dan maar te rade bij mijn trouwe tweevoeter die op haar eentje nog minder afweet van jazz als wij allemaal samen van de taxonomische classificatie van kiezelwieren, en a fortiori nooit een voet zou binnenzetten in een jazzclub, tenzij de weersomstandigheden geen andere keuze toelaten, zodat zij de uitgelezen persoon is om een objectief en onbevangen oordeel te geven. De gezamenlijke conclusie: de Rainbow warriors kozen voor eigen composities, in een uitgekiende opbouw zeer overtuigend uitgewerkt. Ons Nieuw Gezelschap hield zich, nochtans met dezelfde individuele virtuoze capaciteit, aan een klassiek stramien, zodat na enkele nummers een zekere voorspelbaarheid ons een ongemakkelijk gevoel gaf; en als er iets is dat jazz zijn glans afneemt, dan is het voorspelbaarheid: want wie hierop kickt, zal zich beter voelen bij het live volgen van de amendementen der oppositie in het Federaal Parlement. En dan was er pauze. Hebben zij zich gewend tot alternatieve doch betaalbare peuten of paten? Ondergingen zij een beurt breinwassing? Ligt het aan de inname van al dan niet legale genotsmiddelen? (*). In elk geval, de tweede set klonk danig vertimmerd. We noteren zelfs: een eerste drumsolo en een eerste eigen nummer. Maar vooral meer zuurstof: een schitterende avond leek in het verschiet, maar we waren al aan het bisnummer toe en moesten naar huis. Met Wayne Shorters “Yes or No” nog in het gehoor, was ons besluit: eerste set: no, tweede set: Yes. Kortom: potentieel genoeg, gaan voor potentie! (*) Hun verklaring: “Het zijn maar geuzen”. (**) (**) Gueuze Girardin, al dan niet gefilterd, na enig aandringen steeds vlot verkrijgbaar aan de toog." (Mark) "De avond begon mooi met o.a. nummers van Herbie Hancock. Gauw werd duidelijk dat elk van deze vijf jonge mannen wat in zijn mars heeft en dat ze er samen op uit zijn evenwichtig samengestelde sets te spelen. De muziek stoelt sterk op de jazz die zich heeft ontwikkeld na de bebop: de erfenis en de revival van de hardbop. Moderne invloed vinden zij bvb bij Brian Blade Fellowship. Zeggen dat het een verdienstelijk concert was, doet afbreuk aan de kwaliteiten van de muzikanten én het concert, want we kregen best wel een goed concert. Enkele stukken in het gebrachte repertoire waren misschien wat hoog gegrepen voor de vijf jonge studenten aan het Lemmensinstituut die zij zijn, maar het toont aan dat ambitie hen niet vreemd is en dat zien wij graag. Met het heel trage nummer bijvoorbeeld van Will Vinson (vorig jaar nog in de Singel op altsax bij Ari Hoenig Punkbop, in de Hnita Hoeve op altsax en piano bij Jonathan Kreisburg Quartet) toonde deze groep dat ze moeilijke stukken niet uit de weg willen gaan. Wat echter de vraag kan oproepen of zij daar al rijp voor zijn. Wie het niet begrepen heeft op elektrische pianoklanken die heel seventies aandoen en kunnen herinneren aan de tv-serie Love Boat kon zich misschien gelukkig prijzen dat de look van het instrument toelaat terug te denken aan mooie chrome bumpers van oude auto’s en vooral dat Bram de Looze behalve smaakvol groovy en vinnig solerend ook sober aanvullend kan spelen. Thomas Decock deed de aankondigingen niet altijd met stijl, maar soit, hij zocht op gitaar ook een goede balans tussen de voor- en de achtergrond, speelde goed tot vrij sterk. Bassist Stefano Agostini had gelukkig ook zijn versterker binnen handbereik toen de jonge Bram zijn volume a bit selfish had opengtrokken, maar had voor het overige schijnbaar ook veel plezier en een goede partner in ritmes leggen met drummer Steven van Gelder. Snel/traag, stak/speels, zij vinden hun draai wel. Rob Banken oogde eerder introvert, maar speelde intelligent en zeer bij de tijd op altsax. Al dan niet als hechte groep, deze muzikanten hebben nog mooie wegen voor zich..." (Danny)

Vrijdag 26 maart: Rainbow Sextet Donderdag 10 Juni, 2010 om 09:18 door lejo "Een prachtig concert was het,vrijdag,met het Rainbow Sextet. Twee mooi afgewerkte sets met meestal eigen composities, met voor mij, een lichte voorkeur voor de eerste set. Veelkleurige vermenging van alle soorten jazzstijlen met veel soul gebracht, zes muzikanten in absolute topvorm, zowel in samenspel als solo. De extra pluim gaat naar baritonsaxofonist en basklarinettist Joppe Bestevaar, een uitzonderlijke jazzmuzikant." (Kris) "Deze avond zes jonge mensen op het podium die allemaal met het Lemmensinstituut van Leuven zijn verbonden. Na de lange inleiding van Lejo die veel reclame maakt voor Jazzora, om uit te wijken naar aldaar, krijgen we nu geen gypsy jazz en ook geen bebop maar iets anders. Wel in het eerste nummer eerder voortkabbelende muziek van de held van drummer Steven Van Gelder, de groep Brian Blade met zijn Fellowship in het rustige nummer 'Rubylou's lullaby'. Daarna blinkt Joppe Bestevaar uit met zijn basklarinet als solo instrument (heerlijk laag) in een nummer van Dave Holland om daarna in climax te gaan met de rest en vooral mooie duo's te vormen met de andere saxofonist Rob Banken. Tijdens die climaxen is het ritme soms iets ernaast doch dat wordt goedgemaakt door de twee saxen en de fender rhodes. Joppe brengt veel loodgieterij mee waaronder ook nog een heuse uit de kluiten gewassen bariton sax. Het "Rainbow Sextet" is opgericht door de drummer Steven Van Gelder die het geheel aan mekaar praat. Na een tijdje komt Bram De Looze helemaal los op zijn fender keyboard in een nummer 'Sunday'. Ik hoor in de verte al iets van Keith Jarrett of Herbie Hancock van de seventies. In ieder geval heeft hij goede leraars waaronder van Rossum en is hij al van zijn zesde bezig met spelen. Wat me het meeste opvalt is de uitstraling en de vette composities van Joppe aan de baritonsax. Er zit veel potentieel in deze groep. Vooral een swingende start na de pauze in het nummer 'ms Much'. En daarna een moeilijke titel met iets als '... stories along the road' ook weer van Joppe. Daarna nog een nummer van David Broeders die ietwat teruggedrongen opzij zit aan de gitaar en die alleen in het laatste nummer de Pedal Steel gitaar gebruikt, hetgeen zeer weinig in jazzkringen is gebruikt (ondermeer Brian Blade Fellowship). Allemaal proper gebracht en we zullen nog van deze muzikanten gaan horen. Zo biedt de Jazzzolder altijd weer een kans voor jongeren om zich te laten zien en horen." (michel p)

Vrijdag 12 maart: Basily Gipsy Band Maandag 19 April, 2010 om 08:21 door lejo "Om het in zigeunertaal te zeggen: Django mag dan wel de basis zijn, de Basily's trekken wel hun eigen kar! De virtuositeit van gitarist Popy en violist Tucsi is overweldigend krachtig en mooi, uitstekend begeleid door de swingende ritmesectie van slaggitaarbroer Gino, cajonspeler Antal Steixner en bassist Marc Giordano. Emotie, snelheid, meesterlijke improvisaties, zwarte ogen, bebop, trefzekerheid, eigen composities en absolute swing, alles was overtuigend aanwezig, de kapel knalde uit haar voegen, de grond beefde, nog even en we waren Jazzkelder! Het in grote getale opgekomen publiek was terecht enthousiast, en ook de "ECHTE" waardemeter sprong op tilt: dit is dat je een groep wel goed kan vinden zonder daarom de cd te kopen, maar ook dat je een groep zo goed vind dat je ze naar huis wilt nemen en dus ook de cd koopt! De volledige kist Basily-ceedees was in een mum van tijd uitverkocht, zelden gezien. Na het concert bij de uitgang zei een van de muzikanten al schertsend, "je kan zien dat je kritiek goed is of we komen je in mekaar rammen!" Om te lachen natuurlijk, ze weten zelf wel hoe goed ze zijn! Oei,de bel gaat, dat zal de melkboer zijn... "(Kris) "Ik ben eens diep in mijn CD-bak gedoken en heb twee oudere CD’s van de BASILY (gipsy band) boven gespit en wat er op de laatste dubbel CD “The Best Of…” staat, valt wel degelijk onder deze noemer, een goede selectie van enkele decennia vrij familiaal en hoog kwalitatief snarenwerk. En vrijdag kregen we niets anders, fijnzinnig, een meestal zeer sterke & virtuoze snarencombinatie en dit in het volledige scala zigeunermuziek, van Django Reinhardt, over balkanmuziek, tot meer Spaans gericht gitaar en vioolwerk. Doorwinterd vakmanschap gebaseerd op ettelijke generaties muzikale overdracht en bruisend speelplezier maakten hier de dienst uit voor een afgeladen zaal." (luque)

Vrijdag 26 februari: Bruno Grollet Timescape project Maandag 19 April, 2010 om 08:18 door lejo "Voor ik aan dit stukje begon, heb ik nog eens de flaptekst van de flyer herlezen, daarin wordt verondersteld dat de toehoorder alle besef voor tijd & ruimte verliest tijdens het optreden van het “Bruno Grollet Timescape Project”; buiten het feit dat het idee op zichzelf meer dan hilarisch is, ben ik er persoonlijk gelukkig aan ontsnapt, alleen mijn therapeut zal dit betreuren, vrees ik, reeds. Hahaha…en nu ter zake, aangezien ik in de oude wereld gebleven ben en met andere woorden niet in een eeuwigdurende droomwereld versast ben geraakt, heb ik beide sets met mijn twee voeten op de begane grond ondergaan, helder van geest en bij volle bewustzijn en zonder ongewenste bijwerkingen, reeds, dus. En ik moet in alle helderheid bekennen, t’was goe, t’was héél goe, t’is lank nie zó goe geweest, mijn ouwe benen dansten als de knokige trillende poten van een jong veulen. En ik kan u verzekeren dat zelfs in realtime deze jongens best te pruimen waren, neem nu die appelzeegroene drummer, Xavier Rogé, niet eens hyperkinetisch en tóch beestig. Of neem nu Fiorini, toetsen, vingers als friemelende spinnepoten wervelend over het ersatzivoor en een fractie van een seconde later, lyrisch soft. Of Grollet aan de sax, hij pompte er in géén tijd varianten en dissonanten, loops & rifs uit, klaar en helder als een stroom fris bronwater. Dan hebben we nog Vrydag, de dragende basman, steun en toeverlaat, het muzikale skelet, waarrond de groep gedrapeerd werd als vloeiend fluweel. Bisnummer, Afro Blue, John Coltrane, ons tegenwoordig vooral bekend van Dee Dee Brigdewater en digitaal gegraveerd op Red Eart, haar laatste CD, bloedstollend… allez… bij wijze van spreken natuurlijk." (luque) "De muziek van Steve Coleman, voor mij althans, de laatste grote vernieuwer in de Amerikaanse jazz, heeft terecht navolging gekregen. Niet alleen door de groep Aka Moon, maar nu ook door dit geweldig quartet van saxofonist Bruno Grollet, die aan deze muziek een zéér persoonlijke touch aanmeet. New jazz in al zijn frisheid, boeiende improvisaties, intens gedialogeer tussen de muzikanten, swingende ingewikkelde ritmestructuren met funky afterbeats, zowel in de eerste als tweede set gespeeld met de perfectie van een zéér duur zwitsers uurwerk. Dit was top!!! Bravo! Vier muzikanten om U tegen te zeggen, en wat mij betreft ook nog een extra pluim voor drummer Xavier Rogé, voor zijn uitzonderlijk knap en schitterend stevig drumwerk!! Voor mij nu al het topconcert van Jazzzolder 2010, wie gaat dit overtreffen? Dat zal niet simpel zijn..." (Dj Kris)

Vrijdag 12 februari: Stekelenburg/Vermeer/Bakker trio Donderdag 1 April, 2010 om 11:05 door lejo "Stekelenburg/Vermeer/Bakker trio spelen enkel stukken van gitarist Stekelenburg en of ze een nummer voor de zoveelste keer voor een publiek brengen of voor het eerst, je zou het niet raden als Stekelenburg het niet verklapt. Elk nummer is een fijn nummer. De ritmetandem volgt of becommentarieert de gitaarlijnen en vooral drummer Vermeer zorgt voor verschuivingen en levendige interactie volgens de goesting en de inspiratie van het moment. Die interactie tussen Stekelenburg, Vermeer en Bakker maakt dat het soms knettert. De ideeën die Stekelenburg op voorhand uitwerkt nodigen zijn kompanen uit om op het podium uitdagingen te formuleren waar ze met zijn drieën gretig op inspringen. Jazzimprovisatie bleek niet het hoofdelement van dit live optreden, maar wel zeer bepalend voor de spelvreugde en de avontuurlijke uitwerking en afwikkeling van de composities. Die krijgen titels mee als Lassolust, Lyra, Blow of zijn opgedragen aan de hond van een voormalige… ex, wou hij zeggen, voormalige vriendin dus, of aan John Scofield en dan is het grooven op zijn Scofields zoals in geen enkel ander nummer in de twee sets. Met gevoel voor humor en evenwicht worden bruggen geslagen tussen trage, medium en uptempo passages. Met gitaar, bas en drums leggen de drie met blues, rock en jazz patronen bij elkaar die modern klinken zonder vergezocht over te komen; wendingen gaan soms hard, bvb van wijds en hemels rustig bespiegelend naar drammen op raketsnelheid, andere voel je aankomen - verrassingen zijn niet van de lucht en zorgen voor spanning en plezier. Met kennis en kunde spelen met uiteenlopende genres en invalshoeken levert fijne eigentijdse en originele stukken op. Jazz, blues & rock fuse very well up here." (danny) "Hardstikke leuk, dol verfrissend, Stekelenburg/Vermeer/Bakker trio uit het nog koudere noorden. Een gitaar is een gitaar is een gitaar, maar elke keer anders, vooral het manneke aan de snaren, het manneke aan de knoppen, dié maakt het uiteindelijke verschil. Maar zo is het ook met de stokken en de drum, met de snaren en de bas en dit trio maakte het verschil met hun drietjes. Knopjes, stokken, snaren, van de eerste noot, met de vlam in de pijp, het spetterde vonken tussen dit triumviraat. Speelplezier ‘avant la lettre’, waar het schaarse publiek onmiddellijk in mee stapte, waarbij de erg gesmaakte drummer met zijn tempowisselingen eenieder naar het puntje van zijn stoel joeg en dit tot jolijt van zijn kompanen. En dan die kleine fijne techniekjes, die muzikale knipoogjes, stijltjes en stijlen, verfijnde tierlantijntjes, moeilijk te benoemen, moeilijk te beschrijven, maar wat dit trio uiteindelijk dit trio laat zijn. Gesmaakt & goedgekeurd, keurmerk verdiend. Dit barre weer weerhield vele geïnteresseerden, wat best begrijpelijk is en toch zaten ze fout!" (luque)

Woensdag 10 februari: Jazz for Haiti Donderdag 1 April, 2010 om 09:11 door lejo "Het is mooi, onwaarschijnlijk mooi, als door de vrieskou en over een dichtgesneeuwde winterlandschap de mensen binnendwarrelen als warme mensenvlokken empathie en bereidwilligheid, om een steuntje te geven aan het onfortuinlijke Haïti. Muzikaal verpakt in een bontgekleurd & hoogkwalitatief jazzjasje, JAZZ FOR HAITI, 10/02/2010, recht in de bloedrode roos van het menselijke hart. Maar de goden waren Haïti wéér ongunstig gestemd, want zonder het extreme winterweer waren de opkomst en opbrengst zeker nog warmer geweest en hadden de hulporganisaties nog een extra tandje bij kunnen steken. Georganiseerd in uptempo, met de volle medewerking van de gemeente Bonheiden en een succulente schare muzikanten. Normaliter spreekt men in deze context van ‘grote namen’, maar in dit specifieke geval, zou ik eerder spreken van ‘grote harten’. Want een selectie van ‘Le beau monde’ van de Belgische jazz stond te trappelen om haar nootje bij te dragen aan dit evenement voor Haïti. Drie podia en de volle inzet van Guido Vaganée, samen met een trits vrijwilligers, maakten het verschil om alles vlot en aangenaam naar een meer dan mooie score te leiden. En zij, die daar mochten aan meehelpen, zijn apetrots op deze onvergetelijke avond en de goedgevulde rekening." (luque) "Guido en Frank Vaganée en B.J.O., Lejo Vanhaelen en de Jazzzolder, het G.C. 't Blikveld en het gemeentebestuur van Bonheiden, zijn erin geslaagd om op zeer korte tijd JAZZ FOR HAITI in mekaar te boksen. Een heus Jazzfestival ten voordele van de slachtoffers van de verschrikkelijke aardbeving in Haiti. Naast de onwaarschijnlijk korte voorbereidingstijd vond JAZZ FOR HAITI ook plaats op de memorabelste monsterfile dag ooit en ging het bij het invallen van de duisternis ook nog eens sneeuwen. En toch kwamen zo’n 450 enthousiaste muziekliefhebbers naar cultuurcentrum ’t Blikveld in Bonheiden afgezakt, waren de vrijwillige medewerkers op post (zelfs die twee die in de vrieskou en met minimale beschutting tegen de sneeuw inkombandjes verkochten) en besloten alle aangekondigde muzikanten het onderste uit hun kan te halen. Het geheel zorgde voor een hartverwarmende sfeer en voor intense concertjes. Wilfried Haesen, voormalig commentator op Jazz Middelheim en op Blue Note, mocht stipt om 19u30 het festival op gang spreken. Het Chris Joris Quintet met blazers Frank Vaganée en Nico Schepers en met - wellicht een van de minst bejubelde maar allerbeste Belgische Jazzpianisten – Free Desmyter, bracht enkele mooie composities van Chris. Een korte, gebalde set met veel improvisatieruimte. Alvast een sterk begin op het grote podium. Intussen was Nine 2 Twelve, het Mechelse Kwintet, in de gezellige en gelukkig goed verwarmde tent begonnen aan waar ze zo goed in zijn: Een mix brengen van Mooie Jazzstandards, Bossa Nova en Blues. Anneke Geschier fungeerde als gastsoliste en ‘crooner’ Fred Meys bleek in forme. Terug naar het grote podium in de zaal dan voor Bert Joris, Nathalie Loriers, Philippe Aerts en Dré Pallemaerts. Vier topmusici die al lang de Belgische Jazzscene overstijgen. En dat was er aan te horen. Bert kon nog maar eens zijn uitmuntende toon en frasering etaleren en tijdens Mémoire d’O, een wondermooie ballad die Nathalie voor haar ouders schreef werd de zaal helemaal stil. Via de cafetaria, waar het voormalige huisorkest van de oude Jazzzolder B-Lectric in de vorm van het André Donni Kwartet zowaar een avondvullend programma brachten, opnieuw naar de tent voor pianist-zanger Bart Mertens. Een voormalig leerling van David Linx naar verluidt hoewel hij meer als Ray Charles of Ben Sidran klonk. Gezellige ‘bluessouljazzrock’ met veel vuur gebracht. Op hetzelfde podium kwam Triosaurus nadien wat vrijer (in de zin van meer free) uit de hoek. Kan moeilijk anders met Seppe Gebruers op piano. Intussen was in de zaal vocalist David Linx met zijn oude makker en kompaan Diederik Wissels aangetreden voor een intiem setje met onder andere een mooie, mannelijke versie van een Joni Mitchell nummer. En dan het absolute hoogtepunt van de avond, volgens ons althans. Philip Catherine met z’n onvolprezen Trio, Dré Pallemaerts (dr) en Philippe Aerts (b). Zelden een zo geïnspireerde Philip Catherine gezien of gehoord. Hij combineerde zijn unieke expressieve mogelijkheden met erg veel ‘goesting’ en ging zelfs rechtstaand swingen. Met hun uitvoering van de standard ‘Bewitched, Bothered and Bewildered’ bezorgden ze menig toeschouwer kippenvel. En dan moest de hoofdact nog beginnen met het Brussels Jazz Orchestra (BJO) met gastsolisten Chris en Bert Joris, David Linx en alweer een sublieme Philip Catherine. In Haiti begint over een week of twee het regenseizoen. Met de opbrengst van JAZZ FOR HAITI, zo’n dikke 10 000 euro kunnen misschien een paar degelijke shelters (tenten) gekocht en geleverd worden. Het geld zal alleszins goed van pas komen en wel besteed worden. Naast geld in het laatje biedt zo een unieke avond nog een onmiskenbaar voordeel. Hij nodigt uit tot nadenken over de relativiteit van luxeproblemen zoals monsterfiles en zet aan tot meer, internationale, solidariteit. Een welgemeende DANK U en proficiat aan de organisatoren, muzikanten, vrijwilligers en publiek!" (Michel Proesmans en Gi Leoni)

Vrijdag 22 januari: Bram Stadhouders & Onno Govaert Donderdag 1 April, 2010 om 09:08 door lejo "Repetitieve muzikale geïmproviseerde deliriums… soundscapes… reminiscenties naar Pink Floid… Robert Frip, vond een ander… voor of tegen, blij of vaag, Bram Stadhouders & Onno Govaert wisten wel degelijk een hoop mensen te boeien, zeker in de tweede set die meer gesmaakt werd dan hun intro… ’t vreemde was dat iedereen vooral de drummer best te pruimen vond… minimalistisch schragen van klanktapijten is alleen voor wakkere jongens weggelegd, wanneer er dan zelfs sprake is van enige bravoure is men genoteerd. Het geheel werd vooral rockgerelateerd, maar dan wel vrije geïmproviseerde rock, zoals Mauro Pawlowski er in zijn, naar eigen zeggen, “mantra’s” produceert, die echter volledig uit de bol gaat wanneer hij in duo gaat met zijn kompaan Jozef Moulin. Gelukkig hadden ze géén vocale aspiraties, want de jazzzolder verzuipt tegenwoordig in de tweederangs zangereskes, die denken met een jazzbacup, een nieuwe Ella of Billy te schaduwen, maar spijtig genoeg hebben ze de zon nog niet gezien, laat staan het licht." (luque) "Een goed gevulde maar niet helemaal uitverkochte kapel, dat was alweer lang geleden. Hadden de lege stoelen iets met het programma te maken? Het concert van het Nederlandse duo Bram Stadhouders en Onno Govaert was als avontuurlijk aangekondigd. Geen zuivere improvisatie maar veel zou het niet schelen. De nagel op de kop, zo zou blijken. Twee nummers volstonden om een eerste set vol te spelen. Vriendelijk kabbelend, zonder veel structuur, het deed denken aan het klotsen van de zee op een windstille dag. Veel opwinding viel er er in deze soundscapes niet te bespeuren, alleen in de finale telkens werd het gaspedaal wat dieper ingedrukt. Toch was vanaf de eerste noot duidelijk dat er twee rasmuzikanten op het podium stonden. Bram Stadhouders speelde subtiele arabesken op zijn met laptop vervormde gitaar. Onno Govaert nam in zijn eentje een duobaan waar. Verantwoordelijke ritme, en diensthoofd percussie en accenten. Nogal wat toeschouwers gaven er na de pauze de brui aan. Zeeziek van al dat akoestisch geklots. Bram Stadhouders en Onno Govaert lieten het niet aan hun hart komen en gaven de afwezigen in de tweede set overschot van ongelijk. De nummers werden wat korter, en er viel zowaar iets van een structuur met thema en melodie te onderscheiden. Pas nu werd de meerwaarde van laptop en de gitaarsynthesizer goed duidelijk. Knap om te zien hoe beide muzikanten elkaar vonden, gitaar en percussie verstrengeld in een pas-de-deux op de vierkante meter. Veel communiceren met het publiek doen ze niet, maar Stadhouders en Govaert hebben wel stijl. Bestaat er zoiets als stoïcijns musiceren? De gitarist,net terug uit de States, geeft geen krimp terwijl hij de miniatuurtjes aan elkaar rijgt. Onno Govaert is een openbaring. Hij zit wat achteloos aan zijn drumstel, maar dat is slechts schijn. De manier waarop hij naar de periferie van zijn instrument uithaalt en de meest verrassende roffels produceert, is zonder meer spectaculair. Een mooi concert van twee boeiende muzikanten op zoek. Hopelijk komen ze ook hun toekomstige vondsten op de Zolder voorstellen." (Erik)

Vrijdag 8 januari: Ooh-bop-sh’bam! Donderdag 18 Februari, 2010 om 11:58 door lejo We krijgen een speciale, doch zeer toegankelijke groep met de vreemde titel 'ooh-bop-sh'bam!'. Na een gratis welkomstdrankje voor het nieuwe jaar volgt de gebruikelijke speech van Lejo zodat iedereen het verschil weer weet tussen de zolder en een kapel (voor jazz). Een aangename avond dus met twee goeie extra muzikanten Herman Pardon op drums en Stijn Wauters op piano. Zij versterken de groep van zangeres Eva Buchmann met Malte Duerschnabel op sax en Fré Madou op de bas. We krijgen songs over prille verliefdheden zoals in de klassieker 'Cheek to cheekl' maar dan wel totaal anders gezongen in haar eigen arrangement. Veel oude nummers van de jaren '40 met swingende drums en piano. Het is genieten in 'Honey Suckle Rose' van de scatting voice met de sax en de super swingende solo's van de piano. Na de pauze wordt de band nog vervolledigd met twee zangeressen Iris Berardocco en Sara Raes zodat de drie dames de 'Jaqueline Sisters' vormen (net zoals de Andrew Sisters maar dan zonder legerpakje). In het nummer 'long long bridge' brengen ze het referendum van de Oosterweelverbinding ter sprake op geheel eigen teksten en Sara brengt het mooie 'Body and Soul' en Iris het bekende 'take the A-train'. En daarna zingen ze tegelijk een Italiaans nummertje 'Eve is back in town ' dat gaat over een Japans meisje wiens vriendje doodgaat. Op het einde nog leuk nummertje 'when you plug my string' en een bisnummer. Toch leuk om het dertiende jazzzolderjaar in te zetten met deze formatie." (michel p -dj) "Een kritiek schrijven over een groep als deze is altijd een evenwichtsoefening tussen zalven en slaan, met in gedachte dat de beste stuurman aan wal staat en moet opletten niet bij het kind in het badwater te vallen. Het concert startte met het bekende “Cheek to Cheek” van Irving Berlin, dat door de groep Ooh-bop-sh’bam! te lang uitgesponnen werd ondanks de goeie solo’s van de saxofonist Malte Duerrschabel en pianist Stijn Wouters. Wat we te horen en te zien kregen was een jazzgroep mét de uitstekende jonge zangeres Eva Buchmann, i.p.v. een zangeres mét een (begeleidings)groep. In zulk een bezetting en concept moet de focus op de zangeres gericht worden en niet op de groep, en zijn lange solo’s uit den boze, omdat ze de aandacht afleiden van de hoofdact, die ze wat verweesd achterlieten. In de daaropvolgende standards werd dit stramien conseqent gevolgd met weliswaar goeie solo’s van de geroutineerde drummer Herman Pardon en bassist Fré Madou. Eva is een gevoelig frêle talent dat nog zal groeien. Ze zingt juist, (opletten in het hoge register) haar scat-improvisaties zijn verrassend en bijwijlen indrukwekkend. Haar motoriek is minimalistisch, op geen enkel moment overdone en straalt diezelfde contradictorische sterke broosheid uit. Klasse! Bij leuke unisono’s met de sax viel soms haar stem weg omdat ze de dynamische microfoon te ver van zich hield en er niet recht genoeg in zong. Dit gebeurde ook als de micro op statief stond. In de groep viel pianist Stijn Wouters op door briljante solo’s, goed ondersteund door een goeie harmonisch-ritmische linkerhand. Ook de sax was vaak to the point, maar dat wisselde af met minder goeie momenten; soms viel hij van de toonladder, echter zonder zich te bezeren. Na de pauze waren de verwachtingen hoog gespannen. Eva kreeg versterking van twee zangeressen: Iris Beardoco en Sara Raes. De eerste twee nummers (eigen composities) beloofden een schitterend tweede deel met als uitschieter “Antwerp Bridge”. (Lange Wapper) De closeharmony zang werd perfect en juist uitgevoerd, de stemmen blendden zich goed en “The Andrews Sisters” (hier “Jaqueline Sisters”) kwamen galopperend, vanaf de horizon, de Jazzkapel binnengestormd. De verwachtingen werden echter spijtig genoeg niet ingelost. Het was geen goed idee om de nieuwe zangeressen solo te laten zingen waaronder het trage “Body and Soul” (Coleman Hawkins). Het nam de drive weg uit het optreden en de twee zangeressen bleken solo in tragere tempi niet zo stemvast te zijn.Wanneer ze dan weer samen zongen ging het een stuk beter. Closeharmony in deze stijl moet een geöliede machine zijn, zowel qua zang als qua act; die ontbrak dan wel totaal. De meisjes zongen dan ook nog samen uitstekend een Afrikaans nummer; ineens zaten we dan in een wereldmuzieksfeertje à la Laïs. De jaren ’40 waren ineens verdwenen, wat de coherentie van het optreden niet ten goede kwam. Het publiek bleef wat op zijn honger zitten en verwachtte op zijn minst een paar covers of een medley van de “Andrews”. Er was voldoende talent aanwezig op het podium bij dit eerste concert van het nieuwe jaar, maar er dient over één en ander nog te worden nagedacht. In het begin vroeg men het publiek om krediet bij het eerste optreden samen, van de meisjes, maar een audience is geen bankinstelling en zelfs daar geeft men tegenwoordig maar mondjesmaat krediet. Kortom voor het tweede gedeelte, als try-out optreden, een voldoende; als volwaardige performance te mager en voorlopig te hoog gegrepen." (PG)

Zaterdag 26 december: Jazz sweet jazz Donderdag 18 Februari, 2010 om 11:57 door lejo Uitzonderlijk deze keer gaat de jazzzolderavond door op tweede Kerstdag. Er is weer veel volk in de jazzzolder en dit voor een zaterdagavond. We krijgen een verrrassing aangeboden uit Wallonië en meer bepaald uit het Luikse. De trouwe jazz-bezoekers merken twee bekenden op: Wouter Roggemans op drums en bassist Pierre Gréco van de groep Shantaram. Pierre valt in voor de aangekondigde bassist Francis Lambillon. De zangeres Zizalie draait zich in bochten tijdens het scatten en na enkele nummers moet de microfoonversterking stevig omhoog om wille van haar frêle stem. De gitarist Alain Frey (met zijn sikbaardje) doet stevig zijn best maar begint ook te scatten en dit soms in duel met de zangeres. Da's teveel van het goede. We krijgen in het begin teveel hetzelfde: een eerder gypsy avond krijgen we met een beetje bossa nova in het nummer 'caucasian bossa' en ook enkele bekende nummers in een ander jasje zoals 'How high the moon', 'blue skies' en 'come rain or come shine'. Zelfs 'time after time' moet eraan geloven. Van de drummer had ik iets meer verwacht maar de muziekkeuze duwt hem in een bepaalde richting. Sterk is wel de bassist en uiteindelijk vooral de trompettist (ook op bugel) Alexandre Plumacker. Wat kan die man blowen. Zizalie componeert ook eigen franse nummers zoals het eigenaardige 'dans une minute Bing' en 'bright nights'. Ze zingt in het Frans en het Engels. Ik weet niet of er veel jazz cd's zijn verkocht van hun eerste schijf: "JEXTRAORDINAIRE!"op TAIYO RECORDS! (het is zelfs in Japan uitgebracht); daar zijn misschien meer fans dan in de Jazzzolder? Proost met een glüwein met kerststol! (michel p)

Vrijdag 11 december: Bender Banjax Woensdag 6 Januari, 2010 om 23:14 door lejo "Met de vlam in de pijp, een vliegende start als het ware, Bender Banjax liet de soep niet koud worden. Met composities van saxofonist Erik Bogaerts, meesterlijk verder ontwikkeld met Christian Mendoza aan de toetsen. Geen aarzelende eerste set voor Alex Gilain aan de bas en de fijnzinnige trommelaar van dienst, Stijn Cools, met de losse pols van klassiekgetinte passages, via bob tot funk à la Steve Coleman (maar hier dan wel met akoestische bas) Niks voor niks was dit kwartet een prijsbeest te Gent en een tournee van jazzlabseries waardig. Mendoza onwaarschijnlijk virtuoos met een voorliefde voor een klassiek touché, wat wonderwel paste bij Bogaerts sax, natuurtonen zonder opsmuk, met momenten met, maar veelal zonder de freaky truckjes van de foor, heldere frasering, tout court. Ondanks Aka Moon in Heist o/d Berg, was het wel degelijk hiér dat de lamp brandde met deze meer dan aangename kennismaking met een grote ‘J’." (luque)

Vrijdag 27 november: Nathan Daems Quintet Vrijdag 4 December, 2009 om 15:59 door lejo "‘Ne zanger is ne groep’ zei Wannes zaliger. Een groep is meer dan de som van de verschillende groepsleden. Het Nathan Daems Quintet is ‘ne groep’. Veel mooie en inventieve solo’s gehoord maar geen enkele zonder ondersteuning van een van de kompanen. Al was het maar een streepje piano of gitaar, of een likske drum. Altijd op z’n plaats, altijd een meerwaarde. Die ‘groep’ heeft ons afgelopen vrijdag een fijn concert afgeleverd. Hedendaagse Hardbop met Balkan-invloeden, volgens mij. Composities van Nathan, Fulco Ottervanger (“die digitale vleugel klinkt best aardig. Slechts een klein beetje nep…”) en eentje van Joe Henderson. Nummers met weinig harmonische structuur, en dus met veel vrijheid voor improvisatie. Voorzichtig begonnen. Vooral op veilig spelend in de eerste set (slim me dunkt- afgeladen vol zaaltje, ‘kenners’ publiek, veel bekenden, …, -) naar een stomende tweede deel. Gedurfder en leuker. Werkte het bier tijdens de pauze bevrijdend? Of nodigden de lege stoelen op de eerste rijen uit tot meer ‘foert’? Wat het ook zij, Bas (what’s in a name?) Gommeren met z’n Rockabilly looks stuwde ‘de groep’ complexloos naar zijn hoogtepunt en Nathan Daems illustreerde dat hij wellicht vele uren naar Joe Henderson heeft geluisterd, gekeken. Zijn toonbeheersing en blaastechniek verbaasden en tijdens een eerste bisnummer, enkel onder begeleiding van Simon Segers op drums, demonstreerde hij zijn topvorm. Voor het concert en na de pauze kregen we te horen dat onze Niels een CD had uitgebracht. ‘Lasagne by Mia’. Niels kreeg daarvoor bijstand van Lennart en Sybren Heyndels en van Ramses van den Eede. De CD werd met beperkte middelen opgenomen en zit in een smaakvolle, sobere hoes verpakt met mooie originele tekeningen. Ze is te koop aan 5 euro per stuk. Een prima idee voor diegenen die nog geen eindejaarscadeau hebben of niet weten wat er dit jaar weer onder de kerstboom moet..." (Gi Leoni) "De spreekwoordelijke eerste set als zijnde de opwarmer voor de grootse tweede set is écht geen mythe, zelfs Nathan Daems Quintet is hierop geen uitzondering. Hoewel alles netjes op zijn plaats zat, er naarstig en goed werd gespeeld, misten de meeste aanwezigen in de eerste set enkele lekjes smeerolie, een overenthousiast missertje, dat leuke onevenwichtje, dat van ‘live-jazz’, ‘life-jazz’ maakt, dat extra lepeltje schwung, dat beetje middelpuntvliedende bravoure die de broodnodige spanning brengt, de schitterende vonkjes die mij uit mijn luie zetel moeten weten te lokken … ze kwamen maar niet. Tweede set: PRIJS!!!! Natan en kornuiten namen wel wilde haarspeldbochten, drumden, bliezen, gitaarden, basten en pianoden zoals jonge honden horen te rammen, te kreunen, te blazen en te jammen, met andere woorden: leven in de mechelse jazzbrouwerij. Met een zaaltje dat lichtjes was uitgedund, maar nog wel goed volzet bleek, eindigde in alle voldaanheid het zaakje met twee bissen." (Luque)

Vrijdag 13 november: Don't Git Sassy! Woensdag 2 December, 2009 om 10:22 door lejo "Don't git sassy! is een echt jazztrio plus electronische lounge-beats. Die beats waren zeker geen vierde speler, eerder een versiering op de achtergrond vooral aanwezig in het begin en op het einde van de nummers. Jaap Voeten is een geweldig trombonist en creatief jazzimprovisator en daardoor kon hij ons zonder probleem twee uur lang boeien met naast hem zijn stevige ritmesectie, met virtuoos en absolutely funky Genkse bassist Marco Brasci en de swingende drummer Martijn Soeterbroek. Een swingende funky-jazzavond werd het, uiterst genietbaar en met een hoog jazzgehalte." (Kris) "Gewaagd, deels gesmaakt. Een mix van België en Nederland. Don't Git Sassy! is een initiatief van Jaap Voeten uit NL. Hij is de leider op trombone maar bedient ook pedalen, synthesizer en een toshiba portable. Deze pc geeft de onderbeat uitgedrukt in bpm (beats per minute) maar die zijn bijna altijd upbeat om ons aan het dansen te krijgen. Na twee nummers weten we het al maar we blijven zitten. Ook zijn soli zijn hetzelfde opgebouwd. Toch wel leuk om eens te zien; dit hebben we zo nog niet meegemaakt in de Jazzzolder. In de eerste helft een eerder matte bedoening maar in de tweede helft komen de Genkse bassist met mooie lichtblauwe elektrische bas overigens en ook de drummer van de grond. Ik bedoel: ze mogen wat soleren. Jaap heeft het ook druk met zijn trombone wat bij te oliën nu en dan. In de tweede helft zelfs funk (where the fuck is Miriam?). Een plakkerige trage hebben we niet gehoord. Ik zou deze artiesten wel eens willen zien zonder computer maar dat past niet in hun concept." (michel p)

Vrijdag 23 oktober: The Frontier Woensdag 2 December, 2009 om 10:21 door lejo "The Frontier spelen neo Soul/Jazz met invloeden uit drum & bas, funk, hiphop, house en Afro-diasponische electronische muziek met gesyncopeerde ritmes in 4/4. Adriaan Van de Velde gebruikt daarvoor een Nord Electro keyboard synthesizer met gemoduleerde overdrives en splits die extra boosts geven. Duidelijk nog? Weet je nog waar dit allemaal naartoe leidt? The Frontier weet het ook niet. Spijtig. Want alle vier de jonge muzikanten zijn virtuoze Jazzmen. Bert -‘Frisell’- Cools boeide met zijn vingervlugge zweverige gitaarspel, Marc Van de Looverbosch en Dries Laheye, respectievelijk op drums en bas vormden zeer accuraat en stuwend een berekenbare ritmesectie en Adriaan beheerste zijn elektronica net zo goed als zijn piano. Ze deden het allemaal af als was het de evidentie zelve “we spelen een eenvoudig thema’ ke waarrond we wat jammen” vertelde Marc bijvoorbeeld. We konden dus best wel genieten van dit concert. Dankzij de technische hoogstandjes, de virtuoze instrumentbeheersing en de jeugdige moed. En toch… bleef je op je honger zitten. Had je voortdurend het gevoel dat er iets ontbrak. Of dat er iets teveel was. Teveel invloeden? Teveel snufjes? Te weinig gezamenlijke doelgerichtheid? Enfin, om al deze kwaliteit tot een boeiend geheel te smeden lijkt er nog werk aan de winkel. En iemand die de lijnen uitzet. En dat mag best wat directief gebeuren. Er heerste ook opluchting afgelopen vrijdag in de Jazzzolder. Eindelijk is die lelijke Gyproc constructie van het podium verdwenen…" (Gi)

Vrijdag 9 oktober: Aarlzon Zaterdag 28 November, 2009 om 10:39 door lejo "Als je op een vrijdagavond naar de Jazzzolder afzakt voor een concert dat aangekondigd staat als een muzikale vertelling met invloeden uit folk, wereldmuziek en rock verwacht je niet meteen een documentaire over Indische klassieke muziek. Nochtans kregen we dat aangeboden tijdens het eerste deel. Van op de zevende rij kregen we de bovenste rand van een kleurrijk gebatikt doek te zien. We konden ‘vermoeden’ dat er voor dat doek iemand op de grond zat die enige uitleg neuzelde over Raga en Noord-Indische muziek en over nog één en ander dat de mensen op de voorste rijen ongetwijfeld zullen verstaan hebben. En dan eindelijk muziek. Een 22 minuten durende sitarsolo van Mark Bogaerts. Geen swing of syncopen, geen herkenbare stem en soms vreemde verbuigingen van tonen. Ongewoon dus en tijdens de eerste pauze overwoog ik om samen met een tiental andere aanwezigen de volle zaal te verlaten, de regen te trotseren en thuis een fijne plaat op te zetten. Gelukkig heb ik het niet gedaan want in de tweede en derde set kregen we heel wat moois voorgeschoteld. Jérôme Colleyn op drums en (invaller) Jean Demey op bass (een prachtige semi-akoestische basgitaar, frettless) stuwden de erg mooie harp, fluit, sitar, altsax- en gitaarklanken door de fraaie en delicate composities van Saskia Vanhoegaarden en Mark Bogaerts. Jammer dat die derde set moest ingekort worden want door de (ego?)trip van de eerste was er tijdsgebrek en we hadden nog wat gewild van die frisse en onverwachte benadering van Jazz." (Gi Leoni) "De Indiase muziek is een der oudste improvisatiemuzieken ter wereld en klinkt vandaag nog even fris als zesduizend jaar geleden. Het concert van Aarlzon is daar een bewijs van. De eerste set was een solo-sitar improvisatie in klassiek Noord-Indiase stijl met veel kunde en gevoel uitgevoerd door Mark Bogaerts. Ik zat helemaal vooraan op een meter van de sitarspeler en kon zijn snarenspel duidelijk zien en aandachtig volgen. Het was een ongelooflijke rijke muzikale ervaring en een van de vele muzikale hoogtepunten van dit concert. Tegelijkertijd een heldere duiding van de roots van deze muzikanten. De stream van de Indiase muziek, als een golvende zee bij zonsondergang, is de basis van de composities van Mark Bogaerts en zijn compane Saskia Vanhoegaerden. Beide zijn gedegen multi-instrumentisten, Mark Bogaerts op sax, elektrische gitaar en sitar en Saskia Vanhoegaerden op harp en dwarsfluit bespelen hun instrumenten met grote intensiteit, persoonlijkheid en natuurlijke flow. Het improvisatievermogen van deze beide muzikanten is immens: de hemelse klanken van Saskia's Keltische harp en dwarsfluit dialogeren op boeiende wijze met de sax, gitaar en sitar van Mark. De composities zijn zo geconcipieërd dat iedere muzikant op zich duidelijk te horen is en evenveel improvisatieruimte krijgt. Alhoewel grotendeels meditatieve muziek, kon je ook van de jazzinvloeden genieten vooral tijdens de solo's op al hun instrumenten. Het kleurig rijk palet van klanken zorgde ervoor dat je je geen moment verveelde. Drummer Jérôme Colleyn speelde met grote precisie en percussief creatief de ingewikkelde maatsoorten van de composities van Aarlzon zonder op de voorgrond te treden. Invaller op het laatse moment was bassist Jean Demey, die zich met veel kunde van zijn moeilijke taak gekweten heeft. Zelf toert Jean met zijn etnisch-geinspireerde groep Shikari waar hij naast contrabas ook derbouka en klarinet speelt en een enige keer met het geweldige Chris Joris trio, waar we onlangs nog van konden genieten. De ideale compaan in dit quartet dus en dat bewees hij eens te meer o.a. met een geweldige bassolo. Het concert van Aarlzon was een aangename verrassing en viel absoluut op door zijn grote originaliteit en de liefde van het musiceren. Het publiek, in grote getale aanwezig, was enthousiast en meer dan terecht ditmaal. Nu u genoten hebt van de groep Aarlzon, toch nog even vermelden dat u Mark en Saskia ook verder kan meemaken met hun andere groepen Cosmic Yogi en Himalaya.(zie Myspaces)" (Kris)

Vrijdag 25 september: Marjan Van Rompay group Zaterdag 28 November, 2009 om 10:36 door lejo "Ongetwijfeld was de tweede set ook best te pruimen, het luide applaus voor een bisnummer bewees het. De eerste set waren ze stevig begonnen met een snel nummer van Chris Potter en ze maakten er verder een lekkere set van met versies van eigen en andermans composities. Het was even wennen aan de klank met een wat overstuurd elektronisch effect van de piano, maar het spel met klank, ritmes en verhaallijnen werd door de groep breed bespeeld. Met veel speelplezier werden ideeën en gevoelens uitvergroot en gerelativeerd. De drummer met al zijn power was soms wel heel prominent, maar vooral: voortdurend heel sterk. De saxofoniste ademt heerlijke jazz, als zij blaast dan staat zij er om gehoord te worden, haar spelen grijpt de aandacht. Zowel met alt- als met sopraansax hoorden we een blazer met talent die er voor gaat. De bassist viel misschien nog meer op omwille van zijn composities dan om zijn spel en vreugde oa een met een heel geestige funky touch, waarbij de elektrische piano echt eens voluit profiteerde van die zotte elektrische klank die er over was, maar toch leuk het geheel mee kon kleuren. Na elk nummer was ik benieuwd naar het volgende. Tot na de pauze dan. Na twee nummers miste ik toch een rondere pianoklank. Het belette hen niet om nog een opwindende tweede set op te bouwen, het luide applaus voor een bisnummer bewees het." (Danny) "Vier uitstekende muzikanten op het podium, bijna uiteraard, doch hier viel vooral de kopvrouw op, Marjan Van Rompay, die zowel op alt- als op sopraansax het hele concert schitterde. Met een warme bluesdoordrenkte sound, perfecte timing, hoge snelheid en altijd emo. Wervelende dialogen met pianist Wim Leysen, die onze piano had aangesloten via een nieuwsoortig elektronisch apparaat. In het begin klonk het eventjes Fender Rhodes, maar naarmate het concert vorderde kregen we de hele klankcataloog te horen en dat was net iets teveel van het goede... Gewilde badsounds kunnen mooi klinken, eventjes klonk de piano zelfs als de overbelaste Fender van de piepjonge Chick Corea bij Miles Davis in de seventies en dat was nog te pruimen, maar langzaamaan verdween Wim's spel in een diaspora van elektronische psychedelica en die rauwheid had volgens mij nog weinig te maken met de muzikale context van dit kwartet. In het begin waren de zelfgeschreven composities nog boeiend, doch, vooral in het tweede deel klonken ze meer en meer hetzelfde en door de elektronika werden het eerder jams met confuse piano, te stille bas en iets te luide drums, en werd het geheel, volgens mij alleszins, zéér langdradig. De muzikanten amuseerden zich duidelijk op het podium, maar het resultaat was maar dunnetjes en slordig. Maar zeker goed bleef het frisse saxgeluid van Marjan Van Rompay er bovenuit stralen, en vooral haar bijdrage blijft mij bij." (Kris)

Vrijdag 11 september: Soo Cho Zaterdag 31 Oktober, 2009 om 10:05 door lejo "Mensen die er niet bij waren afgelopen vrijdag en die toch graag een beeld krijgen van pianiste Soo Cho kunnen naar haar website surfen, www.soocho.nl . Geen overbodige franjes, zeer mooie zwart-wit foto's, grijstinten, sober en stijlvol. En eerlijk, 'what you see is what you get'! Precies zoals ze tijdens dit concert overkwam. De wat gewaagde opener, een groepsimprovisatie over 'dromen', gaf meteen een beeld over de groepsinteractie. Boeiend en veelbelovend maar de verschillende muzikanten kennen mekaar blijkbaar nog niet goed genoeg om te weten hoe de anderen denken. Nadien kregen we verschillende ballads. Soms weinig avontuurlijk (de grijstinten van de website) maar met bijwijlen geraffineerde harmonische ideeën. Soo Cho is duidelijk een melancholische ziel. Die melancholie dreigde soms melig te worden maar zorgde ook voor mooie, intimistische momenten. Zo vertelde ze in het tweede deel over een depressie waar ze maanden mee gekampt heeft en tijdens dewelke ze haar piano amper 'durfde' aanraken. Ze herbegon door ontelbare keren dezelfde noot (sol) aan te slaan en daarrond thema's op te bouwen. Het leverde een mooie en gevoelige compositie op. In het (veel te korte) bisnummer, een subliem arrangement van My Funny Valentine, kon Dominykas Vysniaukas op bugel nog maar eens zijn eigen specifieke stem etaleren. Tot slot nog graag de bedenking dat luisteren naar Jazz, en zeker naar dit soort intiemere concerten, en uitbundig gepraat dingen zijn die beter gescheiden blijven. En de suggestie aan de mensen die voor het tweede kiezen dat de bar zich daar veel beter toe leent." (Gi Leoni)

Vrijdag 28 augustus: Special Delivery Zaterdag 31 Oktober, 2009 om 09:54 door lejo "Special Delivery werd door pianist Ed Baatsen en bassist Henk de Ligt, beiden componist van de stukken die de band brengt ('liedjes' noemt saxofonist Nils van Haften ze), opgericht om uitsluitend eigen composities te kunnen spelen. Om geen toegevingen te moeten doen, geen compromissen te moeten sluiten. Zo kennen we ze, onze noorderburen. Assertief en zelfzeker. Anders echter dan vaak het geval is deze keer absoluut niet misplaatst. Het concert begon erg voorzichtig en leek even niet die 'avontuurlijke trip' te zullen worden die werd aangekondigd. Gaandeweg raakte Special Delivery echter op dreef en in het 'liedje' Chamber Music kregen we voor het eerst te horen dat de vier, zeer goed op elkaar ingespeelde, muzikanten (ze lijken het ook naast het podium goed met mekaar te kunnen opschieten) ook individueel graag schitteren. De modale altsax-solo van Nils van Haften werd boeiend opgebouwd op een paar grondtonen en ook de solo van drummer Wim Kegel mocht er zijn. Wim is zowat de tegenpool van Animal (the Electric Mayhem) en dus geen drukke bedoening wat hem betreft maar sobere, superieure ritmiek - vooral op snaardrum. Na de pauze mochten de remmen helemaal los. Fijne thema's, subtiele improvisaties, moderne matenstructuren... en dat alles met veel aanstekelijk plezier gebracht. In het 'Mingusiaanse' Dodo (opgedragen aan een vogel die niet kan vliegen) genoten we van Henk de Ligt die met de boog zijn bass liet zingen. Ed Baatsen op piano leek het bindmiddel van de groep. Geen gezever over de beperkingen van een digitale piano bij hem. Wèl rechttoe, rechtaan alle denkbare ritmische variaties brengen. Zijn composities waren melodisch sterk en bij wijlen ontroerend. Al bij al een redelijk memorabel concertje van een groep die we eigenlijk al langer hadden moeten/willen kennen. Voor de liefhebbers: ook op plaat zijn ze de moeite waard. 'Crossings' en 'Special Delivery' respectievelijk uit 2008 en 2001 zullen bij mij thuis de volgende dagen wel vaker te horen zijn..." (Gi Leoni) "Vier heren die al 16 jaar samen spelen en elke vrijdag repeteren. Tweemaal op North Sea Jazz gestaan en vijf cd’s op hun naam. Nadat wij hen bezig zagen zou het grof zijn om te zeggen dat zij niet onaardig speelden. Dat zij op elkaar ingespeeld zijn was van bij het begin te merken. De eigen composities liggen hen goed en zij weten elkaar ruimte te geven tot improviseren. Heel zeker brengen zij vooral kamerjazz heel zeer van deze tijd, met veel aandacht voor evenwicht. Soms reden zij wel eens door het oranje, maar steeds namen zij ons veilig mee langs kruispunten van jazz en klassieke muziek. Snellere nummers of passages werden gauw afgewisseld met dromerige. Bassist Henk de Ligt mocht zurig beginnen, maar bracht weinig later warme tonen, pianist Ed Baatsen was nu eens lyrisch (soms op het suikerzoet romantische af) en dan weer bijna aan het flirten op de reling van een balkon of zo. Drummer Wim Kegel begeleidde welgemikt en vlot en vrolijk, maar was ook niet vies van een solo. Ondanks hun degelijk spel vroeg ik mij af waarom ik dit kwartet niet helemaal vond overtuigen. Was het meer zaak van wisselende kwaliteit of lag het aan mijn mood en gebrekkige ontvankelijkheid? Soms vond ik hen zo easy listening moderne mainstream dat de term elevator jazz in mij opkwam. Wat mij het meeste overtuigde, was het met humor doorspekte ingenieus spelen met klankkleuren, ritme en tijd zoals in ‘Dodo’, waarbij blazer Nils van Haften de basklarinet heel doeltreffend inzette. De meest intrigerende jazzmotoriek en inspiratie lijken mij te komen van Henk de Ligt die er zowel met de blote hand als met de strijkstok geweldig goed in slaagt om vorm en inhoud zo te verstrengelen dat het hele kwartet opgetild raakt en tot zijn beste momenten komt." (Danny)

Vrijdag 14 augustus: Jean-François Maljean Zaterdag 24 Oktober, 2009 om 12:12 door lejo "De Lounge-jazz van de Waalse Jean-François Maljean group was open to the public, heerlijk swingend, vol humor en met véél entertainment gebracht. Dit is tegelijk het cv van zijn leider componist Jean-François Maljean die de zaal van het begin tot het einde in zijn ban kreeg, niet enkel met zijn aanstekelijk funky-latin pianospel maar evenzeer met zijn grappige verhalen, zang en gedreven enthousiasme. Dat laatste straalde niet alleen over op heel het publiek maar ook op zijn eigenste muzikanten. Een volbloed entertainer die zijn concertavond volledig beheerste. Als publiek kreeg je géén seconde rust, het swingde maar door en tijdens het applaus van het vorig nummer begon al het volgende. Great show!! Het goed bewaarde geheim, saxofonist Rhonny Ventat, moest de eerste drie nummers naast het podium wachten, maar zijn entree was dan ook eens zo fenomenaal. Zowel op dwarsfluit als op altosax fantastisch mooi spel, perfecte harmonie tussen gevoel en techniek, funkybopping snel en met warme soulzoete klank. Geweldige solo's gaf de man, die zich naadloos vermengden met het percussief pianospel. Bassist Alain Rinallo deed ons allen eraan herinneren dat muziek ook wiskunde is. Bijna onbeweegelijk stond hij erbij, en héél meticuleus snaarbetastend toverde hij de ene na de andere cooking basssolo uit zijn zessnarige bas ondersteund door vakkundige concrete heavy beats van invaller-drummer David Zecca, die overigens de korste drumsolo ooit ten beste gaf in de geschiedenis van de Jazzzolder, voor én na. Een samenhangende groep die werkt! Ça boum, ça colle, ça chante! Jazz is heel diverse muziek en ik hou van alle aspecten ervan. Dit quartet bracht ons terug naar de oorsprong van jazz, en die was dansbaar. Een vrolijk optimistisch swingend concert met uniek Waals jazz-kwaliteitslabel!" (Kris) "Bevreemdend. Dit epitheton heeft zeker geen betrekking op het concert van Jean-François en zijn kompanen. Eerder op de ongewone sfeer in de Jazzzolder. De geur van mosselen kwam je aan de deur al tegemoet en ik schrok er even van zoveel volk in de tuin te zien zitten. Zoveel Jazzliefhebbers naar Mechelen afgezakt? Terwijl Jazz Middelheim bezig is? En iets verder het Gaume Jazzfestival? Bleek dat de mensen van Contour, van wie de zolder twee keer per maand de infrastructuur huurt, een feestje bouwden aan de vooravond van de start van hun vierde biënnale voor bewegend beeld (loopt van 15/08 tot 18/10 op verschillende locaties in Mechelen). Al goed dat het weer een tuinfeestje toeliet. Anders was het wel erg krap en verwarrend geworden in de bar… Bevreemdend. Het podium bleek gehalveerd. De mensen van Contour hadden ook hier heel wat ruimte gebruikt en een constructie gebouwd uit metalen profielen, bekleed met Gyproc-gipsplaten. Ongetwijfeld erg efficiënt voor video- en filmprojectie maar ronduit storend met een concert ervoor. Temeer omdat de constructie zowel bas- als drumklanken een wat metalige resonantie gaven. Van het concert heb ik vooral onthouden dat JF Maljean een zeer symphatiek man is die van de gelegenheid gebruik maakte om zijn nederlands te oefenen. Zijn ‘François Glorieux gehalte’ lag me echter iets te hoog om het boeiend te houden. De nummers die hij als ‘lounge’ aankondigde hoorden inderdaad meer in de Baramundo thuis dan in de Jazzzolder. Gelukkig maakte zijn virtuose spel, zijn enthousiasme en zijn aanstekelijke swing een en ander goed. Van Rhonny Ventat op sax en dwarsfluit wil ik graag nog horen, in een andere band of met eigen nummers. Eén Jazzman in een band van vier is misschien iets te weinig." (Gi)

Vrijdag 24 juli: Marcelo Moncada Quartet Zaterdag 24 Oktober, 2009 om 12:11 door lejo "Het Marcelo Moncada quartet speelde vrijdag een puntgaaf en verrassend concert. Tenorsaxofonist Marcelo Moncada heeft een krachtige rauwe sound met evenwichtig gebruik van emotie en speeltechniek. Zijn geweldige solo's slaan onmiddellijk aan door grote overtuigingskracht en creativiteit. Af en toe zijn er echo's van Coltrane te horen, ook in de composities, doch Marcelo heeft er duidelijk zijn eigen verhaal van gemaakt. Pianist Stijn Wouters geeft de rauwe tenor antwoord met sprankelende new-bopsolo's en bouwt prachtige europees getinte, ruimtelijke landschappen samen met bassist Rui Salgado die een opvallend divers kleurenpalet aanbrengt met zijn basspel vol finesse en inventiviteit. Drummer Frederik Meulyzer speelt met volle kracht op zijn drums, doch het geluid is niet storend want het is bijna architectonisch verdeeld en opgebouwd tussen straight en abstrakt en behept met zuiver en catchy ritme. Hier geen "tweede set was beter" ofzo, het hele optreden was gewoon steengoed. Dat ligt niet alleen aan deze vier geweldige muzikanten, vier nieuwe ontdekkingen in één keer, maar ook aan de eigen composities die ons, luisteraars, in de ban hielden. Dit was grote klasse en ik denk, iedereen die ze zag en hoorde wil zo spoedig mogelijk dit quartet terughoren. Ze hebben hun plaats verdiend op de erelijst van de Jazzzolder!" (Kris)

Vrijdag 10 juli: Dries Vleugels Group Donderdag 8 Oktober, 2009 om 08:28 door lejo "Als ware Charlie Parker fan en met het schitterende en memorabele Le Baron Fauteuille concert, eerder dit jaar, in het achterhoofd waren mijn verwachtingen misschien iets te hoog gespannen. Wie weet? Een feit is dat ik met gemengde gevoelens terugkijk op de bebopavond van het Dries Vleugels quartet. Eerst het goede nieuws: de tweede set waarin deze groep pas goed op gang kwam begon met de geweldige "Yardbird suite", indrukwekkende unisolo gevolgd door uitstekende tenorsolos van Dries Vleugels en wervelende baritonsolos van Joppe Bestevaar. Zo had eigenlijk het hele concert moeten klinken, dit was ware bebop met een swingend hart. Nog nummers die echt uitblonken waren vooral de eigen composities van Dries en Parker's "Donna Lee", "Ornithology", en "Koko". Vooral in hun uni-en solowerk kwamen de saxen goed tot hun recht; eveneens geldt dit voor bassist Matthias Heyman en drummer Jakob Warmenbol. Vooral dan in de eerste set bleef de "united groove" uit, met stotterende swing tot gevolg, die maar langzaam op dreef geraakte. En beter zeggen dan zwijgen: wat mij echt stoorde als publiek was het voortdurend fluisterend gesouffleer van het thema en de akkoorden door de baritonsax en soms de tenorsax vanop de zijlijn van het podium. Het gaf de groep een waar amateuristisch tintje en als ik in hun plaats was zou ik dat volledig laten vallen de volgende keer. Souffleren is o.k. in een repetitielokaal, maar écht niet op het podium. Een aanpassing van de arrangementen kan wonderen doen zodat iedereen voordurend speelt maar dan wel in het midden van het podium. Eén ding is zeker, deze groep is een zéér goed idee, maar er moet nog flink aan gesleuteld worden. "Voortdoen" weerklonk uit het bisapplaus en zo denk ik er ook over..." (Kris)

Vrijdag 26 juni: Joris/Demey/Blondiau Woensdag 7 Oktober, 2009 om 20:51 door lejo "Wonderlijke wereld waar gevestigde waarden gewoon door vernieuwde combinaties sprankelend nieuw licht brengen in een steeds ‘schijnbaar’ vergrijzend jazzlandschap, als je denkt, ik heb het nu wel gehad, blijkt het allemaal nieuw & leuk & schitterend op te borrelen als een uiterst fris & sproedelend glas Cava. Er zijn van die momenten dat je een probleem hebt om je eigen oren te geloven, dan denk je ‘ik zit fout’, dit is nieuwe wijn uit oude zakken (vergeef me het omdraaien van de uitdrukking, maar als men titels bedenkt als ‘Strijkgewas’ getuigt men van genoeg relativiteitszin om mij deze schrijfelijke vrijheid te vergeven). Ik heb spijtig genoeg de eerste set gemist waar Chris Joris basklarinet speelde tot algemene voldoening van ‘god en klein Pierke’, géén klacht heb ik kunnen registreren, dus kijk ik uit naar een eigenhorige beluistering van Chris op zijn nieuwe aanwinst. En voor de rest waren Blondiau en Demey de twee andere poten van dit hoog kwalitatief stabiliteitspact, waar elk trio van droomt, een goddelijke drievuldigheid om duimen en vingers van af te likken, zo helpe mij ‘…‘" (Luque) "Ik heb zo genoten van dit optreden en wil dus met mijn tekst dit concert alle eer aandoen, maar ik weet echt niet waar beginnen! Misschien met dat kapotte geript plastiek buisje (uit een Volkswagen motor? verpakking van Ikea?) waar Chris Joris een prachtig drietonig liedje op blies? Alles wat deze percussionist aanraakt begint te zingen, vertelt een verhaal! Samen met bassist Jean Demey en trompetist Laurent Blondiau, ervaren deelgenoten in wereldjazz, bracht Chris Joris een gevarieerd programma van vrije improvisaties afgewisseld met eigen composities. Zinderend Afrikaans ging het er aan toe, met af en toe een Europese getinte weerklank in het kleurige basspel van Jean Demey die, alsof het niets was, switchte van krachtige abstrakte strijksolo's naar superswingende baslijnen. Laurent Blondiau bracht helder trompetspel, en speelde secuur met verschillende dempers die hij zowel percussief als tonaal op de trompetrand liet dansen. Van, ook hier, abstracte gouddraadklankjes naar pure bebop, telkens met veel emotie geblazen. Zijn sprankelende improvisaties dialogeerden met de verhalende trommels en zingende cymbalen en cymbaaltjes van talking-drummer Chris Joris, die ook alles en nog veel meer uit een simpele triangel kan toveren en zijn gongs subtiel kon doen zingen en kreunen, om nog maar van die geweldige congasolo te zwijgen waarin je hele Congolese stammen hoorde zingen. Ook nog te vermelden was dat tweede dansende pianostuk, een nummer dat zigzag wervelend over het podium streek van ballad naar supersnelle bebop en waarin de drie Master-Musicians het beste van zichzelf gaven. Vanaf het eerste nummer met de warme basklarinetten en gouden trompetslierten tot het laatste nummer met vrolijke muziekboog plus trompet en stalen klarinet met Middle-Eastklanken was het boeiend muzikaal genieten. Kortom, Worldjazz van heel hoog niveau, met veel emotie, verhaal en skills gebracht, zorgden voor een memorabele avond. Een trio dat vervolg verdient..." (Kris) "Niet elk bijvoeglijk naamwoord is een epitheton aangezien dit laatste ook zelfstandig kan gebruikt worden. Zonder te vernoemen op wie of wat het betrekking heeft. De 'insiders' weten dan wel wat er bedoeld wordt. Onverwacht, verrassend, inventief en humoristisch zijn voorbeelden van epitheta. De ‘insiders’ die vorige vrijdag in de Jazzzolder waren weten wel wat er bedoeld wordt. Chris Joris, opvallend ontspannen, speelde basklarinet (mmmmm), drums, percussie en piano. En tapdanste. Jean Demey, die we vooral als freejazz bassist kennen, eveneens basklarinet (en eveneens mmmmm) en contrabas en metalen klarinet. Laurent Blondiau speelde trompet en bugel. En soms tegelijk!!!! Wie ooit al eens wat geluid uit een trompet probeerde te krijgen moet zich kunnen inleven in de virtuositeit die het vraagt om zulks voor mekaar te krijgen. Laurent gebruikte overigens de meest originele sourdine die we ooit te zien kregen. Een kleine gieter met daarin een gloeilamp. Het trio speelde echter vooral met mekaar en hoewel je de indruk had dat ze vrijuit improviseerden keerden ze telkens terug naar themas uit Chris Jorisnummers. Behalve dan in "Strijkgewas", een Demeyvondst. De afwezigen hadden ongelijk en den Jazzzolder is bedankt om ook deze jazzvorm te (willen/durven) programmeren. Merci!" (Gi)

Vrijdag 14 juni: Ruby Vrijdag 31 Juli, 2009 om 08:29 door lejo "Ingrid Weetjens en haar groep Ruby zijn normaal met z'n vieren maar vandaag aangevuld voor de Jazzzolder met de sympathieke trompet van Jean-Paul Estiévenart. Na de lange intro van Lejo is de microfoon met aan/uit knop nu goedgekeurd en kunnen we beginnen. Het valt op hoe goed de piano en zang tot hun recht komen in de zaal, versterkt door de nieuwe PA en microfoons. Het wordt telkens beter: digitale piano en nu een heuse installatie met mengpaneel en slanke mooie luidsprekers. We krijgen als opnener 'over the rainbow' met blik naar omhoog. Toch soms wat frêle stem in het hoog, een beetje zoals het aparte stemgeluid van Silje Nergaard uit het Hoge Noorden. Maar Ingrid haalt van alles uit haar kast (pink & green) maar ook funky stuff in 'crazy people' begeleid op fender rhodes. Koen Geudens speelt goed en wisselt af op piano en fender. Lionel Beuvens, alom gekend in jazzzolder kringen weet ons te boeien met zijn drums. Lara Rosseel, kende ik niet, heeft ver iets weg van Rassinfosse maar da's misschien teveel gezegd. We krijgen aparte bewerkingen van 'from both sides now' en 'my favourite things' maar ook veel eigen werk van Ingrid en van Lionel zoals 'change your mind'. Na de pauze komt de trompettist helemaal los en Jean-Paul soleert er vrolijk op los, ook op bugel. We krijgen eveneens de ballad 'lately' van Stevie Wonder. Een toegift 'glad to be alive' mag niet ontbreken. Toch goed gedaan, zeker na de betere tweede set. Het is geen pure jazz lmaar dat hoeft toch niet." (michel p)

Vrijdag 22 mei: Quatrosaurus Vrijdag 31 Juli, 2009 om 08:28 door lejo "Eind 1965 besluit Miles Davis, die tot dan in het bebopstramien speelde, zijn muziek over een heel andere boeg te gooien. Met zijn quintet (Herbie Hancock, Wayne Shorter, Tony Williams en Ron Carter) trekt hij naar de club "Plugged Nickel" waar ze gekende bebopstandards tot op het bot uitbenen en er lange total-loss melodische improvisaties van maken waar enkel bij aanvang vluchtig het thema nog te herkennen is. Deze vrije vorm van jazzimprovisatie werd vrijdag ook door Quatrosaurus aangewend. Met duidelijk veel zin en zelfvertrouwen speelden de vier muzikanten twee lange improvisatiesessies, één voor, één na de pauze. Geconstrueerd rond nummers van o.a. Wayne Shorter, John Coltrane en vele anderen leek de eerste set in zijn geheel op één lang nummer. Dieter Vaganée speelde zowel op altsaxofoon als op de baritonsax creatief verhalende improvisaties met sublieme klank vol emotie en rijk aan ideëen. Begeleid en in dialoog met pianist Seppe Gebruers, die niet alleen zijn beruchte lichaamstaal meehad, maar ook zijn "seventiesicoonfender", die er uitzag alsof hij de Vïetnamoorlog had overleefd. Echter kwamen er wel prachtige elektronische geluiden uit dat instrument als Seppe het open en bloot koperen mechanisme deskundig betastte. Niet enkel geluiden, maar ook mooi opgebouwde improvisaties met veel bravour gebracht en scheppend creatief, toverde Seppe uit zijn aftandse piano. Ook de rythmsectie blaakte van plezier tijdens het spelen. Bassist Lennart Heyndels begeleidde met veel kleuren en maakte op originele manier gebruik van elektronische attributen aan zijn bas, die voor meerwaarde zorgden en ruimte en diepte veroorzaakten zowel in het geheel als in zijn solo's. Drummer Jakob Eykens was in topvorm en speelde met ogenschijnlijk gemak schitterende ritmische lijnen die tot in het abstrakte toe mooie vormen tekenden zonder erover te gaan, beheerst, soberheid en kracht in evenwicht, ook in zijn solowerk. Grote samenhorigheid tussen de muzikanten was er gelukkig ook want deze improvisatievorm eist een uiterste concentratie, zowel van de muzikanten zelf als van het publiek. Héél genietbaar concert vond ik het, en af en toe deed het mij ook denken aan De New Jazz van eind zeventig (o.a. Art Ensemble of Chicago, Oliver Lake, David Murray, Arthur Blythe, Steve Lacy, Paul Bley) die deze melodische vrije improvisatievorm ook toepasten. Een minpuntje was misschien het einde, of de eindes waar geen eind aan leek te komen... Van de staart van de Quatrosaurus mocht het laatste kwartier wel afgeknipt. Maar dat mag de pret niet verstoren, want het geheel van de avond was een boeiende muziekervaring gebracht door vier muzikanten in topvorm!" (Kris)

Vrijdag 8 mei: Bigband Mechels Conservatorium Maandag 18 Mei, 2009 om 09:23 door lejo "Een Bigband van 16 muzikanten + de bandleider en 2 zangeressen op het kleine podium van de Jazzzolder leek aanvankelijk een onmogelijke opdracht; toch is deze avond voor mij uitgegroeid tot één van de topavonden in het bijna elfjarig bestaan van onze jazzclub. Het woord "onmogelijk" komt namelijk niet voor in de agenda van organisator Lejo, hij verdient dan ook terecht een pluim! Dat volle, dikke geluid, immens en toch oorstrelend van de Bigband van het Mechels conservatorium moet je ter plekke meemaken, zelfs de duurste stereoketen van het moment kan die ervaring niet weergeven. Bandleider Ben Fleerakkers had zijn programma van composities heel goed uitgebalanceerd, wat een gevarieerde concertavond opleverde met zéér hoog jazzgehalte, veel swing en humor. Onder andere veel mooie composities en arrangementen van de onvolprezen Sal Nistico bijvoorbeeld, het verborgen talent achter super-bigbands als o.a. het vermaarde Count Basie Orchestra. Swingende jazznummers, goedgezinde muziek, puur en herkenbaar, heel publiekgericht. Nog meer dan dixielandjazz is bigbandjazz blijkbaar de grootste gemene deler voor een groot publiek dat dan ook massaal op het appel was. Bigbands als deze hebben dan ook onbeperkte mogelijkheden en kunnen vele vaatjes jazz aanroeren. Een rustpunt bijvoorbeeld, zoals het trio met solisten Dieter Vaganée op baritonsax, Sybren Heyndels op trompet en pianist Max Adriaensens kwam dan ook schitterend uit de verf, en liet niet enkel vakmanschap horen, maar ook de creatieve imprvisatie van deze jonge muzikanten. Ook de twee korte nummers met de uiterst pittige zangeressen, Nathalie Huyghe en Anneke Geschier, die met veel verve en vrolijkheid crooners zongen, waren hartverwarmend. Versterkt door de ervaring van de oudere muzikanten, waren het vooral de jonge leeuwen, die solistisch in de schijnwerper stonden, ondermeer Sybren Heyndels die op flugelhorn een prachtige compositie van Bert Joris speelde, begeleid door een zachte wolk van koperblazers. Subliem gesoleerd met veel gevoel en emotie. Het deed een beetje denken aan de jonge Chet Baker,die op Sybren's leeftijd zijn eerste sucessen de wereld inblies. Naast de solo's viel de bigband van het Mechels conservatorium vooral op door zijn dikke sound, vakmanschap in samenspel van de saxen, de trombones en trompetten, dit alles vakkundig swingend begeleid door de stevige ritmesectie van drummer, bassist en pianist. Absoluut genietbaar zorgde de bigbandavond voor de kers op de verjaardagstaart van bijna elf jaar Jazzzolder. Dit evenement met veel uitstraling is dan ook voor herhaling vatbaar, zeker nu we er de impact op het publiek ervan ervaren hebben. Een jaarlijks weerzien van deze plaatselijke bigband in de Jazzzolder zou prachtig zijn.... Mijn pennenzak zit duidelijk vol superlatieven, en wel terecht, ik heb dan ook, samen met het uitbundige publiek, 100% genoten van dit supergezellig jazzconcert. Grote klasse die blijft nazinderen..." (Kris) "Big Band Mechels Conservatorium: toekomst hoogst onzeker!! Een bordje met “Sorry, volzet” voor de ingang van een kerkelijk gebouw in Mechelen! “Nooit meegemaakt,” bevestigt ons persoonlijk één der oudste bewoners van Mechelen (Jos, 98 jaar) “of ‘t moet geleden geweest zijn van de Plechtige Communie van Bart Somers, maar dan was ’t slecht weer.” Een stadsvisioen voor de enen, voor de jazzliefhebbers een nachtmerrie: vrouwen op rijpere leeftijd simuleerden zwangerschap, fit uitziende mannen claimden een geriatrische status, zwaaiend met hun identiteitskaart (die van hun grootvader bleek achteraf); kortom, de creativiteit om een zitplaats te bemachtigen bereikte ongeziene hoogten. Slechts toen de Voorzitter de stellige belofte deed om bij een volgende keer uit te wijken naar een locatie met een ruimere capaciteit (de belendende Sint-Rombouts lijkt ons een verstandige keuze), raakten de gemoederen enigszins bedaard. De Big Band Mechels Conservatorium (BBMC) stak meteen van wal met enkele nummers van Sammy Nestico (geb. 1924, Pittsburgh, bigbandicoon met een indrukwekkende staat van dienst: uitmuntend componist-arrangeur (o.a. voor het Count Basie Orchestra) en muziekpedagoog (o.a. professor orkestratie aan de University of Georgia) met een palmares van om en bij de 600 composities!). Een overweldigende ervaring waarbij andermaal de schitterende akoestiek in de Kapel opviel. Gezegend zij het Gewelf der Dienaressen van de Heilige Maagd. Nadat een schalkse Anneke Geschier de laatste rumoerige manenblussers tot een rustige existentiële overpeinzing had gebracht met “How High the Moon”, was het de beurt aan een trio losgeslagen jonge veulens dat prompt over de omheining sprong en in een gesmaakte vrije stijl ronddartelde. De gevarieerde eerste set werd afgesloten met “Oye Come Va” van Santana. En Come Va met de bezielde dirigent Ben Fleerakkers? In de pauze troffen we hem backstage aan, compleet ontredderd: “Ongelooflijk! De SMS-jes blijven toestromen: praktisch iedereen krijgt een vaste stek aangeboden in diverse topbands en bij ontstentenis een maandsalaris van 1000 Euro voor het rondbrengen van koffie, broodjes en inwerpselen van diverse aard bij crew én publiek. Daar kan ik niet tegen op.” Telefonische reactie van Frank V. van het BJO: “Maar allez, mag een mens nu al niet meer bellen met zijn thuisstad of een klapke doen met zijn eigen familie en hun maten, wazdanu?”. Wanneer de Voorzitter bij het begin van de tweede set op een stuntelige manier de herkomst van de moeilijk weg te moffelen splinternieuwe muziekinstallatie probeerde te vergoelijken en terloops opmerkte dat er belangstelling was uit Nederland en… Rusland, werd alles duidelijk: het grofgeldcircuit houdt de verdorven topsport voor bekeken en kiest resoluut voor pure klasse. Tom Boonen had iets kunnen bijleren door hier de sfeer te komen (euh) opsnuiven. Dat de jongens van de BBMC echter geen zin hebben in een vlakke carrière in de catering, noch hun dagen wensen te slijten voor het kleine scherm (een sprankelende Nathalie Huyghe met “TV-Blues”) bleek uit een boeiende tweede set: o.a. klassiekers (“Doxy” van Sonny Rollins) en intimistische grandeur (“For the Time Being”, Bert Joris) passeerden de revue. Met een dreun van een bisnummer stuurde de Mechelse Funk-O-Matic het opgetogen publiek naar de après-jazz. Reactie van Bart Somers: “Ik beken schuld. Ik had dit optreden nooit mogen laten doorgaan. Nu iedereen op de hoogte is van hun kwaliteiten, zullen ze moeilijk in Mechelen te houden zijn. Wensen ze ooit terug te komen, dan zorg ik zeker voor een warm onthaal en een goede omkadering. Het zal mij echt geen tweede keer overkomen, want een band met dergelijke allure, zo is er in Mechelen maar één.” Bij het buitenkomen ploegden wij door het zand van de opgebroken stoepen. Als binnenkort het Sint-Romboutskerkhof één grote werf wordt, zal één fikse regenbui volstaan om de echte moddergevechten pas goed te laten losbarsten." (Mark) "Niets gehoord, niets gezien, kan men onschuldiger zijn? Ik wou wel iets horen, ik wou wel iets zien, maar ik kwam niet verder dan de deur van de jazzzolderkapel en op een kiertje zag ik een muur van mensen, sardientjesgewijs, maar vrij ademend en misschien een beetje in de olie (op eigen initiatief), een comfort niet àlle sardientjes gegeven. Zulk een marteling moet wel de moeite zijn, zulk een opoffering moet wel door een evenredige compensatie vergoed worden, of niet? Aangezien ik tegen geweld ben op jazzliefhebbers, kinderen en zwakzinnigen, heb ik niet de moeite genomen deze vesting te nemen en ben ter compensatie de afwas gaan doen, maar ook dat is cultuur (achterdentoogcultuur). Maar kijk, bij het leeglopen van de kapel, genoegzaamheid, vrolijke gezichten, een voldaan publiek, voldane muzikanten en een naspoeling om “U” tegen te zeggen, zulk een collectieve voldoening aanschouwen, wie wil nog meer? (buiten het concert zelf meemaken natuurlijk) Besluit: ik had natuurlijk zelf in de kapel kunnen zitten, om er dan voldaan en uiterst genoegzaam buiten te wandelen…. Maar dan had ik de aanblik van het buiten schuifelende publiek en hun uitstraling moeten missen, de voldane uiterst ontspannen gelukzaligheid, de twinkelende ogen en de gelukzalige ‘Mona Lisa glimlach’ op hun voldane serene gezichten NIET aanschouwd! NEE! NEE! Ik ben uiterst gelukkig de Bigband van het Mechelse Conservatorium NIET gezien en gehoord te hebben, ik ben bijzonder blij dat ik deze gemist heb en aldus met eigen ogen, onbevooroordeeld en als zuivere en eerste getuige te hebben kunnen vaststellen dat de impact compleet was, dat alles goed was zo, als bij den beginne, zo helpe mij god, amen." (Luque)

Vrijdag 24 april: Christian Pabst trio Donderdag 7 Mei, 2009 om 17:34 door lejo "Met een bijna volle Jazzzolder luisteren we voor de eerste keer dit jaar naar een klassiek jazztrio onder leiding van de (digitale) pianist Christian Pabst. Ze kaapten de vierde plaats weg twee jaar geleden op de internationale wedstrijd "Jazz Hoeilaart". Na vier uur rijden vanuit Amsterdam zijn ze in onze zolder aangekomen en daags nadien spelen ze alweer in Keulen. Na de lange inleiding van Lejo (Barodroom, jazz zeefdrukwerk van Kris enz) luisteren we aandachtig naar wat Christian ons ten gehore brengt. Erg aangenaam is hun versie van 'A Lark' van de zieke pianist Fred Hersch: mooie opbouw, subtiel einde en rustig kabbelende muziek (voor wie er van houdt natuurlijk). In z'n eigen stuk '24 seven' gebaseerd op Kenny Kirkland kan Christian z'n gang gaan. De bas en drums mogen soms wat soleren en vullen de piano wel goed aan. We krijgen ook wat latin en in 'Monsoon' blijkbaar iets van Indische klassieke muziek. In 'Poco loco' van Bud Powell krijgen we een gekkenhuis. En op het einde nog een swingende uitvaart als toemaat. Niet slecht voor een eerste kennismaking, maar we zouden liever zien dat hij z'n eigen stijl nog verder ontwikkelt." (michel p) "Klasse en uiterst klassiek, declassé maar dan wel naar boven toe, oep “Den mechelse jasssolder”. Christian Pabst trio met materiaal van hen zelf en verder stukken van Fred Hersch. Fijnproeverwerk voor fijnproevers, vakwerk, grand cru, maar geen wereldschokkende standpunten, degelijkheid, geen dwaze wanorde, netjes propere bop, maar geen potten gebroken, een appetijtelijk tussendoortje en die heb ik beklonken met een ongefilterde geuze Girardin, gezondheid!" (Luque)

Vrijdag 10 april: Osvald Arcady Donderdag 7 Mei, 2009 om 17:32 door lejo "Vandaag een speciale avond waarin de akoestische muziek van de Algerijnse gitarist Samir Mohellebi centraal staat. Samen met z'n twee maten Thomas Teicher op sax en David Kintziger aan de contrabas brachten ze ode aan een aantal quartiers van Luik in de vorm van een fictief personage Osvald. Inderdaad we werden weer verrast door deze waalse band. Maar infeite vond ik de sax wat te zwaar aan de hand en ook soms te rauw voor het zachte melancholische gitaarspel van Samir. De trotse vader van Samir keek vanaf de zijlinie geboeid toe zeker wanneer in de tweede helft de mandol (lijkt op een mandoline) aan bod kwam in enkele nummers. Het deed me denken aan de oud in de groep Hijaz maar dat was met 12 snaren. Ze beschreven in de muziek een cultuurmix van mensen in de diverse Luikse wijken: tapa's, vreemde vriend, sans aile (zonder vleugels) , récent en licht funky. De saxofonist voelde zich beter thuis in de improvisatie dan een strak schema te moeten volgen en dat merkten we in 'scat man' door een verstrooide sax. Een zachte drum ontbrak maar werd opgevangen door de bas en gitaar te gebruiken als percussieinstrument en op het einde zelfs handgeklap van het publiek in een meeslepende bis." (michel p) "Foei, foei, foei, Lejo toch, zeg nooit mandoline tegen een oud die géén oud blijkt te zijn maar een mandol. Man, je dolt met zulke details écht niet! (Woordspelinkje gebruikt, Lejo verschoond, incidentje gesloten) Een ‘mandol’ dus, klinkt als een mandoline, ziet eruit als een oud en wordt meesterlijk bespeeld door Osvald Arcady, samen met een percussief gespeelde contrabas, David Kintziger en een soms zangerig, zelfs klassiek gespeelde sax van Thomas Teicher, die in het volgende nummer dan weer rauw en goor klonk. Als je met een etnisch instrument begint te dollen loop je spijtig genoeg niet ver weg, dat je dat nu met een mandol of een oud doet. Maar zelfs een fantastische klank, gespeeld in de traditie, geeft alleen mooie wereldmuziek of ‘ Fusion ‘ (wat een schreeuwlelijk woord) en daar eindigt het verhaal. Conclusie: Sympathieke jongens uit Luik speelden met een soort van maghrebijnse luit (en ook enkele nummers op gitaar) een mix van kamerwereldmuziek doorspekt met klassiek en jazz. Een muzikale Luikse vijfsterrenratatouille uit de tajine. Smakelijk!" (Luque)

Vrijdag 27 maart 2009: André Donni Trio Maandag 13 April, 2009 om 09:58 door lejo "Teletijdsvisioenen van stadfiguren zoals Willy Donny, da’s wat velen kwamen zoeken oep ‘den jazzzolder’, mooie herinneringen aan "den begijnezolder", waar de wereldbefaamde stripbibliotheek (tot ver buiten Mechelen) de vaste klandizie in stilte liet genieten bij een Gouden Carolus van recht over de deur, in de Nonnenstraat, waar de fleskes ‘gestjoept’ werden.(nog van dienen echte, bruine, met appelsienschillen, koriander en Argentijnse porto in, nagezoet en gepasteuriseerd, zo maken ze hem nu ni meer). Mechelderster & nolstalgieërderst kan ni meer, écht ni! Willy Donni dus, ne krak bijna even oud als Metuzalem, maar nog steeds gitarist, leidde het trio door een reeks standaards waar onze ouwe ziel van wegsmolt als boter op warm koekebrood. De cogitarist wisselend met Willy van ritme naar solo en omgekeerd en dit omzwachteld door Andre Donni met saxen. Traditie met grijze haren in symbiose met het jonge maar gevestigde talent als jong schuim op belegen bier. Scoll!!" (Luque) "Toch een volle zaal voor André Donni (sax en klarinet) tesamen met z'n pa Willy en daartussenin een tweede gitarist de Brusselaar Dominique Pierard. We krijgen een aaneenschakeling van standards van idolen Duke Ellington, Fats Waller, Modern Jazz Quratet. We horen onder meer: Saint Louis Blues March, Honey suckle rose, softly as in a morning sunrise, take the A-train, on green Dolphin street. Maar we krijgen ook een koddige vettige blues en dan verrijst Willy van zijn stoel. Hij krijgt een energiestoot tot jolijt van het publiek. Ook Dominique zet een tandje bij. Na de pauze krijgen we 'caravan' (niet van Will Tura), Sweet Georgia Brown, Nuages van Django quasi solo en een eigen compositie 'the woman blues': yeah! Een blues is toch altijd lekker om te horen en zien, en dit gaat verder in een 'ugly woman blues' met vader en zoon Donni. Op het einde nog 'in a sentimental mood' om te besluiten. Leuk, fun en sympathiek." (michel p) "Het André Donni Trio heeft furore gemaakt op de Jazzzolder. André zelf speelt zijn klarinet en tenor weelderig met punctuele techniek en natuurlijke swing en al zijn solo's zijn creatieve improvisatieverhalen. Hij beschikt over een volle belegen unieke tenorsaxklank zoals ge er vandaag nog weinigen hoort spelen, met grote stabiliteit. De gave ingetogen klarinetimprovisatie tijdens Duke Ellington's "in a sentimental mood" was van pure schoonheid. Gitarist Dominique Pierard valt ook onmiddellijk op door zijn groot creatief improvisatievermogen en perfecte gitaartechniek met weergaloze, maar toch ingetogen en zelfs ingehouden solo's. Terwijl driekwart van de zaal gitarist Willy Donni al meermaals had meegemaakt, was het voor mij de allereerste keer, en chapeau! ik was onmiddellijk impressed, RESPECT!! Willy is de vader van André, en de vader-zoonrelatie is méér dan OK en al jaren opgeklaard, ze begrijpen elkaar met een blik, en de humor van en tussen beiden is gewoon onbetaalbaar. Bij momenten leek het wel of we met zijn allen op bezoek waren ten huize Donni, samen met een bevriend gitarist, Dominique. Hoe Willy Donni's gitaarspel nu omschrijven?? Uniek is not enough! Ge hebt zo van die cd's waar de ene grote jazzgitarist een andere grote jazzgitarist speelt... NO WAY! Bij Willy Donni zal dat niet lukken, want alleen Willy Donni plays like Willy Donni! Hij heeft een volledig zelfontworpen gitaartechniek, helemaal ingemecheld en doordrenkd van american jazzbluessoulmusic. Neem nu bijvoorbeeld zijn geweldige solo "Nuages". Dat zijn niet alleen de wolken boven Parijs maar ook die boven NewYork en Detroit. My god!...wat een soul heeft die mens. Hotjazz vermengd met Deltablues, de Cottonclub vol met gangsters, gensters van afketsende kogels, dikke swing en hier en daar een ferme grove fout, maar fouten hebben nog nooit zo mooi geklonken als die vrijdag in de Jazzzolder. Op zijn drieenzevenstigste is Willy Donni pure naturel, kunstenaar van zijn kunst, in de volle betekenis van het woord. Ieder nummer had iets speciaals, of het nu in solo, duo of trio was gespeeld; een warme gloed hing boven het podium en we wilden met zijn allen dat het bleef duren." (Kris)

vrijdag 13 maart: Intimate Feel trio Donderdag 19 Maart, 2009 om 08:54 door lejo "plezier door oefening en kunde met de klik voor de goede chemie om als trio te fascineren i’ll remember april we’ll remember intimate feel trio phil abraham, anne wolf, theo de jong zonder grote meesters te zijn soepel, creatief, speels en gedegen thank you for the joy!" (danny) "Als een Jazzconcert wordt aangekondigd als ‘improvisatie in plaats en tijd’ verwacht je vooral avontuur. Veel meer dan een aaneenschakeling van aloude standards. Het Intimate Feel trio toonde echter aan dat het een het ander niet hoeft uit te sluiten. Anne Wolf combineerde haar Latin touch voortreffelijk met Bluesy pianotonen en speelde bijna blindelings samen met bassist Theo de Jong. Kan je die laatste trouwens ‘bassist’ noemen? Of eerder ‘gitarist’? Feit is dat hij met zijn mooie, electro/akoestische, vijfsnarige bas (met extra lage B-snaar) op een volwaardige manier deelnam aan het harmonische deel van het concert. De absolute ster van dit concert was echter Phil Abraham op trombone (en zang). Zijn embouchure en fenomenale techniek staan toe dat hij zowel bliksemsnel door toonreeksen glijdt als hij vibrerend hele frasen volhoudt. Phil werd ook als zanger aangekondigd. Behalve een spaarzaam maar zeer goed geplaatst scat-moment ‘zong’ hij, als het ware, soms in zijn mondstuk. Het trio kwam vooral tijdens het tweede deel goed op dreef. Van ‘Bluesette’ herkenden we het thema enkel aan het begin en aan het einde van het stuk. Daartussen werd er swingend en inventief geïmproviseerd. De versie van ‘Watermelon Man’ van Herbie Hancock werd in bluesmaten gespeeld en zorgde voor heerlijk ‘vettige’ trombonepartijen. Hoewel dit concert vooral bestond uit beurtelings soleren van drie fijne musici was het ook een feest om ze creatief te zien samenspelen en ze daarvan te zien genieten. Toen we, na het concert, te horen kregen dat KV Mechelen Anderlecht had ingeblikt kon deze vrijdag de dertiende helemaal niet meer stuk." (Gi Leoni)

Vrijdag 27 februari: Merijn Bruneel group Zaterdag 7 Maart, 2009 om 11:03 door lejo "Veel volk (zoals gewoonlijk) en niet voor KV Mechelen gekomen. Merijn Bruneel is de tweelingsbroer van de bassist Janos Bruneel (met praktisch dezelfde haarbos) en die kennen we wel van enkele concerten in de oude jazzzolder. Voeg daarbij drummer Stijn Cools en Zwitserse compaan Marc Méan op fender rhodes en het kwartet is compleet. Merijn tekent zelf voor de meeste nummers en teksten. Het is dus een jong Belgisch-Zwitserse groep die wel nog moet rijpen. Een beetje frêle stem maar ik wil een meer gedurfde en zelfzekere stem. Ok hij volgt nog altijd les bij stemkunstenaar David Linx maar die heeft zijn eigen stijl ontwikkeld. We horen Merijn schitteren dankzij extra luidsprekers in 'One with the sea' maar we vallen in slaap bij het te zoete 'all the way' een standard van formaat. Er mankeert iets maar weet niet wat bij Paul Simon's 'still crazy after all these years'. Maar het geheel was iets te braaf. Dus graag meer punch maar dat komt er geleidelijk aan wel. 'Broken wing' met wat chatting en vooral het nummer 'even make it up' van David Linx met een acapella intro en dat openbarst in afwisselende jazz grooves. We krijgen een aparte 'round midnight' uitvoering dat als duo begint met de pianist. Op het einde bespeelt Merijn de Hang: het bestaat uit twee op elkaar geplaatste sferische schalen van staal waardoor het instrument veel weg heeft van een UFO. Het instrument kan met de handen bespeeld worden terwijl men het meestal tussen de benen of in de schoot plaatst. Best eens leuk om de heren het woord te laten in plaats van al die zangeressen. Er worden nog zangers gepland en denk ook eens aan de jazzora in Leuven voor de fantastische tekeningen van Kris en die deze avond zeer goed werd vervangen door Danny De Bock als Deejay; proost" (michel p) "Mannelijke Jazzvocalisten lopen niet dik gezaaid. Niet internationaal en al zeker niet in België. Logisch eigenlijk dat Merijn Bruneel voor het klappen van de zweep bij David Lynx terecht kwam. Lynx heeft Merijn geleerd hoe je gesyncopeerd zingt en heeft hem bijgebracht wat timing is. En daarin toont Merijn zich een goeie leerling. David Lynx had ook aandacht moeten besteden aan het zangtechnische, het pure ‘klassieke’ zingen. Of misschien was Merijn daarvoor beter bij een andere leermeester gaan aankloppen? Het stembereik van Merijn toonde zich te beperkt om een concert lang te blijven boeien. Tegelijk jammer en toch hoopvol is echter dat zijn stembereik wellicht met een aantal technische bijsturingen zou kunnen vergroot worden. Als daar zijn: ademhaling en vooral (zit?)houding. Ook het aanpassen van het repertoire aan je mogelijkheden is een kwestie van aanleren en ervaring. Toch werd het een aangenaam en intimistisch concert. De eigen composities waren inventief en romantisch en de keuze van ‘standards’ was origineel. ‘Still Crazy After All These Years’ van Paul Simon kreeg door het verleggen van maten een erg Jazzy arrangement mee en Monks’ ‘Round Midnight’ had wellicht nog beter geklonken met de drogere piano-aanslag van de Jazzzolder Yamaha in plaats van de Fender Rhodes waar Méan op speelde. Deze band verdient aanmoediging. Het samenspel is veelbelovend en Janos, Marc, Stijn en Merijn zijn prima muzikanten. Deze band moet ook nog rijpen. En bijleren. Maar ze hebben groeipotentieel en vooral nog tijd. We zien ze graag over een jaar of twee nog eens terug." (Gi)

Vrijdag 13 februari: Steven Delannoye trio Zaterdag 7 Maart, 2009 om 11:01 door lejo "Vernieuwing in jazz is absoluut noodzakelijk om deze levendige muzieksoort in stand te houden. Dat heeft het Steven Delannoye trio zeer goed begrepen. Zoals het trio van Le Baron Fauteuille eerder dit jaar ligt ook bij dit trio de inspiratie, wat vorm betreft, bij de West-Coastavantgardisten uit de jaren vijftig en dan wel voornamelijk jazzmuzikant-componist Jimmy Giuffre. Strakke lijnen, zuinig gebruik van kleuren, zeer ruimtelijk en met accent op grote improvisatievrijheid voor deze drie uitmuntende solisten. Steven Delannoye heeft een zéér persoonlijk tenorsaxgeluid, kurkdroog en in de goede zin monotoon, creatief introspectief verhalend voor de aandachtige luisteraar (hij die wil luisteren). Gezegend met de strak ritmische patronen van drummer Lionel Beuvens, sober en intelligent. Tussen beide heren vertelt bassiste Yannick Peeters haar eigen verhaal met overweldig zachte bonte kleurigheid en soul. Dit was COOLjazz ten top, in alle betekenissen van het woord; nog cooler en je sterft! Verschillend van het Baron F. trio die voornamelijk standards brachten, bestond de muziek van het Steven Delannoye trio bijna enkel uit eigen composities, wat nog meer concentratie vergde van het publiek. Zij die wilden luisteren hebben alleszins een prachtige avond beleefd! Dit was wéér een top-concert op rij van Jazzzolder 2009! De Belgische jazz zit blijkbaar op een nieuwe trein en laat verrassende sporen na... Ik wacht met spanning op de nieuwe WerfCD van dit uitzonderlijk trio, beste postbode..." (Kris) "Wij zagen saxofonist Steven Delannoye nog niet zo lang geleden in de jazzzolder met The New Jazz Collective als één van de talenten van zijn generatie. Met zijn eigen trio toont hij zich helemaal als een vis in het water. Hij voelt zich lekker in deze biotoop, ziet de weg vooruit en speelt tegelijk droog en met veel gevoel. Bij de eerste nummers maakte hij mooie, moderne jazzbewegingen bij een ritmetandem van bas en drums die voor een aan hiphop refererende basis leken te zorgen. Het spel van Yannick Peeters en Lionel Beuvens ontwikkelde geleidelijk meer variatie en zo groeide een bredere dynamiek. Geen uitbarstingen van chaos of geweldig enthousiasme, maar veel inventiviteit en schoonheid, soms van een heel indringend kaliber. Zonder enorm te swingen zetten deze drie een spanningsboog op door eenvoudiger stukken af te wisselen met complexere, door zich nu eens te richten op een beperkt deel van hun instrument en te spelen met repetitiviteit, om die dan speels te doen wankelen of doorbreken en dan weer lyrischer en breedvoeriger uit te pakken en in het spel met tijd en ruimte een gespierde, doch soepele (spannings)kracht te bereiken. Door vooral uit eigen repertoire te putten en met maar hier en daar een cover – bvb uit de Motownstal of van the Duke ‘Blues on Blueprint’ – waren er voor het publiek weinig momenten van herkenning, maar slechts een enkeling hoorde niet dat dit een goed trio is. Menigeen raakte overtuigd dat hun cd een aanwinst en een aanrader moet zijn. Met een kleine vertraging komt die er aan, gemixt door Dré Pallemaerts. Beter wat later en àf dan al mee in de zaal en maar zozo! Wederom DANK!" (Danny)

Vrijdag 23 januari: Jimmy Molière Quartet Donderdag 5 Februari, 2009 om 09:35 door lejo "The Incredible Jazz Guitar of ...Jimmy Molière Jimmy is in dezelfde streek geboren als de Jazz, 'la Nouvelle Orléans'. Hij heeft er tot voor een paar jaar jaar gewoond en lijkt er nog maar net te zijn opgestapt uit een creoolse band omdat hij zijn veel te luid klinkende banjo wou inleveren voor een gitaar. De werkelijkheid is minder lyrisch. Jimmy had door de orkaan Katrina niet veel meer keuze dan te vertrekken. Bovendien heeft hij wel even banjo gespeeld en was hij 'om den brode' begeleider van Fats Domino, Bo Didley en anderen... Maar in zijn hart is Jimmy Molière een bebopgitarist. Die openbloeide toen hij Wes Montgomery ontdekte en leerde kennen. Jimmy heeft een groot deel van zijn muzikaal leven besteed aan het bestuderen en 'naspelen' van de muziek van Montgomery. Volgens drummer JP Komac doet hij dat vandaag nog steeds. Hoewel het repertoire dat hij bracht wat ons betreft best wat avontuurlijker had mogen zijn kregen we een staal(tje) van wat een virtuoos vakman en Jazzminnaar zoal kan met een gitaar. Fingerpicking - slaggitaar - fenomenale improvisaties en Fingerspitzengefühl (zo beroert hij de snaren terloops met gestrekte middenvinger en slaat hij ze aan met z'n rechterduim, al dan niet met doorzichtig plectrum). Bruggelingen Marc Alleyn op piano (was trouwens enthousiast over onze kleine digivleugel), Xavier Rau op contrabas en Jean Philippe Komac op drums zijn oerdegelijke, sobere en zeer toegewijde begeleiders die zich bijna lijken te verontschuldigen als ze (mogen/moeten) soleren. Een zeer Cool concertje, en we wensen Jimmy veel geluk met zijn plannen om de Duitse Jazzscene te gaan veroveren." (Gi Leoni) "Vanaf de eerste noten was de toon van de avond gezet; krachtige volle gitaarnoten op hoog volume doorkliefden de zaal, jazz dat wel, maar dan wel doordrenkt van de crying blues, in ieder nummer aanwezig. Jimmy Molière, vroeger gitarist bij legende Fats Domino, heeft in zijn eigen gitaarstijl heel wat invloeden verwerkt gaande van Wes Montgomery over The Meters tot Buddy Guy, en dat zorgde voor een heel kleurrijk en afwisselend programma. Schitterende gitaarsolo's, uitgetekend scherp, vol en duivels warm, funky, bluesy, boppy en jazzy tegelijk. Heel New Orleans is eigenlijk meeverhuisd naar Oostende! Geruggesteund en in dialoog met de swingende pianist Marc Alleyn, die o.a. zonder probleem de stijvere academische klusternoten van Dave Brubeck omtoverde tot échte swing in Brubeck's eigen nummer Blue rondo à la Turc, dat daarna op wonderlijke wijze verbluesd werd door gitarist Jimmy Molière. Ook Duke Ellington was van de partij met een ongewoon mooi Satin Doll, en Billie's Bounce, waarvan Jimmy Molière zelf niet meer wist van wie dat nummer was... (Hallo! Charlie Parker off course!) Het enige (volledig) bluesnummer in de tweede set beroerde het publiek emotioneel fel en ontblootte nogmaals de duidelijke roots van deze veelzijdige gitarist. De ritmesectie met bassist Xavier Rau en drummer Jean-Phillipe Komac, zorgde niet enkel voor een piekfijn swingend ritmetapijt, maar ze waren ook beiden solistisch zeer boeiend. Een geweldig concert (al het tweede op rij dit jaar!) hooggeaprecieerd met lang applaus door ons Jazzzolderpubliek..." (Kris) "Voor een goed gevulde zaal zitten we graag om kennis te maken met de 61 jarige slanke creool aan de warme elektrische gitaar. Hij trekt wel de groep met zijn luide versterker en brengt een allegaartje van bekende nummers waar we niet altijd op komen. We hebben kunnen herkennen 'eleanor rigby' van The Beatles, 'Autumn leaves', het zoete 'in other words' en de Dave Brubeck klassieker met de tempowisselingen 'blue rondo a la turk'; tussendoor nog een bekende Herbie Hancock tune en dan een ballad 'for heaven's sake'. Toch wel goede begeleiders op drums, digitale vleugel (eindelijk) en contrabas die pas loskomen na de pauze in 'what's new', 'watch what happens' oftewel 'les parapluies de Cherbourg' en verder een lekkere blues in B-flat en daarna wat 'satin doll' en 'Caravan' (bekende tune uit de kwis 'wie van de drie' van vroeger op de Nl -tv.) en nog een 'Billie's bounce' als toemaatje. Toch erg leuk deze aangename gitaarklanken." (michel p)

Vrijdag 9 januari: Le Baron Fauteuille Donderdag 5 Februari, 2009 om 09:33 door lejo "Le baron fauteuille had door welgemikt te spelen weinig uptempo nummers nodig om te boeien. Ten eerste bespelen Joppe Bestevaar, Lara Rosseel en David Broeders op bewonderenswaardige wijze respectievelijk baritonsax, contrabas en drums; ten tweede brengen zij heel fijne uitvoeringen van zeer uiteenlopende nummers. Een greep uit de eerste set die ik bij aanvang aangenaam vond, bij momenten om bij te gaan mijmeren, maar niet te lang, want daarvoor speelden deze drie jonge muzikanten echt te goed: een nummer van Art Farmer dat enigszins ging zoals ‘zo gaat de molen…’ en dan in een sneller tempo ‘zo gaan de wieken…’; een korte, mooie versie van John Coltrane’s ‘Olé’, iets van Bill Frisell, ik meen ‘Justice and Honour’ – met blijk van spanning en gevoel voor tragiek – en “een ouwe traditional uit de tijd van de slavernij, van slaven met kettingen en zo,” als ik mij de aankondiging van Joppe Bestevaar goed herinner. De bezetting en het spel van dit trio had mij tegen de pauze doen denken aan de in Mechelen geboren schilder Rik Wouters: met zijn penseeltrekken kon hij de indruk wekken dat het kader volledig ingekleurd is, maar kom je dichter, dan zie je dat nogal wat doek onbeschilderd wit is gebleven. Sober waar het kan, maar nergens te minimalistisch, niets te weinig… De tweede set herinnerde mij sterk aan Dave Douglas 3 vorige herfst in de Gentse Vooruit met violist Feldman en bassist Colley: omwille van de schoonheid van de gekozen nummers, de schoonheid van de uitvoeringen die steeds absorberender werkte, de frekwent lachende lippen van de muzikanten, de gesloten ogen van de bassiste… Opnieuw een greep: iets van Bill Carrothers (Trio met Nic Thys); een heel toegankelijke, prachtige trage versie van ‘You and the Night and the Music’, heel meeslepend en ver van een poppy Jamie Cullum; wat groovy Stevie Wonder stuff, 'Trust in Me' uit Jungle Book (als Mowgli wordt gehypnotiseerd door slang, zie http://www.youtube.com/watch?v=anOwMIm1-5w&NR=1), wat mij deed denken aan Sonny Rollins en hoe die soms nummers koos uit de oude doos (bvb I’m an Old Cowhand), van wiens hand deze band dan nog ‘Oleo’ speelde… Afijn, één Bis was niets teveel van het goede, dames en heren!!! Maar dan ook niets te veel!" (Danny) "Triomfantelijk is het Jazzzolderjaar 2009 geopend door de jonge muzikanten van Le Baron Fautueille. Geïnspireerd door de West Coast-avantgardejazz uit de jaren vijftig van de toen evenjonge muzikanten Jimmy Giuffre en Gerry Mulligan. Toen was het nog avantgarde om zonder piano op te treden, wat heel wat deining veroorzaakte, en die groepen werden zelfs aangeduid voorafgegaan door het woordje "pianoless". Dat enkel wat de vorm betreft, want het trio "Le Baron Fautueille" brengt een heel persoonlijke en hedendaagse kijk met hun muziek. Joppe Bestevaar speelt baritonsax met het gemak alsof hij rustig een sigaret rookt. Zijn baritonklank is absoluut SMOOTH, verrukkelijk gesuikerd vol en krachtig, alle registers open, heerlijk om naar te luisteren, zeldzaam mooi... Voeg daarbij zijn ongebreidelde inspiratie, die even gemakkelijk lijkt te komen als zijn unieke klank... Het LIJKT allemaal simpel, niets is minder waar natuurlijk. Hier staat een groot muzikant, helemaal vergroeid met zijn instrument, klaar om de wereld te veroveren. Bassiste Lara Rosseel is de ideale muzikale partner voor baritonsaxophonist Joppe. Zij speelt met korte gedetaileerde basklanken en met evenveel inspiratie zowel naast en toch mét de sax en drums. Ook drummer David Broeders past wonderwel in het trio, door zijn sober maar zéér precies drumspel is hij de man die ruimte creeert binnen het trio. Binnen de nummers worden stiltes ook muziek. Bij Le Baron Fautueille staan er drie individuele muzikanten op het podium, die je apart kan volgen... Met teveel bescheidenheid en evenveel humor opende Joop Bestevaar het concert met "we gaan gewoon enkele nummertjes spelen..." waarna een schitterend uitgekiend verscheiden programma begon met zowel nummers van Gerry Mulligan, Stevie Wonder, Bill Frissell, Duke Ellington en zelfs John Zorn als bisnummer. Ook het prachtige nummer uit Jungle Book... Gekenmerkt door eenvoud, veel ruimte, inspiratie en aanstekelijke swing leek het "Le Baron Fautueille" optreden zo voorbij... Een prachtig trio met veel toekomst, en als zij de voorbode zijn van de nieuwe generatie afgestudeerde jazzmuzikanten, staat er ons nog héél wat moois te wachten!" (Kris)

Vrijdag 26 december: BLUESTENDER Woensdag 21 Januari, 2009 om 12:01 door lejo "(gene country voor ouwe mannen). Blues, dames en heren, met de stempel vooral van de R&B, de swing en de boogie die de tijd van de rock’n’roll voorafgingen! Maar ook! Rock’n’roll, de jonge jaren van Elvis bvb, en wat blues zoals 1967 Charlie Musselwhite. Going back in time zonder terug te gaan naar de ellende van de katoenvelden, denk aan de blues van het gemis en het verlangen, I’m talking ‘bout love, baby – let’s have a party! BLUESTENDER zanger/gitarist Carlos grapte dat ze zich niet van hun ruigste kant gingen tonen om ons niet te choqueren, maar hij deed het noodgedwongen, want nogal goe’ verkouden wat rustiger aan. Dat kon de pret niet drukken voor Leo die zich uitleefde op zijn bluesharmonica’s en voor toetsenist Diane die niet minder enthousiast en snel de juiste toetsen weet te beroeren, hetzij om ritmisch, hetzij om solerenderwijs uit te pakken. Een enthousiaste tandem om in solo’s te voorzien, drummer Ronny en bassist Louis ondersteunden hen met volle goesting. Na de pauze kreeg de volumeknop een draai en haalde Carlos wat meer uit de kast. En dan bedoel ik zowel zijn borstkas als de klankkast van zijn gitaar. Het was maar best dat hij niet het onderste uit de kan haalde, of hij kreeg misschien nog het deksel op zijn toch al verkouden neus, maar zijn stem en gitaarspel kregen meer kleur. De sfeermeter steeg dan ook, zoals dat gaat als je meer én beter krijgt. Dus ging de rest van de band het ook nog beter zien zitten. En zo was het voor ons, toeschouwers, toch weer niet erg om op een stoel te moeten blijven zitten: blij met de muziek - voor muzikanten die zichtbaar genieten van zoveel enthousiaste en gefocuste aandacht + applaus." (Danny)

Vrijdag 12 december: Hugo Jacquet band Woensdag 21 Januari, 2009 om 11:58 door lejo "Tijdens het concert zei gitarist Hugo Jacquet aan het publiek "We hebben maar eenmaal gerepeteerd". Ik weet niet meer hoe dat zinnetje klonk: verontschuldigend of fier? Misschien wel beide, en zo was ook het concert: zus en zo. Vier excellente muzikanten, daarnietvan, toch was de groove zeker niet altijd aanwezig. Hierbij maak ik zelf de bedenking: is funkjazz eigenlijk geen moeilijkere discipline dan jazz toutcourt? Funkjazz is kaler en er komt een factor bij die bij jazz niet echt nodig is: dansbaarheid! Omdat funkjazz kaler is hoor je ook onmiddellijk als er iets loos is; bij mainstream of bebopjazz kan je dat handig wegmoffelen met soleersaus... Vooral in de tweede set verdween de stroefhouterigheid en zag ik eindelijk in gedachten Sly Stone dansend over straat lopen met op- en neergaande kleurige pluimen op zijn hoed op weg naar zijn Family. De Superfly vloog af en toe over het orkest en deed wonderen met de strakke gitaar, de ronde bas, de wollige Hammond en de fat-backdrums. Gitarist Hugo verontschuldigde zich ook een beetje dat zijn composities vol plagiaat zaten, wel dat stoorde nu net helemaal niet, volgens mij. De composities waren prachtig uitgebeend, strak en met de juiste seventies-look, hip en hedendaags tegelijk. Als deze groep wat meer zou repeteren, zoeken naar een sexy groepsnaam en zijn nummers betitellen, zal ze klinken als een gat in de markt!" (Kris) "Huistekenaar ende DJ Kris had ’t weer eens goed gezien: een zomers, Hawaïaans aandoend hemd op de flyer! ‘t Was bij deze muziek op zijn plaats. En met de nieuwe verwarming op hoge temperatuur vreesden sommigen ook echt te gaan smelten. Titels als The Dunes, Beach House en Wondering en een moderne elektrische gitaar à la Scofield, Stern en Metheny vonden warme bijval. Hugo Jacquet Band brengt quite low profile en quasi zonder pretentie somehow funky en groovin’ nummers van de hand van de leider. Te oordelen aan de opkomst en het applaus bestaat er een publiek voor. Minpunt was dat de groep niet klonk als een goed geoliede machine. Het laatste nummer voor de pauze dat associaties opriep met op dreef rakende Medeski Martin and Wood leek de kentering in te luiden. Zo gaat dat wel vaker met live jazz: eerst wat zoeken en aftasten, dan loskomen en er samen voor gaan. Het eerste nummer na de pauze bevestigde de indruk dat het beste nog moest komen. Er kwam duidelijk meer speelplezier aan te pas. En toch. Behalve bij het bisnummer dat op een leuke manier ook een stuk seventies funk recycleerde, miste ik zelf meer en meer (indrukken van) overtuigingskracht, overgave en diepgang. Zowat gelijk een kleurrijk zomers hemd van een fijne kwaliteit dat bewust braaf blijft, alsof het zeker niet teveel door schittering mag opvallen…" (Danny) "Het wonderlijke aan jazz en muziek in het algemeen, is het universele karakter, dat helemaal geen rekening wenst te houden met taal, kleur of leeftijd. Mooi meegenomen in een begeleidende groep van jonge leeuwen en een ouderdomsdeken die vrijmoedig solo gaat. Minpuntje was de eenmalige repetitie, onvoldoende om de groep een echte groep te laten worden, dat was spijtig genoeg scherp te horen, het geheel rammelde al eens, of sputterde tussendoor als een slecht afgestelde motor. Maar niet getreurd, jazzzolderratten zijn geen muggenzifters en de bas was met momenten best smeuïg, klavieren die een volledig palet aan klankenkleuren lieten zien en een drum die zijn uiterste best deed om het tekort aan repetitie onder de mat te borstelen. And last but not least, godfather Hugo Jacquet aan de gitaren, stijlen en stijltjes, eigen werk en stukjes geschreven ‘naar’, een mengelmoes aan varianten en dus was inslapen niet écht een optie. Dus dé open vraag van vandaag: wat zou deze bende geven na een goede inspeeltijd?" (Luque)

Vrijdag 28 november: The New Jazz Collective Zaterdag 13 December, 2008 om 11:10 door lejo "Schitterend koperwerk, glimmend en kristalhelder geblazen, fonkelend van vernuft door arrangementen van Winton Marsalis en Steven Delannoye: The new Jazz Collective. Carlo Nardozza trompet, Jassper Van Damme en Steven saxen en Peter Delannoye trombone. Maar de blazers waren natuurlijk niet alleen; op drums Toni Vitacolonna en invallers van dienst, (jarige) Christophe Devisser, bas en aan de piano (de relatief piepjonge) Bram De Looze. Beregoed spel en arrangementen die je aandacht geen moment los lieten, enkel de solo’s werden een beetje houterig netjes achter elkaar geplaatst, wat wel eens stroef over kwam, maar dit kon het plezier van de band en de lol in een afgeladen jazzzolder niet kelderen." (Luque) "Indrukwekkend natuurlijk, zeven man op het podium, grote namen van de hedendaagse Belgische jazz, doch na dat concert bleef ik toch wat op mijn honger... Er schort, voor mijzelf dan, iets aan de muzikale vorm van het geheel. Het deed mij een beetje denken aan die "Norman Granz" projecten uit de jaren vijftig, ondermeer "Jazz at the Philarmonic". Daar werd dan een elpeebox van gemaakt met vijf elpees binnenin. Op de kaft alleen maar grote namen: Charlie Parker, Ella Fitzgerald, Stan Getz etc. Een bom van een ritmesectie begeleidde dan één voor één de solo's van de grote namen die de revue passeerden. Fantastisch, doch dit was het soort elpeebox, dat na eenmaal beluisterd, in de platenkast werd geplaatst en er niet meer uitkwam... Wat in mijn geheugen bleef hangen van The New Jazz Collective is de geweldige trombonesolo van Peter Delannoye, indrukwekkende tenorsolo van Steven Delannoye, schitterende solo's op alt- en sopraansax van Jasper Van Damme en de boptrompet van Carlo Nardozza. Ook die jonge leeuw achter de piano, daar gaan we zéker nog van horen! Doch dit concert in zijn geheel, ondanks publiekssucces, is voor mij alleszins geen voltreffer, het blijft niet nazinderen. Teveel solowerk, te weinig groepscompositie..." (Kris) "winterslag" De jazzzolder sloeg met zeven Europese 'white ass' jazzmusici en een Marsalisproject alweer zijn slag in deze winterkou. Met Del Vita ‘Marsalis inspired’, jawel en hoewel Wynton Marsalis zo’n beetje berucht is om zijn enggeestige kijk op ‘echte’ jazz en de doorslaggevende rol van 'black ass' roots. De Marsaliskwaliteiten en het nut van de studie van de oude jazz zijn evenwel doorslaggevende argumenten om mee in zo’n project te stappen – of het nu als muzikant of als toeschouwer zij. Openingsnummer was van de hand van Nico Schepers en voerde ons meteen terug naar de jaren 1960, de stempel van hard bop grooves: soulvol, met invloeden van blues en gospel. Birthday boy en invaller bassist Christophe Devisscher mocht zich al gauw tonen, een centrale rol spelend in een stuwend triospel met de 17jarige invaller pianist Bram De Looze en co-leider Toni Vitacolonna. "A Walking Thing" van Benny Carter liep lekker, met "Sophisticated Lady" van the Duke ging het smaakvol verder de toer op van odes aan Grote Orkestrale Klassebakken. Dieper in de tijd terug ging het met een niet heel meesterlijke, maar voor de sfeer prima vermengeling van Dixieland en bop. De DelVita-as is een sterke! Deze trombonist en drummer die kracht en elegantie heel goed verweven doen vermoeden dat ook buitenlandse bladen nog lovend over hen zullen schrijven; de jongere Delannoye toont zich op het podium bepaald niet minder dan zijn broer een man met een oor voor overzicht en timing. Zelf verloor ik de concentratie even. Tijdens één solo vergat ik compleet waar ik was en werd mijn ziel doorkliefd en kortstondig omgewoeld. Vroeg in de 2de set was dat en ik weet niet of dat meer aan mijn gemoedstoestand lag of aan dat monstertalent van een Carlo Nardozza. In functie van het geheel en naast zes andere talenten bleef zijn soleertijd in dit optreden beperkt, maar wat een hoogtepunt in een energiek en knap concert dat oa via arrangementen van Monkcomposities ook uitgebreid kon doen mijmeren over gouden Blue Note tijden en sterren." (Danny)

Vrijdag 14 november: Stefan Bracaval Quartet Zaterdag 13 December, 2008 om 11:03 door lejo "Stefan Bracaval heeft gisterenavond de dwarsfluit weerrr op jazzagenda geplaatst. En hoe! Dit minder populaire jazzinstrument, met illustere bespelers als Jeremy Steig, Herbie Mann, Bobby Jaspar en Eric Dolphy, staat er weer hélemaal dankzij Stefan en zijn quartet van internationale allure. Het concert leek in een wip voorbij omdat het voortdurend intrigeerde, en het mag gezegd worden, er waren totaal géén zwakke momenten, enkel pure swing, echte bebop, afgewisseld met wat ikzelf ECMjazz noem, het zoeken van pure schoonheid in vorm en melodie. Toen de eerste tonen uit de basfluit klonken smolt de zaal helemaal weg, Kunst met grote K, gevoelig en spannend melodisch. Even spannend de meer funkybebop nummers, een dwarsfluitist met uniek geluid! De andere grote solist, gitarist Hendrik Braeckman, speelde met ongeëvenaarde virtuositeit, met ingetogen klank en snel als een speer. Drummer Marc Lehan speelde spaarzaam krachtig en samen met bassist Werner Lauscher vormde hij de goedgedroomde ritmesectie voor dit quartet. De composities in alle kleuren van de regenboog en uiterst uitgebalanceerd gaven het voltallig publiek een bad van jazz en zij baden enkel voor meer. Wie het geweldige Stefan Bracaval quartet gemist heeft of een tweedemaal wil horen, dat kan! Zij treden nogmaals op op 11 december in het Oratoriënhof te Leuven, een zaal met geweldige akoestiek. Allen daarheen!" (Kris) "Overvolle jazzzolder want Stefan Bracaval heeft vermoedelijk een schare fans meegebracht. Lejo raadt de mensen aan om ook de Leuvense Jazzora eens te gaan bezoeken als een uitwijkmogelijkheid! Vele nieuwe gezichten. Stefan (Mechelaar maar wonend in Antwerpen) had de eer om de oude jazzzolder locatie af te sluiten en nu speelt hij in deze jazzkapel bijgestaan door een sterke bezetting. We zien de immer sterke Hendrik Braeckman aan elektrische gitaar (in het begin iets te stil), de koele Werner Lauscher aan de bas en verzonken in diepe sferen met blik naar het plafond Marc Lehan aan de drums. Meteen maar swingend beginnen en daarna een tango ('Tengo un Tango'). In het nummer 'Arcadie' speelt hij de basdwarsfluit, hetgeen zelden in de jazz is gebruikt. Het geeft een speciale sfeer zo'n beetje als een basklarinet. Het warme en diepe timbre van de basfluit vermengt zich met dat van de bas, en zorgt zo voor wondermooie klanken. Bracaval dweept graag met andere culturen, dat is zeker en maakt zijn eerste debuut CD 'insight inside' wat speciaal en mystiek. Het is nu pas zijn eerste CD als leider maar hij speelt op allerlei platen mee van o.a. Jo Lemaire, Wigbert, Hooverphonic enz. Het duurt enkele nummers voor het publiek warm wordt en begint te applaudiseren na de solo's. Het is even wennen maar blijft boeien. We horen allemaal eigen nummers van Stefan zoals 'Penon' dat twee werelden beschrijft voor en achter de Gibraltar en hier een mooie call and response tussen gitaar en dwarsfluit. Stefan beweegt goed tijdens het spelen. We horen ook het enigste niet zelf geschreven nummer 'Riverman' met mooie melodie en ook 'Timemark' waarin de drummer kan schitteren. Na de pauze krijgen we 'Insight inside', 'children's game', 'la noche' en als toegift een melancholisch nummertje met fluweelzachte brushes. U kan op Itunes (ook voor PC) 30sec stukjes beluisteren van zijn plaat en nog wat nagenieten." (michel p)

Vrijdag 24 oktober: Benoit Martiny Band Dinsdag 11 November, 2008 om 12:04 door lejo "Benoit Martiny Band - Whole Lotta ... Fun!!! Jawadde! Een slim opgebouwd concert slaagde erin om mijn wenkbrauwenfronsend sceptisisme van de beginnummers (gevoed door vooroordelen, toegegeven), via amusement zo tegen de pauze, om te zetten tot enthousiast genieten naar het einde van de tweede set. Hoe doe je dat, Led Zeppelin en Jimi Hendrix, Nirvana, The Who en Zappa combineren met John Zorn, Coltrane en Ornette Coleman? Krijg je dan geen onverdraaglijke klankmuur? Benoit Martiny (drums en composities) en zijn kompanen hebben uit die mix van Hardrock, Blues en Jazz een zeer eigen geluid ontwikkeld. Rauw, Ruig, zeker niet verfijnd. Maar het werkt. Ik betrapte mezelf op roepen en fluiten om een bisnummer en zag een aantal rechtgeaarde Jazzcats, op leeftijd, die -headbangend- op hun luchtgitaar speelden. Sandor Kem imponeerde op contrabass. Nooit gedacht dat zo een 'edel' instrument hardrockend uit de hoek zou komen. Dankzij een bijzondere techniek en bijzondere snaren (metaal vanbinnen en plastiek vanbuiten) stuwde hij zijn maten steeds verder. Frank Gones op gitaar gebruikte alle Hardrockclichés ten volle maar beperkte zich daar niet toe. Ook hij is een geschoold Jazzmusicus en het gaat hem even goed af om Alvin Lee-gewijs akkoorden te loeien dan om subtiel John Mc Laughlin te evoceren. Beide saxofonisten, Jasper van Damme op alt en Daniele Martini op tenor, proberen Coltraneriffs in een Hardrockidioom te passen... Soms lukt dat, soms minder maar ze verstaan beiden de kunst van 'less is more'... Niet te beroerd om zich even opzij te zetten als de anderen bepalend zijn. Van de titels die Benoit zijn nummers gaf heb ik vooral 'Out of the Bubble' onthouden, Hij doelt daarmee op het gevoel dat je krijgt als je even buiten de westerse wereld stapt ('the comfort zone'). Hij blijkt dus niet enkel een originele muzikant maar ook een mens die breder kijkt dan de luxe die wij mogen beleven, wij die ons zelfs een paniekerige financiële crisis kunnen veroorloven. Alweer: een verrassend, onverwacht en boeiend concert in de tiende verjaardagsreeks van de Jazzzolder." (Gi Leoni) "Na veertig jaar intens geluisterd te hebben naar jazz en geïmproviseerde muziek sta ik natuurlijk open voor alle soort verrassingen die die muziek me nog kan geven. De Benoit Martiny Band was ongehoord uniek in zijn opzet. Het woord Jazz-rock gewoon omdraaien en het wordt Rock-jazz. Met grote bewondering heb ik de hele avond naar gitarist Frank Gones geluisterd. Krachtige solo's met bluesy heavymetal gitaarwerk kundig opgevangen door leider-drummer Benoit die zijn groep helemaal in de hand had met vlot swingende changes van concrete metalbeat naar bop en popbeats. Enthousiasme alom. Saxen Jasper en Daniele speelden tussendoor fantastische solo's in pure jazzstijl (met de souplesse van Charlie Parker en de gelaagdheid van Peter Brötzmann) om telkens weer terug te komen op piekgave saxduetten om de "chansons" (dixit Benoit) te starten of af te sluiten. En niet te vergeten: de Black Sabbathcontrabassolo van Sandor Kem, uniek! Het publiek was zéér mee; deze muziek zat dan ook vol referentiepunten verrassend samengebracht op bijna wiskundige manier tot een geheel. Hun tournee, vrijdagavond in de Jazzzolder gestart, wordt een gegarandeerd succes. Bravo jongens!! PS: Charlie Parker speelde vroeger een nummer dat "Deep Purple" noemde. Het zij zo..." (Kris) "Crowded jazzhouse, eigenlijk even een rocktempel waar rook en lightshow ontbreken maar niet aan sfeer bij het publiek. Een groepmix van 4 nationaliteiten Hongaars, Nederlands, Luxemburgs en Italiaans geeft vuurwerk en snelle jazzrock op de scene. Soms heeft het in de verte iets te maken met jazz. We horen wel wat blues en heel wat snelle tempowisselingen maar het blijft de ganse set boeien. Eventjes chaotisch met een muur van lawaai, dan al eens een niet zo vlotte overgang maar fun it is. We missen wat langer haar om te headbangen. Ze promoten goed hun cd 'now' die nu net out is. Veelzeggende titels als 'seriously damaged' , 'the devil on my trail' en statements in 'bushfire'. Het is muziek met ballen. Wat is de definitie van een rustiger nummer voor de leider drummer. Het blijft kloppen op de drums. We krijgen supergrooves en een tribute aan orkaan Katrina die in 2005 New Orleans blank zette. Er werden nog extra gitaar en elektrische bas bijgehaald door onze sypathieke bovenbuur Hugo. Op het einde nog een garageblues want de groep is onstaan uit een soort garageroch met crunch. Wil je hen nog eens live meemaken kan je dit nog doen want ze doen een toernee oa door Belgie in Kavka (Antwerpen) op 4 nov en 31 okt in café Murmure (Brussel). Zie op hun myspace site. Proost". (swedish chef- michel p)

Vrijdag 10 oktober: Quintet Lieven Cambré Dinsdag 28 Oktober, 2008 om 17:11 door lejo "Hevig verontrust door de geruchtenstroom als zou Kris Vanderstraeten zich hebben afgesplitst tot een aparte poot, waren heel wat aandeelhouders vrijdagavond in paniek afgezakt om de situatie op de werkvloer zelf van minuut tot minuut te kunnen opvolgen. Bij het begin van de vergadering bleek hun vrees meer dan gegrond: volgens de CEO, die hoogstpersoonlijk het woord nam, had op hetzelfde ogenblik Kris Vanderstraeten "geheel toevallig" (sic) - maar wie gelooft die mensen nog?- in Sint-Lambrechts-Woluwe een parallel artistiek gebeuren op touw gezet, annex, zegge en schrijve, een heus jazzconcert! Deze mededeling, plus het veelzeggend feit dat de nieuwe digitale piano plaats had geruimd voor een aftandse Fender Rhodes, was voldoende om de koersen een dusdanige dreun te verkopen dat het voor het Quintet Lieven Cambré (rating AAA; ondergewaardeerd, advies: koopwaardig++) een haast onmogelijke taak leek om deze negatieve spiraal te doorbreken. Toch bleek de stemming vrij snel in goede zin om te slaan: prima composities, geslaagde wisselingen tussen alt- en tenorsax, elk met hun eigen aparte sound in de solo's, frisse ondersteuning door de ritmesectie: dit alles kon niet laten vermoeden dat na een goed uur door een plotse schorsing de opgebouwde winst volledig terug verdampte. Nieuwe onheilstijdingen hadden immers het publiek bereikt: ook de vaste experten-commentatoren hadden de kant Vanderstraeten gekozen en waren ostentatief afwezig op het Sint-Romboutskerhof 2, wat de waarde van de Jazzzolder naar een absoluut dieptepunt voerde. Voor het Quintet Lieven Cambré zat er niets anders op dan in een tweede poging vanaf nul te proberen de markt aan te zwengelen. Gemotiveerd namen zij het heft in handen: ze startten onverwijld met een driedelige suite (zonder tussenpauzes, om geen tijd te verliezen in deze hectische momenten) met titels die niets aan de verbeelding overlieten (Part 1: "Questions", Part 2: "Thoughts", Part 3: "Working-Out"), gevolgd door de vingerwijzing "My Son's Jungle Song". Met bravoure slaagden zij in hun opzet, zodat net voor sluitingstijd, een heropgeleefd publiek met het bisnummer "Just Like It Is" inderdaad zijn relativeringsvermogen terugvond en met nieuwe hoop naar huis kon. Wie te overhaast zijn lidkaart van de Jazzzolder had ingeruild voor 2 drankbonnetjes in de Hopper, was eraan voor de moeite: dankzij Lieven Cambré en co bleek de waarde ervan 's anderendaags al zo hoog genoteerd dat die probleemloos kon worden omgezet in 10 VIP-arrangementen, inclusief welkomstdrankje, van de musical "Daens". Het feit dat tot op heden geen enkel lid van de Jazzzolder hierop is ingegaan, doet voor de toekomst het beste vermoeden! Het Huis dankt Lieven Cambré, Koen Nijs, Bram Weijters, Eric Heijnsdijk en Jan Servaes." (Mark)

Vrijdag 26 september: Wayne Shorter tribute Dinsdag 28 Oktober, 2008 om 17:10 door lejo "Speak no evil, Wayne Shorter parafraserend en dit zelfs niet omtrent het “Tribute project” aan hem gewijd. "But every dog have his day" en dat geldt evengoed voor geroutineerde gediplomeerde lemmensinstituutleerlingen met jaren ervaring. Na de eerste set begrepen de protagonisten zelf wel dat het een matte bedoening was en de voordehandliggende lauwe respons van het publiek een afspiegeling was van de lauwe aktie op het podium. Bij de tweede set verhuisde Ewout, van zijn wat uitgezakte positie achteraan op zijn stoel, naar het voorste tipje ervan, met resultaat. En ook zijn kompanen schoten uit hun sloffen. “Juju” kwam dan ook helemaal uit de verf als een juweeltje met Delannoye in een wakkere topvorm, Wim Eggermont als drummend duiveltje uit een doosje, Garif Telzhanov helder op bass en een alerte Ewout Pierreux op de elektrische toetsen. Na een wat muffe eerste set liep de zaak warm, net als het publiek. Er kon zelfs nog een biss’je af. Alles dus een beetje onder de verwachtingen, maar naar het einde toe best goed." (Luque) "Allemaal 4 jonge gasten, flink wat gerijpt op en ontsproten uit het Lemmensinstituut van Leuven. Ze brengen uitsluitend nummers van Wayne Shorter en in de eerste helft komen 'reach out' en vooral 'speak no evil' gevolgd door de gevoelige ballad 'infant eyes' uit 1964 alweer. Die nummers worden toch vers gebracht en met de strijkstok voorzien op de bas. De drummer Wim Eggermont komt pas los in het vierde nummer en gaat voluit. De meest geroutineerde is wel Ewout Pierreux die liever speelt op z'n eigen fender rhodes. Ook nog een trager nummertje 'dance cadaverous' voor de pauze. De bassist uit Kazachstan babbelt alles in goed nederlands aan mekaar. Na de pauze wijzigen ze het tempo en Ewout gaat meer de zaak benadrukken met 'Deluge' en vooral 'juju' en het tempo gaat vooruit. Het swingt op een gegeven moment de pan uit en de muzikanten laten alle vier zien wat ze waard zijn. Toch valt op te merken dat Steven aan de sax ernorm vooruit is gegaan de laatste jaren (want hij mag ook al eens invallen in het BJO orkest). Helaas hebben we geen 'footprints' gehoord." (michel p)

Vrijdag 12 september: Charnama Vrijdag 26 September, 2008 om 08:19 door lejo "Nu weten we het ondertussen: als Lejo een groep plant uit Wallonië dan moeten we toch eens gaan zien en horen. We weten uit het verleden van 10 jaar Jazzzolder dat er toffe onbekende groepen zijn gepasseerd. En wat was dat, ze vlogen er meteen in met een latin ritme en je weet dat het verder goed zit voor heel de avond. Wat een gedrevenheid van alle vier de muzikanten. De pianist was achteraf bekaf. Ze speelden diverse genres waaronder 'after you've gone' van Benny Goodman op dansende klarinet. Hij wisselt ook af op sax voor het funky werk in 'hide and seek'. Ook Duke Ellington wordt geprezen in zijn 'caravan'. Op het einde een verdiende staande ovatie. Zelden zo vertoond." (michel p) "Men kan gewoon zorgeloos zijn, men kan hopen zorgeloos te zijn, men kan jazz spelen, men kan hopen jazz te spelen, men kan hopen zorgeloos jazz te spelen, men kan zorgeloos een hele hoop jazz spelen, maar hopeloos zorgeloos hopen jazz spelen en daarbij zorgeloos hopeloos alle stijlen op een hoopje gooien om er dan zorgeloos een hoop lol aan te beleven en dat dan nog live op een podium te doen, zo hopeloos zorgeloos zou ik ook wel willen zijn…maar… Charnama doet het live @ “The Jasssolder” te Mechelen! (en wijlle, ou trou jazzzolderratte, wijlle weer in ons noppekes, ge moe da ni vrage) Charnama, oudestijl pianola tot postbob, krijsende sax tot swingende klarinet, een kruidige mix van stijlen en stijltjes vakkundig en gepassioneerd tot een ratatouille van uitbundige en soms uitzinnig geschetter en pianogetrommel samengeklutst, een uniek klankenidioom barsten van kleuren en geuren, fantastische drummer & bassist, boogie woogie piano en swingklarinet, te gek om los te lopen. Een beetje zoals de jazz die ik heb leren kennen in de zestiger en zeventiger jaren, een mix waar de lol om te spelen dominant was, vooral in de buurt van een toog, liefst in de kroeg en de puristen als vervelende spelbrekers buiten-gekeken werden, gewoon plezant maar dan wel op een straf niveau." (Luque) "Weer zo'n avond dat de "Soul of Jazz" letterlijk héél het concert aanwezig was in de kapel. De vier Luikse jazzmuzikanten, samen de groep Charnama, speelden met vurige overgave van de eerste noot tot de laatste. Hoe hun repertorium in elkaar stak, eerlijk gezegd: ik weet het niet meer, maar dat deed er ook niet toe. Het was gewoonweg echte jazz, met alle ingedriënten aanwezig, vol emotie, het swingde de pan uit en funkte de kachel aan. Muzikanten die echt zweten van het spelen, daar moet ik in gedachten enkele decenia voor terug, lang geleden in ieder geval. Het publiek, met Miriam vooraan, dat eigenlijk de hele avond had willen meedansen, schoot dan ook uit hun stoelen voor een STAANDE ovatie, primeur in de Jazzzolder! Dat Luik de hoofdstad is van de Belgische jazz is weer eens bewezen. Charnama: FUNKY it is...." (DJ Kris)

Vrijdag 22 augustus: aRTET Vrijdag 26 September, 2008 om 08:18 door lejo "Twee jaar geleden de wedstrijd Jong Jazztalent gewonnen bij het tegenwoordige Gent Jazz - toen nog Blue Note Festival, in juli jl. cd opgenomen die eind september bij De Werf verschijnt. Een beloftevolle groep dus die ons een voorstelling bracht van wat vast en zeker een veelbelovend schijfje wordt. In opener Thin Ice ging François Delporte er al zo stevig tegenaan dat ik voor problemen vreesde met de volumeregeling en de verhoudingen tussen de verschillende instrumenten, maar neen hoor, alles onder controle. De tenorsaxofoon van Tom Callens mocht even niet meer dan onopvallend de klank wat bijkleuren, maar daarna al gauw weer mee op het voorplan. Er was wel ’n beetje onzekerheid op het podium te bespeuren, omdat ze het met een invaller-drummer deden, maar je zag het vertrouwen zienderogen groeien. Toon Van Dionant wist het gemis dat Lionel Beuvens er niet bij was mee om te buigen tot een heerlijke uitdaging waar je de drie andere muzikanten plezier in zag hebben. Madrid-Istanbul nam ons mee op een warme muzikale citytrip en toen de vraag rees, What’s Up? raakten sax en drums in een duo verwikkeld dat het knetterde van het vuurwerk. Toen was het tijd voor een teder moment en raakte ik de vervoering kwijt. Rain heette die ballad en ik dacht bij het begin van het volgende nummer dat het Train mocht heten en ik niet wist hoe ver ik mee wou… En plots voelde ik mij als meegevoerd en hoog op een achtbaan en mee in bochten over rails vliegend en vrolijk kickend. In de eerste set had ik de indruk dat zij goed naar moderne, vooral Amerikaanse smaakmakers in de jazz hebben geluisterd en er hun eigen ding mee doen, er hun eigen Europese stempel in waarmaken met Zuid-Europese en Arabische invloeden waarin ik mee de hand van contrabassist Ben Ramos vermoedde. Zo ging het ook verder in de 2de set en er kwamen nog een paar invloeden bij, zo leek mij, even nog meer Oosters en even, met de blues Vodka, meer ouderwesters. Dus, What’s Up? Niet altijd even instapklare moderne jazz zou ik zeggen, maar al stevig aan de weg timmerend en een eigen repertoire aan het opbouwen." (Danny) "Dicht bij een autoweg levende vogels, maken een indringender en snerpender geluid, dan hun collega’s in de gezondere biotopen en misschien ligt daar wel het vergelijkbare succes van de elektrisch vervormde instrumenten zoals ze, tot in de jazz toe, gepopulariseerd zijn. Geluidspollutie laat ons meer en meer naar dominante en scherpere uitdrukkingsvormen grijpen en liefst zwaar bekrachtigd, zoals de bijzonder populaire elektrificeerde gitaar. Daar waar men vroeger steeds de menselijke stem als maatstaf nam, zijn tegenwoordig alleen de beperkingen van het gehoorstelsel de grenzen waar men tegenaan botst en verder is alles mogelijk. Via de ‘rockjazz’ (wat men tegenwoordig netjes ‘Fusion’ noemt) is de rockgitaar het jazzbeeld ingeslopen en heeft de swingende gitaar, met als peetvader Charlie Christian, zo goed als verdrongen, andere tijden, andere regels. Net zo bij aRTET,een kwartet waar de gitaar dominant aanwezig is in de persoon van François Delporte, met volgens mijn oren, Scofield en Abercrombie die de drijvende inspiratie leveren. aRTET is een mooi geheel, waar echter alles ter begeleiding en ondersteuning van de gitaar wordt ingezet, ondanks de mooie solo’s en het mooie samenwerk, blijft de gitaar centraal. De versterkte akoestische gitaar klonk mij iets te scherp, maar een mooie geluidsbalans in de galmende ‘jazzkapel’ vinden, lijkt mij een bijzonder moeilijke opdracht. Alle gespeelde nummers eigen composities, terug te vinden op hun nieuwe CD op het label van ‘De Werf’ en uit in september. We zijn rrraaazend benieuwd naar deze eerste nieuweling van aRTET." (Luque)

Vrijdag 12 augustus: Musicdream Donderdag 11 September, 2008 om 18:35 door lejo "Geschiedenis zie ik ze niet schrijven, de mannen van Musicdream, maar ze brengen een stukje geschiedenis en ze doen dat goed. Levendig en leuk. Zoals dat een dixieland-streetband betaamt. The bad English van de klarinettist/saxofonist/arrangeur mag de pret niet drukken, hij weet zijn minder goede uitspraak in zijn voordeel te gebruiken. (Nee, ik geef geen vb. ik verklap niets.) En hij laat de trompettist ook al 's zingen - wiens Engels wat beter is. Een ritmesectie die zich gedeisd houdt, maar zich gedegen kwijt van z'n taak, blazers die graag afwisselend en samen voor wat poer zorgen... Ideaal voor feesten, openingen, braderijen, huwelijken, zeggen zij zelf van zichzelf en dat mogen ze hoor! PS mijn favoriet was die blues in dat arrangement van de trombonist - "Basin Street Blues", was da' zeker? Al stonden voor den ambiance andere nummers in, bvb "It Don't Mean A Thing". PS 2 Merci dj Kris om nog 'n keer Earl Hines met Paul Gonsalves op te leggen, echt super!" (Ward) "Musicdream is meer dan een streetband die garant staat voor ambiance. Na een ietwat aarzelend begin begon de groep zijn draai te vinden op een podium. Bob Francis, klarinettenorsaxzang, een all-round man van vele oorlogen – de spil van de groep – werkte zich in het zweet en samen met trompettist Manu Dillis improviseerden ze voortreffelijk op de oude thema's, growl notes incluis. De arrangementen en het eigen nummer mochten er ook wezen. “Basin Street Blues” van Spencer Williams, bekend geworden door Louis Armstrong, werd vlekkeloos gebracht evenals een goeie versie van “Autumn Leaves.” De trombonist en leider van de groep Johan Delie had een mooie toon maar profileerde zich te weinig als bandleider. Bob Francis sloeg er ons om de zoveel tijd mee om de oren dat Johan wel degelijk de leider was, hij hengelde ook regelmatig naar open doekjes voor de man, zodat hij de indruk wekte dat het om een inside joke ging. De banjospeler annex gitarist speelde een sobere maar doeltreffende partij als begeleider en spreidde met zijn akkoordendeken - met karakteristieke changes en lijn-clichés - het bedje voor de solisten. Bassist Tony Bral en de drummer vormden ook een hechte ritmesectie; spijtig echter dat hij nooit gebruik maakte van brushes die het volume wat naar beneden zouden halen. Halverwege de tweede set ging het niveau wat naar beneden, de trompettist speelde nog wel de sterren van de hemel, maar een paar keer verslikte hij zich in een paar halsreikende noten die zich (g)loeiend verbrandden in het out-of-tune idioom. De klarinet begon routinematige solo’s te spelen, zijn vingers gegijzeld door loopjes, die obstinaat, telkens van boven naar beneden, door zijn hoofd tuimelden. Eenmaal een riff heel lang aanhouden is een geslaagde gimmick, maar bij een goochelaar die tweemaal na mekaar dezelfde witte duif uit zijn hoed tovert is de magie er ook snel af. Ook waren er te veel “versleten” songs bij zoals “Bei mir bist du shön” en “I scream you scream” Gelukkig bleven we gespaard van “When the Saints…” (de “Stille Nacht” van het genre). Op de JZZ had het iets meer mogen zijn. Een paar suggesties van klassenummers in deze stijl zijn bv. “Limehouse Blues” en “Sugar.” Ik heb New Orleans Jazz (mengsel van ragtime, blues en folk) en de meer blanke Dixie – de moeder en vader van de latere ontwikkelingen in de Jazz – altijd al een warm hart toegedragen, evenals de mensen die het nu nog spelen. De Jazzzolder had het nog nooit geprogrammeerd en met deze is de lacune dan ook aangevuld. Deze muziek is van nature extravert en niet vrij van humor, maar dat burleske hoeft niet meteen in de verf gezet te worden. Het geheel kijgt dan teveel een “Gaston & Berghmans” gehalte (met alle respect voor Gaston & Leo). Deze man zou ook tegen één van de muzikanten kunnen gezegd hebben: “Never watch your watch when people watch”. Ondanks een paar schoonheidsfouten was dit toch een geslaagd concert. Misschien komt Musicdream nog wel eens langs en geven ze dan een optreden die noten en haren ten berge doen rijzen." (P.G.) "Het mooie aan de zwaartekracht is dat je af en toe eens kan ontsnappen, eventjes contact verliezen, eventjes zweven. Een beetje als de combinatie van ‘het in syncope spelen’ met ‘improvisatie’ in de oude jazzstijl, dat geeft die ijle luchtige toets, die ondanks de onderbasis van de blues, er toch steeds een feestelijke en een beetje zweverige marsmuziek van maakt. De instrumenten dartelen door elkaar en liefst nét uit de maat, om de spanning op te voeren. En dus uiterst geschikt om, zoals in New Orléans, er de overledenen ‘de’ begrafenisuitvaart van hun leven mee te geven. Spetterend en in uptempo, al lachend en dansend verdwijnen uit dit tranendal, nu, daar ik teken onmiddellijk voor. Het instrumentarium is dan ook aangepast, koper- en houtblazers, tot de bassen toe. En het slagwerk zo van de militaire kapellen gejat. Het enige vreemde eendje in de bijt, is de banjo, in feite een deel van het slagwerk, maar dan wel eentje dat akkoorden speelt en tussen door improvisatorische toetsen legt en die aldus alles nòg vrolijker help te klinken. In de jazzkapel een lichtjes aangepaste vorm, een compleet drumstel en een contrabas maakten dat er ook enkele swingnummers tussendoor geweven werden en zelfs de strijkstok mee mocht kleuren. Musicdream, treedt meestal op als street-band, maar hier aangevuld met bass en microfoon, zingend en swingend de kapel door. Algemeen was Musicdream wel érg aan de bladmuziek gekluisterd, maar werd er door trompet en sax/klarinetten toch lustig op los geïmproviseerd. De ondankbare taak van de banjo werd met verve geklaard, ik vond dat zo leuk gedaan dat ik soms vergat naar de rest te luisteren, wisselende akkoorden met frisse impro-toetsen en bepaald niet op routine gespeeld. Musicdream, een fris zomers tussendoortje, een New-Orléans-lemon-tuttifrutti-sorbet met parasolletje, ‘t moet niet steeds Dame-Blanche met crème fraîche zijn." (Luque)

Vrijdag 25 juli: dubbelconcert AV-trio en Jokke Schreurs Donderdag 11 September, 2008 om 18:33 door lejo "In juli is het al tien jaar geleden dat de Jazzzolder vzw is gestart en dit wordt speciaal gevierd met een dubbele groep: eerst de jonge snaken van het AV Trio en na de pauze de getalenteerde Jokke Scheurs op solo gitaar. Het werd een boeiende avond. Eerst vliegen de jonge muzikanten er direct swingend in met 'I mean you' van Thelonius Monk. Wat is die Kem Heyndels (°1988) op de vibrafoon toch een talent geworden! We zien hem regelmatig, ook in de groep Groovepact, maar hij is nog beter geworden en rijker van sound. Hij gaat er helemaal in op, zeker in z'n eigen nummer (Nr 2, hij weet er niet direct een naam voor te vinden) dat gekoppeld wordt aan 'footprint' van Wayne Shorter: goed gedaan met leuke tempowisselingen. De mensen op de terrasjes hebben weer ongelijk; wij hebben een aangename temperatuur in de jazzkapel. Ook een ode aan gewezen vibrafonist Sadi komt aan de beurt in zijn arrangement bij het nummer 'all of you' dat Miles zoveel pleegde te spelen. Daar breit drummer Adriaan Vervoort (vandaar AV trio) nog wat aan zodat alles goed naar voren komt. Kem houdt van de pianist Bill Evans in zijn onvolprezen ballad 'time remembered'. De bassist Rik Lenaerts volgt goed mee en geeft subtiele lijntjes weer op zijn bas. De drummer komt vooral swingend en beboppend los in het laatste eigen nummer 'tendaralus'. Zo horen we het graag. Even bijtanken en dan klaar voor Jokke Schreurs, nog zeker geen zestig jaar, maar een autoriteit op zijn solo akoestische gitaar. Hij praat alles grappig aan mekaar met de nodige illustratieve verhalen waarvan ik niet weet of die allemaal wel waar zijn. Hij is toch een van de topgitaristen van ons landje. Hij is o.a. bekend van zijn muziek voor de Tv serie 'Terug naar Oosterdonk'. Hij start met Spaanse gitaarklanken om deze zomerse avond luister bij te zetten en gaat verder met een links nummer over ''Marx in Brussel'. Ook Loekie Knol komt om de hoek kijken met 'passie op je boterham' (gezongen nog wel op zijn eigen wijze). Ook de Argentijnse tango van Astor Piazolla mag niet ontbreken in een nummertje dat de Nederlanders beroerde bij de huwelijksviering van Alexander en Maxima. Daarna een zigeunerstukje 'petite valse' van Baden Powel dat door een Russische zigeuner (in feite de echte) is binnengesijpeld in het beste dansorkest 'Jack Hilton' van Europa destijds. Jokke heeft "zijn hart gesloten en zijn ziel vermoord" in een nummer dat komt uit zijn huidige show met Warre Borgmans langs de diverse culturele centra. Ook het mooie nummer 'de strijkster', dat is geïnspireerd op een werk 'het simpele geluk' van schilder-beeldhouwer Rik Wouters, en waarin hij zijn handen breed zet op de gitaar. Jokke is kwaad op Bush (na Nine Eleven) en wil alleen zittend nog Amerikaanse muziek spelen, al is het hier met een Arabische inslag in een nummer van Duke Ellington. Uiteraard mag Django R. niet ontbreken en als toegift een Russisch gezongen nummer waarbij hij twee gitaristen speelt... nog ne keer hetzelfde, nog ne keer." (michel p)

Vrijdag 11 juli 2008: Ben Sluijs trio Donderdag 7 Augustus, 2008 om 13:49 door lejo "Natuurlijk, U wist het al, dit stukje zou de overbodigheid zelve worden, daarom bent U niet geweest, daar U wist dat het Ben Sluijs trio perfect zou zijn, U wist dat Manolo Cabras zou schitteren als een helverlichte duivel, ok, U wist dat plaatsvervangend drummer van dienst Steven Cassiers er eventjes een totaal ànders Ben Sluijs trio zou van maken, ok, U wist dat Ben zijn totaal gestripte absoluut essentiële minimalistische jazzvorm zou uitblazen als een wazig rookgordijn voor alle jazzverdwaasde jazzzolderratten verzameld in de jazzkapel, ok, U vond het lullig, tijdverspilling, kilometerverspilling en hoogst vermoeiend om dit feit mee te maken, U was écht niet gebrand op de “glow” die dit soort van evenement de ziel verschaft, dan hebt U ook de voorstelling van de nieuwe CD op de Heizel gemist, in het groentheater onder het Atomium, ook dat had U al allemaal gehad, in al Uw onmetelijke helderziendheid hebt U echter de simpele kick gemist, de primitieve oerkramp als iets gewoon klopt, de franjes naar de vuilbak te verwijzen zijn, de essentie alleen nog door een oor te vangen is. Dàt hebt U allemaal gemist." (Luque)

Vrijdag 27 juni 2008: JTDQ Dinsdag 1 Juli, 2008 om 20:15 door lejo "Wat een verademing: na al dat zingend vrouwelijk schoon, recht-voor-de-raapse jazz, zonder sentimentele teksten. JTDQ, Jonathans dobbel dobbelbasbezetting in kwintetvorm en waarbij alle mogelijkheden wel degelijk aan honderd percent benut werden. Inspiratie, van oude stijl tot Lacy, met Monk & Mingus als koplopers en wakkere arrangementen, die de zaak dusdanig boeiend hielden dat de traditionele vrijdagavondslapers vergaten te knikkebollen. Neem daarbij het stoïcijnse-onderkoelde-met-licht-westvlaams-accent-se commentaar van Frans Van Isacker, je zou er je pint warm laten van worden en dàt zou tegen de goei manieren zijn. Twee bassen, het ei van Columbus misschien (maar dat zeg ik ook van vormen zonder bas en drum, so what? ) en dan vooral erg mooi gekleurd met diverse klarinetten, fluiten en saxen (of zou ik beter “gestoffeerd” zeggen?). In alle gevallen naaide den baas van ‘t spel, den drummer, Jonathan Taylor, de zaak aan elkaar (met een weliswaar gehandicapte drum). Eigenlijk feitelijk, diverse triootjes in diverse bezettingen binnen het kwintet, muzikaal vreemd gaan als vuistregel dus. En nu de punten graag… , twee bis-nummers, een goeie score." (Luque) "Charles Mingus heeft ooit gezegd dat Thelonious Monk en hijzelf vergelijkbare muziek speelden; hij vermoedde dat zij beiden op dezelfde manier hielden van Duke Ellington en de old time piano players. In de herfst van 1960 nam Mingus met een 10koppig ensemble MDM op en verweefde daarin zijn Fifty-First Street Blues, Ellingtons Main Stem en Monks Straight, No Chaser. Anno 2008 een band composities zien brengen van vnl. deze drie – zoals Frans Van Isacker zei - redelijk bekende jazzmusici + 1tje van Eric Dolphy + 1tje van Jackie McLean en die dan voorgeschoteld krijgen in eigen, aangepaste arrangementen bleek een lust voor het oor. Ipv een 10koppige ensemble met oa 2 trompetten, 2 trombones, 2 altsaxen en een tenorsax kregen we bij Jonathan Taylor naast hemzelf als drummer 2 contrabassisten en 2 blazers die saxen afwisselden met klarinet, basklarinet en fluit. Het kwintet bracht met zichtbaar plezier boeiende tot overheerlijke versies van goeie ouwe stukken, soms vrij dicht bij het origineel, maar door deze specifieke bezetting toch voorzien van een heel eigen klankkleur (bvb Jump, Monk van Mingus), soms lang niet zo scherp en op het halsbrekende af als het oorspronkelijke (bvb Brilliant Corners, dat Monk in 1956 met oa Sonny Rollins zelf niet zonder knippen en plakken goed op tape kreeg), soms net wél op het halsbrekende af en om duimen en vingers bij af te likken (Caravan van Ellington/Tizol), afijn, altijd geslaagd en absoluut geen herkansingen nodig, integendeel, wij wilden méér en met 1 bisnummer hadden we nog niet genoeg. Want hoe die bassisten en blazers onder elkaar dialogeerden en met de andere bandleden communiceerden, jawadde! Dank u, Jordi Grognard, Frans Van Isacker, Damien Campion, Nicola Lancerotti, Jonathan Taylor, dank u!" (Danny) "Zorgvuldig geselecteerde composities van Mingus, Monk, Ellington en Eric Dolphy die volledig doorzien werden. Gebracht met de componist in het achterhoofd tijdens het spelen zodat aan de nummers recht werd gedaan. In een ongewone bezetting van twee blazers, twee contrabassen en een drummer. Het recept voor een origineel en vooral zéér boeiend concert van JTDQ. Een concert dat groeide naarmate het vorderde, het samenspel werd steeds beter. Beide contrabassisten zorgden beurtelings voor het vertolken van de melodie terwijl de andere de hartslag bewaakte. Of speelden samen de baslijn elk in hun verschillende stijl, of wisselden mekaar gewoon af, of gingen elk een van de blazers begeleiden... De mogelijkheden leken bijna onuitputtelijk. Het ene lukte al beter dan het andere maar zoals gezegd, steeds heel erg boeiend. Jordi (tenorsax en klarinet) en Frans (altsax en basklarinet) klonken zacht en gevoelig als dat nodig was en agressief als het moest en soleerden met veel respect voor de groep. Kort, inventief en soms gedurfd. Jonathan Taylor op drums zonder high-hat, fungeerde, vanuit iets hogere sferen, sober en accuraat als motor van de muziek. En slaagde er in om de swing voortdurend aan de gang te houden. Tijdens het tweede deel speelde de band een zodanig overtuigende versie van Mingus’ “Goodbye Pork Pie Hat” dat het leek alsof Joni Mitchell elk moment vanuit de coulissen had kunnen te voorschijn komen om het quintet te vervoegen en op die manier alsnog voor een vierde zangeres op rij te zorgen in de Zolder. De afwezigen hadden inderdaad ongelijk..." (GileOni) "De groep JTDQ met ongewone bezetting, ongewoon repertoire, ongewoon klankpalet, ongewone sound was ongewoon goed. Met twee contrabassen, twee saxen en een drummer maak je het jezelf niet makkelijk. Instrumenten met eenzelfde specifiek geluid zoals contrabas, zijn moeilijk te temmen bromberen. Als ze bv. samen in het lage register speelden, maakten de lage Hz-golven zoveel deining, dat de klankenveloppe moeilijk te openen was voor het oor van de luisteraar, zodat de boot ietwat de mist inging. Goed voor het buikgevoel, minder goed voor het Jazzkapel gewelf.Meestal was de scheiding van het geluid in orde door het toepassen van een paar kunstgrepen. Het ritme werd door beide bassen verdeeld en in de verf gezet door: tegelijkertijd swing - double time feel 2/2 root-kwart te hanteren (zeg maar druk – niet druk), samen stoeien: de één in hoog, de ander in laag register en door het gelijktijdig gebruik van strijkstok - pizzicatotechniek. In de gezamelijke solo’s werden cano’s ingebouwd met een chase chorus karakter in een verplaatste of uitgestelde unisono.(paradox) De drummer deed zijn ding en breide het geheel aan mekaar, weliswaar zonder hi-hat of breinaald. De alt- en tenorsax waren uiteraard beter te onderscheiden. Ook hun improvisaties hadden elk hun eigen stem, waarmee ze boeiende verhalen vertelden. Ook het gebruik van klarinet en hybride sax was een verfrissend idee. De muziek van Mingus werd in het kwadraat alle eer aangedaan en het repertoire van Monk bleek geen piano of testosteron nodig te hebben om overeind te blijven. Chapeau. Voor mij mochten er reminisenties naar bestaande “Jazz-hits” of filmmuziek ingezeten hebben, in de vorm van flarden herkenbaarheid; één van de Jazz-procédés waartoe deze muziek zich uitstekend leent. Muziek met een knipoog, waardoor het serieux van Jazz wat wordt getemperd.(reliëf door relief) Het stuk door de altsax omschreven als oefening in niet-samenspelen was een muzikaal www. van stemmen en tegenstemmen, een oefening in middeleeuwse madrigale polyfonie Orlandus Lassus waardig. Jazzmuzikanten als hoofse minnestrelen die met hun opgepoetste “Caravan” de vakantie inluidden" (PG)

Vrijdag 13 juni 2008: aNoo Dinsdag 1 Juli, 2008 om 20:12 door lejo "Voor een quasi volle jazzzolder voor de derde keer een zangeres, uit Finland nog wel. Anu presenteert alles in het Nederlands omdat ze al lange tijd in Brussel woont. Geflankeerd door uitmuntende muzikanten links en rechts en in the back drums en contrabas. De zichzelf overtreffende Tuur op de trekzak links (mooi rood als hij opengaat) en rechts de rood aanlopende Dré op de schuiftrombone. Wat een kracht en wat een souplesse samen met de zangeres. Tuur houdt alles mooi in de gaten en beweegt en geeft zichzelf helemaal in de accordeon. De ritmesectie bestaat uit ‘blij om terug te zien’ Yves op drums (bekend van vooral Jazzisfaction en met z’n eigen groep) en deze keer zonder witte botjes maar met opvallend groen truitje -en geen zus van -Yannick Peeters. Een mooi geheel, vooral in de tweede set; na het hoger plaatsen van de microfoonluidspreker klinkt de zangeres veel beter. In “sonnet” fluit en trekt Tuur er vrolijk op los met de scattende Anu. Ze zingt bij momenten mooi synchroon met de trombonist in “Shining hour” van het openingsnummer. We krijgen een mooie mix van lichte muzette, een Fins onweer met alles erop en eraan. Haar stem is moeilijk te typeren maar we horen trekjes van helaas wijlen Betty Carter en korter bij haar roots Arve Henriksen. Dit moet je maar eens vragen aan de jazz DJ om te draaien of om te googelen onder de kenners. Op het einde als toegift nog een leuke versie van The Korgis ‘Everybody’s got to learn sometime’ van de jaren ’80. Er werden achteraf gretig wat cd’s verkocht van de groep en van Tuur. En dan naneuriend naar de bar voor een natje en wie wil een broodje." (michel p) "Je mag nooit appels met peren vergelijken. Maar het gebeurt automatisch wanneer de derde zangeres op rij de Zolder aandoet. En nog meer dan dat bij Jihye Lee en Kristen Cornwell het geval is, maakt het breekbare stemgeluid van Anu Junnonen deel uit van het instrumentarium van aNoo, de groep. En daarmee voegt ze een component toe aan de ongebruikelijke bezetting van chromatische accordeon, trombone, bas en drums. In het eerste deel bracht aNoo nummers uit hun recent opgenomen CD, "the luckless lands of the north". Allemaal eigen composities van Anu waarin ze zich enorm inleeft in de thema’s. Zowel tekstueel als muzikaal en qua sfeer. En van sfeer gesproken. Tuur Florizoone is niet voor niks ook componist van filmmuziek. Terwijl Yves en Yannick Peeters de ritmische patronen uitzetten (accuraat en sober, erg goed op elkaar ingespeeld) is hij het vooral die op een beeldende manier de ietwat donkere Scandinavische sfeer bepaalt. Mede dankzij de subtiele arrangementen van Anu. De trombone van Dree Peeremans kreeg in de meeste nummers een ritmische rol, ter ondersteuning van de puls in het onderste geluidsspectrum maar mocht in het funky “Cherry Tree” voor het eerst, op indrukwekkende wijze, een heerlijk vettige goove neerzetten. Een trombonist als Dree blijkt ideaal in samenspel met een zanger(es). Hij slaagt erin om met zijn instrument dingen te bengen die eigen zijn aan de menselijke stem. Door de tonen glijden, een fase lang bevende geluiden aanhouden, ... De set werd afgesloten met een nummer van Värttinä, de Finse folkgroep waar Laïs de mosterd vandaan haalde (of dat althans heeft geprobeerd). In de tweede set werden een aantal nieuwe nummers van Anu gebracht. Kregen we een schitterend duet tussen accordeon en stem en een ander tussen accordeon en trombone. Tuur bracht “Evinha, minha visinha”, een nummer dat hij maakte voor zijn buurmeisje en dat me aan grootmeester Richard Galliano deed denken. De Finse traditional “Jos voisin laulaa” zorgde voor een leuke verrassing toen alle groepsleden het refrein begonnen mee te zingen. Het enthousiaste publiek vroeg en kreeg een bisnummer dat nadien aan de bar tot stof voor discussie fungeerde. "Wie had dat nu juist gecomponeerd en wanneer?" Maar dat mij vooral kippenvel bezorgde omwille van de intense, virtuose en swingende trombonepartij... Een erg mooi concert alweer." (GileOni)

Vrijdag 23 mei: Kristen Cornwell Quintet Maandag 2 Juni, 2008 om 15:11 door lejo Kristen Cornwell: zang Pascal Schumacher: vibrafoon Frederik Leroux: gitaar Christophe Devisscher: contrabas Toni Vitacolonna: drums "Toeval of niet, maar ‘oep den jazzzolder’ drie zangeressen op rij geprogrammeerd. En dus een pertinent vraagje tussendoor: waar blijven die zangers? Geen bruikbare mannelijke stembanden? Op David Linx na, niemand geroepen in België? Een nieuw knelpuntberoep, jazzzanger? (grapjeu…) En nu tot de orde van de dag. Kristen Cornwell Quintet, nieuwe CD, nieuwe drummer, nieuwe vliegende start. En nog niks veranderd, een voldragen professionele jazzzangeres met metier en vocale technicitijd boven alle twijfel verheven, een fitzgerald-adepte van het zuiverste water waarbij ik zelfs kan wegsmelten en dat wil al wat zeggen. Een erg breed stembereik dat alleen in de hoge tonen minder extreem benut werd, maar dat kon de pret niet bederven voor een afgeladen zaal, die kreeg waarvoor zij gekomen waren, kwaliteit van een evenwichtig pentium van rasmusici, die elk vanuit hun hoekje de zaak met klasse schraagden. Ik wens me niet te bezondigen aan namen noemen omdat ik het kwintet als geheel zo fantastisch vond, met Kristen als boegbeeld en een rijkgevulde avond als resultaat." (Luque) "Kristen Cornwell is een sympathieke bekende in de Jazzzolder en Jazzathome tesamen met ook een oude bekende en uitstekende Pascal Schumacher aan de vibes met extended klokkenspel, vastgemaakt aan de vibrafoon om leuke accenten te geven. Dit alles met een jonge beloftevolle drummer Toni Vitacolonna (niet dezelfde drummer als op haar nieuwe cd). Hij ritselt en tromt er vrolijk op los. Je ziet direct dat hij les volgt bij Dré Pallemaerts. Dit alles mooi op bastonen gespreid door haar "husband" Christophe Devisscher, en van elektrische gitaarklanken omgeven door de mooi solerende Frederik Leroux. Een mooi Quintet voor een volle zolder met enthousiast publiek. Meer moet dat niet zijn. Mooie titelsong 'distant skies' van haar nieuwe aangeboden digitale drager. Ze scat in 'once step ahead of the blues' met een solo intro aan de bas, maar er zijn ook eigen nummers 'I know you by heart' of haar anti-lovesong 'lies'. Heel aardig is de Alan Parsons Project compositie 'old and wise' over afscheid nemen, maar op haar manier. Op het einde van de eerste set komt de band swingend los met wat latin en ferme vibes. Ook leuk is een 'cheek to cheeky' duo met de bas, of 'river', een liefdeslied voor een zekere Ben. Helemaal speciaal is haar eigen stem gebruikt in een loopstation in haar nummer 'past carin''. Het is gebaseerd op een gedicht van de Australische schrijver Henry Lawson, ons niet bekend. Op het einde gaan we naar de 'dry cleaner' en nog een uitsmijter bovenop; proost (afkoelen kan in de bar of op het gras)" (Michel p.) "Een thuismatch voor Kristen Cornwell en Christophe Devisscher die ondertussen in Mechelen zijn komen wonen en dat voor een meer dan vol huis. De eerste set startte met de titeltrack van de laatste CD 'Distant Skies' ook terug te vinden op de CD 'Spiral' van Kristen, maar daar dan wel met haar Australische begeleiders. Pascal Schumacher mag hier al onmiddellijk tonen wat hij in huis heeft en lijkt wel een beetje verrast door de akoestiek van de jazzzolderkapel. Sinds hij ook een stekje in Brussel huurt is hij zoals alle Brusselaars begonnen met het bijbouwen van allerhande 'koterijen', getuige zijn xylofoontje aan zijn vibrafoon. Te onthouden uit de eerste set is ook 'Those Clouds Are Heavy, You Dig?' op muziek van Dave Brubeck en Paul Desmond (terug te vinden onder de titel 'Audrey' op de opname van 1954 'Brubeck Time', een aanrader trouwens) en tekst van Kurt Elling gebaseerd op het verhaal 'How the Thimble Came to be God', van R.M. Rilke. Mooi in duet met Christophe Devisscher gebracht. De tweede set bracht ook allerlei fraais zoals 'Lies' een anti love song volgens Kristen, ook terug te vinden op 'Spiral', maar ondertussen wel gegroeid. Het mooie 'Past Carin'' solo gebracht met een loop station, zodat het zowaar wat Zap Mama-achtig klonk, met een Ierse feel erin. 'Cheek to Cheeky' met een leuk groovende bass-intro van Christophe Devisscher. 'Billie goat' voor de kattenliefhebbers, 'River' een mooie ballad beiden van Kristen. Als afsluiter het Joni Mitchell-Charles Mingus nummer: 'The dry cleaner from Des Moines' mooi op gang getrokken door benjamin invaller Toni Vitacolonna op drums en terecht applaus voor een bis. En dan vergeten we nog 'Old and Wise' van 'The Alan Parsons Project', maar oud en wijs betekent ook vergeetachtig, al zal ik Kristen Cornwell niet snel vergeten, want het werd een boeiend en gevarieerd concert, waarbij Kristen getuigt van een zeer goede zangtechniek en waarbij ook de jazzmuzikanten hun plaats krijgen." (Piet) Kristen Cornwell is een Australische Jazzmuzikant die in België woont en zingt. Voor DISTANT SKIES heeft ze mooie, weemoedige teksten gemaakt waaraan haar stem de nodige diepgang verleent. Kristen Cornwell heeft een eigen stemgeluid dat ze verrijkt met intonaties en stembuigingen. Wanneer ze improviseert op basis van geluiden doet ze dat in nauwkeurige lijnen die soms samengaan met de melodie, dan weer vooral met de harmonie. De andere vier van het Kristen Cornwell Quintet bieden veel meer dan 'muzikale omkadering'. Pascal Schumacher betekent voor vibrafonisten in onze contreien zowat hetzelfde als zijn naamgenoot voor auto-piloten. Fredrik Leroux is een subtiel gitarist die perfect een sfeer kan scheppen en dus geknipt is om de nostalgische sfeer van de CD te onderschrijven. Christophe Devisscher is naast de contrabassist die de lijnen uitzet ook de levenspartner van Kristen en voelt haar aan als geen ander. De Duitse drummer en percussionist Dennis Frehse was ons tot voor DISTANT SKIES onbekend maar blijkt eveneens een top Jazzmuzikant met een zeer brede bagage. (in de jazzzolder vervangen door Toni Vitacolonna) Kristen Cornwell tekent zelf voor vijf van de elf nummers en eentje schreef ze samen met Chistophe. Met 'DISTANT SKIES' waarin ze haar verhuis uit Australië (haar roots) bezingt zet ze meteen de nostalgische toon. Leroux neemt op gitaar ook een strofe voor zijn rekening en meteen wordt duidelijk wat we bedoelen met "sfeer scheppen". 'LIES', lijkt het relaas van een onbevredigende liefde. Misschien wel mede de aanleiding tot het vertrek? De slide-guitar roept in elk geval de sfeer op van een roadmovie. 'I KNOW YOU BY HEART' lijkt dan weer een plausibele verklaring om vanuit het verre Australië naar België te komen wonen. In 'HOW I WISH' (of 'Ask Me Now'), een Monk-nummer, met lyrics van Jon Hendricks, krijgt Christophe de fijne opdracht om met z'n contrabass de geest van Monk op te roepen. En slaagt daar wonderwel in. Kristen demonstreert wat 'vocalise' betekent. Prachtig nummer. Weemoedig. Nostalgisch... Net voor die sfeer kan omslaan in Zwaarmoedig is er het meer up-tempo en lichtvoetigere 'CHEEK TO CHEEKY', een compositie van Christophe Devisscher, een welkome afwisseling die wat naar Jazz-rock neigt. En 'PAST CARIN'' een meerstemmig a-capella nummer met folk-invloed dat wat aan Zap Mama en Bobby McFerrin doet denken. DISTANT SKIES is geen CD die je even opzet om snel weer vrolijk te worden. Wel eentje die je doet genieten van mooie dingen, hoopvolle verwachtingen en deugddoende heimwee. (GileOni)

Vrijdag 25 april 2008: Jihye Lee Quintet Maandag 28 April, 2008 om 14:01 door lejo Jihye Lee, vocals Stefaan Debevere, alt- en sopraansax Johan Sabbe, piano Mario Vermandel, bas Luc Vanden Bosch, drums De dingen zijn niet altijd wat ze op het eerste zicht lijken te zijn. Soms is het ook anders. Jihye Lee lijkt een zeer jong, bleek en kwetsbaar meisje. In een te grote jurk met reusachtig bloemenmotief. Jihye Lee geeft een beetje een onhandige indruk, met een houterige motoriek. Maar eens ze zingt is Jihye Lee een ongewoon getalenteerd en integer muzikant. Je hebt Jazz-zangeressen en je hebt Jazzmusici die de stem bespelen. De 34 jarige Jihye Lee hoort tot die laatste categorie. Of ze main stream jazz of bebop zingt, of ze freejazzgewijs improviseert in haar solo’s...., Jihye Lee geeft blijk van een grote muzikale persoonlijkheid met een geweldig stembereik en een superbe timing. Haar eigen composities, gebaseerd op Koreaanse traditionals, en gearrangeerd door de ervaren en oerdegelijke Stefaan Debevere (alt-en sopraansax) bekoorden het meest. Maar ook een gevoelige en zeer originele versie van ‘My Funny Valentine’ en het verzoek-bis-nummer van Pat Metheny overtuigden ons van het feit dat we soms al te gauw vocale jazz afdoen als een wat flauwer afkooksel... Lejo vertelde in zijn inleiding dat Jihye Lee hem een vergelijkbare sensatie bezorgde als bij Robin Verheyen, Joachim Badenhorst of Jef Neve toen hij hen voor het eerst op de jazzzolder hoorde. Hij heeft dat prima ingeschat geloof ik." (Gile O' Ni) "Ze maakt vocale ritmische patronen door klikkende geluiden te produceren, ze "scat" met zwier alsof ze zelf een solo-instrument bespeelt, ze bebopt langdurige geschreven snelle stukken melodie (Conversation) in unisono met de alt-sax van Stefaan Debevere (knap dat), kortom deze bloem uit het Verre Oosten verbluft en sleept mee, swingt en ontroert en bewoog een omzeggens volle jazzzolder tot een warm gemeend applaus en de vraag om een bisnummer. Dat werd "James" van Pat Metheny, als het ware een kenmerkend type-stuk voor dit cohesief kwintet. Ik zeg cohesief want ik heb maar zelden op de Belgische buhne zo’n goede begeleiding van een zangeres gehoord: er is in de eerste plaats drummer Luc Vanden Bosch, die -ook met percussie-instrumenten- interactief en intensief ondersteunt zonder de rest te overstemmen, daarbij nog sommige passages moeiteloos van het blad lezend. Om van te snoepen! Pianist Johan Sabbe soleert en begeleidt sober maar harmonisch mooi: zijn samenspel met bassist Mario Vermandel in "My funny Valentine" was ademloos-spannend. Dat laatste nummer was zo wat het meest bekende, want voor de rest maakt het kwintet een goede keuze van minder bekende standards, waar ze dan toch een eigen kleur aan geven, zoals "You stepped out of a dream", en "Time after time", alsmede "I didn’t what time it was", niet toevallig allemaal Chet Baker-successen. Ook "So danço samba" (Jobim) bracht op originele wijze het vuur in de zaal. En dan was er voor mij de tweede revelatie van de avond: alt-en sopraansaxofonist Stefaan Debevere: hij studeerde bij o.m. Ferdinand Povel (Den Haag) maar die (Coltrane)-invloed was niet te horen, want Stefaan speelt originele melodieuze zinnen, contructief en zeer logisch, ook in de vlugge tempo’s. Het stuk uit de Koreaanse folk (Arirang) was het summum van samen aanvoelen en ontroerend samenspelen van zangeres (overigens in een weids lang kleed vol kleurige lotusbloemen gehuld) en sax. Het is dus niet voor niks dat Jihye Lee zes maand geleden de "Brussels international jazz singers competition" won, ingericht door "the Music Village"." (Walter Augustijnen) "Als er iets is waarmee men mij de gordijnen in kan jagen, dan zijn het wel zangereskes, “de coiffeuzekes” zoals ik ze graag groepeer. Ze zingen mooi, netjes, goed gecoiffeerd, voorzien van oren poten, perfect geknipt om het mannenbastion (wat een jazzclub steeds is en waarschijnlijk ook steeds zal blijven) met hun vrouwelijke charme moeiteloos in te pakken. Meestal Billy Holiday adepten, want Ella Fitzgerald is hen meestal al véél te hoog gegrepen en over vocalises en scatting hebben ze met een beetje geluk al eens gelezen. Tot overmaat van ramp behoeven ze allemaal een nummertje van Lennon & McCartney te swingen…. Meestal blijf ik dus gewoon thuis… zuiver zelfbehoud. MAAR!!!! Voor elke regel is er de wonderbaarlijke en onoverkomelijke uitzondering, net die uitzonderingen houden het leven nog eventjes boeiend, vocale stroomstootjes met cardiovasculairetherapeutische waarde, die kersjes op de taart, die geniale stemvibraties, intelligent, vrouwelijk en boeiend, voor allen die samen met mij tot hier toe zochten naar zulk een combinatie, Goddelijke Ella zij geloofd, ze bestaat!!!! (trrrrommelllllgerrrroffelllllllllllllll……) Jihye Lee, van zuidkoreaanse afkomst, doch gebakken en gebraden in de jazz. Weliswaar jong en nog studerend, maar alles zit nu reeds goed, een stem als instrument, een muzikante, dus niet alleen en louter een zangeres. En de rest van het kwintet loog er ook niet om, Stefaan Debevere aan de saxen, Johan Sabbe piano, Mario Vermandel bas & Luc Vanden Bosch drums, ouwe gouwe gabbers, voor alle jazzzolderratten gewoon een kwaliteitsgarantie zonder meer, niks meer te bewijzen, gewoon steengoed. Met andere woorden: Jihye Lee Quintet, een verzameling prijsbeesten om niet te missen." (Luque)

Vrijdag 11 april: Groovepact Zondag 20 April, 2008 om 10:07 door lejo Dieter Vaganée: sax Kem Heyndels: vibrafoon Lieven Laureys: piano Lennart Heyndels: contrabas Jakob Eykens: drums "Vorig jaar in januari kregen we de gelegenheid om kennis te maken met GROOVEPACT. Ze verzorgden toen het voorprogramma voor het Kristen Cornwell Quintet in theater De Moedertaal. Een concert dat werd opgezet in samenwerking met de Jazzzolder. GROOVEPACT speelde toen een korte set en we waren aangenaam verrast door hun jeugdig enthousiasme en speelplezier. Dat ze de zenuwen niet altijd onder controle hadden en de uitschuiver(tje)s namen we er zeer graag bij. In de besprekingen achteraf luidde het “goed zo mannen, blijven verder werken”. En dat hebben ze gedaan. En hoe! We kregen afgelopen vrijdag een volwaardig concert van hoog niveau aangeboden. Terecht meer zelfzekerheid op het podium, een vijftal eigen composities die overeind bleven naast werken van Shorter en Mancini. Hier en daar een knipoog naar de grootsten van de muziekwereld met Golliwog’s Moonwalk (Debussy) en Who’s got Rhythm (Gershwin) van Lennart Heyndels. Maar vooral een sublieme versie van Footprints van Wayne Shorter maakte indruk. Met z’n allen ‘uit’ het thema, voor de bas, en er toch de ‘drive’ inhouden. Sterk. Hoewel GROOVEPACT er in het afgelopen jaar collectief, als groep, erg is op vooruitgegaan toch een bijzondere vermelding voor de weg die Dieter Vaganée op altsax heeft afgelegd. Hopelijk blijven ‘De Vijf’ naast hun studie en naast talrijke andere projecten waar ze aan meewerken, GROOVEPACT belangrijk genoeg vinden om verder te doen en de groep samen te houden. Misschien komt er wel een CD van." (Gile O' Ni) "Sinds vrijdagavond is Groovepact voor mij niet meer enkel een groep jongeren die zich met jazz bezighouden, maar het is nu een volwaardig quintet geworden met vijf veelbelovende jazzmuzikanten. Ze brachten een aangenaam gestructureerd programma met belangrijk veel eigen composities, afwisselend met enkele bekende standards. Geen langdradige of vervelende momenten te bespeuren, enkel frisse jazz met veel overtuigend speelplezier gebracht. De smooth-swingende vibrafonist Kem Heyndels speelde met veel emotie en drive, technisch hoogstaande figuren met vier pullover-mallets, begeleid door de stuwende funkyklinkende piano van Lieven Laureys. Ondanks zijn versterker, die de bastonen kort weergaven, swingde bassist Lennaert Heyndels als de beste samen met drummer Jakob Eykens, zelfzeker, met evenwichtig krachtig sober drumspel; dit is nooit opdringerig, maar stevig en zacht waar nodig. De voor mij meest opvallende muzikant van de avond was zeker altsaxofonist Dieter Vaganée, die de ene prachtig opgebouwde solo na de andere speelde, met vele kleuren en emotie, en een heldere altoklank, vol motivatie en zelfzekerheid. Ook zijn af en toe freejazzklanken verwerkt in de solo's; deze gaven een zinvolle extra dimensie aan de nummers. Pro!! Het eigen nummer Sunset was het gedroomde bisnummer om de avond te besluiten. Groovepact zit nu ook in de trein, en ik wens hun veel succes na dit prachtig optreden." (Kris)

Vrijdag 28 maart 2008: Susanne Alt Quartet Maandag 7 April, 2008 om 09:39 door lejo Susanne Alt: altsax Thijs Cuppen: piano Sven Schuster: contrabas Philippe Lemm: drums "Laat ons starten met een proloog in de vorm van een voetnoot: als een mooie vrouw als Susanne Alt altsax speelt, lijkt het mij erg voor de hand liggend dat zij in de gapende val van het Candy –Dulfer-idioom trapt, gladcommerciële muziek in een jazzy sausje grijs gestoomd, met als booster voor de middelmaat, de uitgespeelde vrouwelijkheid. En ik beken, in mijn CD-kast zit géén Candy Dulfer, alhoewel zij zelfs Miles Davis wist aan te spreken met haar getoeter. Tot daar…. Na tien files en een pak maartse buien sukkelde een bende onfortuinlijke Nederlandse muzikanten iets na negenen ‘den Jazzzolder’ binnen, goed voor den tap en wachten is steeds een oppepper voor de verwachtingen. Een kwartiertje verder was alle leed geleden, Susanne Alt Quartet op zolder was een feit. Open en heldere klank, latin, soulfunck, gelardeerd met bop en diverse citaten, met een té gekke drummer, Philippe Lemm, een man met rubberen polsen, lachenderwijs roffelend als een tussendoortje, alles leek wel kinderspel. Sven Schuster op bas, kleurde met zijn grote handen helder en krachtig met in het bisnummer echoënd boogwerk klinkend als Engelse hoorn, een sterke bas. Thijs Cuppen aan de piano, ragfijn in het latinwerk, zijn handen nét niet in de knoop spelend en steeds in conversatie met het drumstel. En Susanne zelf, zowel op alt- als sopraansax, gevaarlijk dicht bij wat we van Candy Dulfer kennen, een vrij heldere en erg toegankelijke klank, steeds een open structuur, in het soulgedeelte refererend naar King Curtis en Co, dan weer naar de grote boptenoren, echter geen verwijzingen naar geïmproviseerde muziek of free. Kort gezegd: het meisje van de buren dat toch zo mooi jazz speelt, ware het niet dat er soms wel érg mooi uit de bocht werd gegaan en los van het late uur er zonder meer door de zaal een bisnummer werd geëist. En vooral een ‘Kwartet’ met hoofdletter, ‘Ne Groep’ met vier hoofdletters, een geheel dat méér is dan een optelsom van componenten." (Luque) "Als de andere jazzgroepen Bach zijn, is het Susanne Alt Quartet Mozart. Haar frisse verschijning kwam duidelijk overeen met haar even frisse composities en toen Susanne ons allen bijna veronschuldigend verzekerde dat ze ECHT "Alt" heette, smolt de zaal volledig in een goedkeurende brei. Dat wisten we natuurlijk al allemaal na de heavy groove van het openingsnummer. "Alt" heten is één ding, maar dan ook nog alt spelen als the queen of altsax, dan kan de avond niet meer stuk natuurlijk. Wat mij direct opviel, Susanne's funky saxspel ging niet de evidente weg op, zoals zovele anderen, van Maceo Parker, maar droeg eerder de souplesse van Charlie Parker in zich, gepersonaliseerd met zeer eigen womentouch, met evenveel fascinatie voor snelheid. Ook opvallend, als leidster van dit quartet, gaf ze enorm veel soloruimte aan de andere muzikanten van de groep, dat is natuurlijk ook womentouch... Pianist Thijs Cuppen heeft voor eeuwig onze Jazzzolderpiano befunkt, en dat zijn plekken die er gelukkig niet uitgaan. Percussieve piano, tijdens het hele optreden was er een zichtbaar groovepact tussen de pianist en de drummer. Af en toe trakteerde Thijs ons tussen de beats op waarachtige pianoromantiek meestal in solovorm. Ook swinguitdepan bassist Sven Schuster wisselde zijn beats soms met de strijkstok, waarmee hij klagende negerslavenzang uit zijn bas toverde. Alles werd ritmisch ondersteund door Natural Born drummer Phillippe Lemm. Met de motoriek van een elastiek, en een smile van Mechelen tot Haacht, serveerde Phillippe ons HET RITME ZELVE met gouden lepelkes, zoals we het al lang niet meer hebben ervaren. Drummen LEEK plots weer doodsimpel, the BEAT evident, een waar plezier Phillippe bezig te zien, doordrenkt van intelligente ritmiek, hij maakte muziek helder zichtbaar en was het kloppend hart van dit quartet. De vier musici vormden duidelijk een hechte groep en speelden schijnbaar moeiteloos de frisse maar wel complexe composities. Funkjazz vandaag wordt dikwijls kapotgesimoniseerd en gemixt, vol electro- en lichteffecten gestoken en verkocht als gladde aal zowel op het podium als op cd. Niet zo bij het Susanne Alt quartet, waar funkjazz eerder JAZZfunk is, en er op natuurlijk-akoestische manier intens gespeeld wordt; daar waren we gisterenavond de zéér gelukkige getuigen van. Een ontspannend concert!" (Kris)

Vrijdag 14 maart 2008: Pursuance Quartet Donderdag 20 Maart, 2008 om 09:25 door lejo "Deze keer in de quasi volle Jazzzolder met de nieuwe digitale piano een echte hardbop formatie van verschillend origine doch een hecht kwartet waarin iedereen zijn beste ding doet. In het begin een aarzelende start in het nummer 'Lullaby' van Tine aan de piano (uit Slovenië) met ietwat Shorteriaanse saxofoon door Jan Kus (ook uit Slovenië), maar daarna barst het los op drums en bas. De leider is de Mechelse drummer die veel in Rotterdam woont, nl. Tuur Moens. Wat kan dit geven en meppen, zeer oplettend en opzwepend inventief. Het wordt een heuse Coltrane avond op de sax met ook een uitstekend nummer van Chick Corea en Jack DeJohnette met een mooie pianointro. Ook funky geluiden ontbreken niet met leuke changes en baslijntjes gegeven door de Griekse bassist met z'n piepklein versterkertje. Iedereen verdient hier een pluim. Dringend wat afkoelen na de eerste lange set waarna de Coltrane 'love supreme' en een mooie 'somewhere' worden gegeven door de bassist met verdiende toegift waarin iedereen één na één terug erbij komt en ze weer één worden in de muziek." (michel p) "Na het inspelen van de nieuwe Yamaha GT2 afgelopen woensdag door ondermeer Walter Augustijnen, René Jonckeer en Chris Joris hebben we vanavond opnieuw geluk, er is een pianist in dit quartet. Tine Grgurevic, een man, en Jan Kus zijn beiden Slovenen, Giorgos is van Griekse afkomst en Tuur is een Mechelaar. Ze leerden mekaar kennen in Nederland, waar ze tesamen in Rotterdam jazz studeren, Jan daarentegen zit in Den Haag. Ondertussen spelen ze al een tweetal jaren tesamen en dat was te merken. Al van het eerste nummer gaan ze er stevig tegenaan met een eigen compositie van de pianist, 'Lullabye'. Onmiddellijk valt het enthousiasme en spelplezier op. Via enkele standards, 'Folk Song' van Chick Corea, 'Silver Hollow' van Jack Dejohnette, 'Green Chimneys' van Thelonious Monk en nog een eigen nummer gaat het steeds in stijgende lijn gedurende de eerste set die ons ongeveer anderhalf uur geboeid mee neemt met hun hedendaagse post bop. Elk van de spelers kan regelmatig zijn ding doen in boeiende solo's. Jan Kus op zijn tenor met de bezieling van een John Coltrane neemt het leeuwendeel voor zijn rekening, met duidelijke appreciatie van het publiek in een volle jazzzolder. Tijdens de pauze blijkt dat ze blij zijn voor een aandachtig luisterend publiek te kunnen spelen. Dit is wat dat betreft hun beste concert. Tine toont zich ook zeer tevreden over de digitale piano. De tweede set wordt zo mogelijk nog beter en start met een bezielde versie van 'A Love Supreme', dat nog steeds door mijn hoofd speelt. Terecht worden ze terug geroepen voor een bisnummer dat mooi door de pianist solo op gang wordt getrokken, waarna de andere muzikanten zich één voor één ook terug op het podium begeven om dit geweldige concert in schoonheid af te ronden. Ik vermoed dat dit concert een grote kanshebber is om 'hét jazz concert van 2008' te worden in de jazzzolder." (Piet) "De jongens van Pursuance quartet hebben hun naam goed gekozen, met een saxofonist die de grenzen van zijn longcapaciteit en ademhaling najaagt en met hun sterke uitvoeringen van eigen nummers en werk van Chick Corea, Jack DeJohnette, Thelonious Monk, John Coltrane… Het krachtige spel en de snelheid van saxofonist Jan Kus doen m.i. het spel van de andere bandleden ’n beetje verbleken, tot hij een stap opzijzet en de 3 andere geweldige muzikanten/instrumenten de kans krijgen om echt goed gehoord te worden. Ik vond het daarom ’n beetje jammer dat Kus, eens hij weer wat op adem was gekomen, zich niet inhield om bvb tijdens een bassolo al voor achtergrondmotieven te gaan zorgen. Of liever, ik aanhoorde het met gemengde gevoelens, want hij deed dat wel goed, ik had gewoon zin in wat meer piano-bas-drums zondermeer. Helaas, bij Green Chimneys, dat heel herkenbaar werd ingezet en dan op heel eigen wijze werd ingevuld, kwam Kus zo regelrecht voor verwarring zorgen. Het werd een boeiend, maar naar mijn aanvoelen wat langdradig zoeken om het thema weer op de rails te krijgen, in de groove te gieten en het nummer van ’n slot te voorzien. In de 2de set, die Lejo had aangekondigd als ’n wat kortere dan de 1ste, hielden Moens, Kus, Grgurevic en Galopoulos het strakker en dat kwam de muziek ten goede. Opener A Love Supreme was schitterend en af, zo ook het 2de nummer, dat ik zelf in de sfeer van John Zorn’s Massada zou situeren. Meteen hebben we wat mij betreft de hoogtepunten genoemd, maar vergis u niet: daarna was het maar ’n heel klein beetje minder dan super, o ja!! Dus lieten wij hen terugkomen voor een bisnummer, dat gepast werd ingezet: gezien het de 1ste vrijdagavond was met de nieuwe digitale vleugel, waarvoor driewerf HOERA! door de pianist, Tine Grgurevic en waarbij de andere leden 1 na 1 vanachter het gordijn traden om in te vallen. Super, echt waar!" (Danny) "Je zit in een kleine gezellige concertzaal. Samen met heel veel andere Jazzliefhebbers die gekomen zijn om te luisteren, niet om te kletsen. Er speelt een geïnspireerde groep van vier jonge gasten. Ze heten Pursuance quartet. Het geluid komt goed over en je hebt een prima zicht op de groep. Het publiek reageert gepast op het spel. Soms een aanmoedigende korte uitroep. Fluiten en klappen als dat hoort. Absolute stilte als een zachte, kwetsbare ballad wordt gespeeld. Alle ingrediënten voor een onvergetelijk concert. Beginnen met een gedurfde eigen compositie van pianist Tine Grgurevic, “Lullaby”, alles behalve een kinderslaapliedje en meteen de gelegenheid om met de talrijke kwaliteiten van de groep kennis te maken. “Folksong” van Chick Corea kreeg een mooi arrangement mee van de hand van Tine en maakte duidelijk dat de nieuwe Yamaha GT2 wel degelijk de titel van ‘beste koop’ verdient (gehanteerde crtiteria: prijs, kwaliteit en contextuele omstandigheden). Tijdens een ballad van de hand van Jack de Johnette kon diens collega drummer Tuur Moens zijn hart ophalen. Met een aanstekelijk plezier. Het hoogtepunt van het eerste deel was meteen verantwoordelijk voor het uitlopen ervan: “Green Chimneys”. Het Monk nummer, dat illustreerde dat Jazz muziek is die je moet ‘voelen’, werd als schets gebruikt om de akkoordenschemas en de melodielijn aan te houden. Alle vier de muzikanten wisten er raad mee, verschoven de accenten en improviseerden. Mmmmmmmm... Tijdens de pauze kregen de vier veel positieve respons. In combinatie met Carolus Triple zorgde dat voor nog meer durf en zelfvertrouwen. Een tweede deel inzetten met “A Love Supreme” van John Coltrane... . Ik dacht even dat het te hoog gemikt zou zijn maar tenorist Jan Kus ging er zonder beperking voor en zorgde met een mooie en zeer eigen frasering voor kippenvel. Via een massieve maar gevoelige bas-solo ging het epos (een nummer als dat van Coltrane mag je niet zomaar ‘een nummer’ noemen) naadloos over in een Latin-Jazznummer. Ze sloten af met een gevoelige compositie van bassist Giorgos Galapoulos. Na een daverend applaus, hier en daar een staande ovatie, kregen we een bisnummer waarvoor het quartet zelfs een choreografietje improviseerde. Tine mocht het inzetten en het werd op slag weer muisstil in de zaal. Op een schaal van 0 tot 10, waarbij 0 staat voor een saai concert dat onmogelijk tot het einde uit te zitten is, en 10 staat voor een onvergetelijk intens concert scoort het concert van Pursuance quartet van afgelopen vrijdag een 9,5. 2008 zou een schitterend Jazzjaar worden in de zolder... En we zijn nog maar maart..." (Gile O' Ni)

Vrijdag 22 februari 2008: Fran Schreuder trio Vrijdag 14 Maart, 2008 om 14:50 door lejo "Oink!Oink! Leuke jongens, die mannen van het Fontyn Conservatorium van Tilburg. Fran Schreuder Trio, illuster in hun onbekendheid, dus zoveel te mooier als ontdekking. Geen brokkenmakers, mainstreamjazz, wat latijnse invloeden en bijzonder leuk gedaan, vlotte piano, mooie eigen nummers, maar geen uitschuivers, zevenklappers of uitzonderlijke momenten. Gewoon goed, degelijk vakwerk, een prachtige opfrisser na een week werken, op vrijdag in de jazzzolder. Jurriaan Dekker gaf van jetje op de bass en Mark Schilders drumde voor zijn leven en dit telkens in symbiose met de rest van het triumviraat, evenwichtige propere jazz zonder glitter of rauwe kantjes, zonder shocks of uitzonderlijke wondermomenten. Wel erg lange sets, waarschijnlijk gewoon uit eerlijk speelplezier de tijd vergetend, doorspelen uit goesting en alhoewel ‘goesting’ niet echt een Nederlands begrip is droop het deze keer wel van de instrumenten! Oink!Oink!" (Luque) "Weer een fris vers optreden: ongekend is onbemind. Een oerdegelijk Nederlands trio onder leiding van de laatbloeier Fran Schreuder aan de piano (hier aan de Roland natuurlijk, want binnen een maand komt de Japanse digitale vleugel). Zijn goed ingespeelde kompanen zijn Jurriaan Dekker aan de contrabas die talloze fijne lijntjes geeft en de onvolprezen kwieke drummer Mark Schilders. Het is genieten bij elk nummer en je weet dat de drummer niet meer kan tegenvallen. Het eerste nummer 'bits and pieces' is direct een goed begin en laat een hecht trio zien: een bijna kale pianist vergezeld door twee jongere krullebollen. Mooie, tamelijk lange en meestal eigen nummers, mooie brede akkoorden met een hoog melodisch karakter, dat een breed publiek kan smaken. Heerlijke brushes van de drummer in de ballad 'is there anybody out there'. Verder nog een ode aan Star Trek in 'shields down' met een vleugje latin klanken. Daarna een maf stuk, 'Oink' genaamd met een hoog funk gehalte met aangename tempowisselingen. De groep blijft je aandacht trekken, ook na de pauze met een super swingend Chick Corea nummer waarin de drummer voor zich uit staart en bijna in trance geraakt. Ragfijne baslijntjes vinden we terug in 'syllabis for Sabine'. Groot applaus en een toegift met het nummer 'Peace' van Horace Silver. Erg leuke avond/" (michel p)

Vrijdag 8 februari 2008: Willie Vann Band Vrijdag 14 Maart, 2008 om 14:48 door lejo "Een voltreffer van formaat en vollen bak. Ze vliegen er meteen in en we weten dat de blues is neergedaald in de jazzchapel. Wat is dat te lang geleden. De gitarist en leider speelde ruim een jaar geleden in de formatie Highway 61 en dit was ook heerlijke blues in de oude jazzzolder. Hij zit al dertig jaar in het vak en laat dit zien en horen met zijn drie kompanen die allemaaal de blues met gevoel spelen en allemaal eigen nummers. Vooral speciaal is de autodidact harmonica speler en wat kan die geven zeg. Hij speelt perfect mee met de gitarist en soleert fantastisch: die wil ik zeker terugzien. Hij heeft een band rond zijn middel met allemaal verschillende harmonica's. Hij zier eruit als een zeerover. Nummers als 'did you ever had the blues', 'don't let the same dog gets you twice', 'boogaloo' enz spreken boekdelen. We krijgen ook wat country blues, ballad blues in 'love's a highway or a stairway...', funky blues en ferme gitaarsolo's en hij zingt ook in de meeste nummers over zijn eigen druk liefdesleven. De sound doet me denken aan Robert Cray Band en Stevie Ray Vaughan. Ook de equipment zoals Marble versterkers en Pearl drums maken de sound compleet. Meer van dat Lejo. Op het einde trouwens een verdiende lange medley als toegift. Een echt Belgische groep die mekaar verstaan (half waals en half vlaams)". (michel p) "Echte Blues! De tragiek maar... ook de komiek van zeven huwelijken werden bezongen. Gitarist Willie Vann heeft stijl: de Willie Vann stijl! Die behelst zijn eigen gitaarspel, zijn engels, zijn luives (Leuvens), zijn teksten, grappen en composities en vooral zijn goede vrienden Armand, Vivian en de Lukke. Een echte groep! Puntgave ritmische begeleiding: elektrisch bassist Lukke Sente speelde niet loeihard (ga ze maar eens zoeken, niet- loeiharde el.bassisten, ze lopen heus niet met bosjes rond) maar héél geconcentreerd met een zuivere ronde klank in het spoor van zijn maten. Evenals drummer Vivian Ladrière met vloeiend ritmisch en zeer fris drumspel. Beiden vormen een ritmisch hoogpolig tapijt waar alle solisten van dromen. Met zijn gitaar en zang en héél véél soul liet Willie ons reizen naar Baton Rouge Louisiana, Chicago, Nashville, Clarksdale maar pasop! altijd met een ticket allee-retour naar D'aa Met van Luive! En dan was er mondharmonikaspeler Armand Dellis, loepscherp iedere beweging (en dat waren er zéér zéér véél) van de Willie volgend, gekleed als Palestijns busreiziger maar dan met vredelievende bommen, zijn talrijke harmonica's rond zichzelve. Telkens Armand zijn muziekske en micro tot zich nam volgden er prachtige solo's als vervolg op of in samenspel met Willie's gitaar. Zuivere blues gevarieerde mondharmonicaimprovisaties met enorme kracht en groot hart gebracht, lange heldere Sustain-noten en altijd, altijd met enorme ritmische feeling!! Tot drie maal toe kreeg Armand dan ook spontaan applaus van het publiek voor zijn door merg en been gaande solo's. En laat dat duidelijk zijn: Willie, hoe ge ook geprobeerd hebt, tot tweemaal toe, Armand zult ge nooit echt in't midden van het podium krijgen, hij kent zijn plaats en is uw vriend. Die klapzoen was beter! Kortom met de Willie Vann Band hebben we vrijdag een hartverwarmde avond meegemaakt met groots bluesgevoel, veel zelfrelativerende humor en perfecte swing. Het publiek was dan ook uitgelaten tevreden, en als bisnummer kregen we nen Tripel bis van de Willie Vann band! Eventjes leek het ook een beetje op een verbroederingavond tussen de gezusters Luive en Mechele... maar ik zal mij maar beter vergissen, zeker??" (Kris)

vrijdag 25 januari: Joachom Badenhorst's improv party Zaterdag 9 Februari, 2008 om 10:25 door lejo "Allicht in wonderland of net voorbij de volgende melkweg verkleuren drie drommelse drummers de kapel en openen zo het firmament waar de houten lippen van marimba’s hun vlezige klanken zinderen helder als wolkeloze nachten waar de maan de saxen doet glimmen en schitteren van vrijheid oeverloos overlopend in bassende klarinetten en cello’s kreunend als castraten hun eindigheid bepleiten in lijfelijke beklijvende vibrato’s de baskoorden worden gevierd om nog lager en dieper te zoeken naar hun diepgewortelde wijsheid als mastodonte mollen wroetend door de notenbalken eindigend in een ultieme big bang / amen. ?Hcotuiezietasaivorpmieijrv" (luque) "Wat een schitterend idee van Joachim Badenhorst om ons improvisatie aan te reiken in wisselende bezettingen. Geloofd zij Lejo dat hij de Jazzzolder hiervoor openstelt. 9 muzikanten had Joachim uitgenodigd: Jean Paul Estiévenart, Jasper Stadhouders, Joao Lobo, Teun Verbruggen, Dimitri Simoen, Els Vandeweyer, Kristof Rosseeuw, Lode Vercampt en Marty Melia. “We gaan spelen in verschillende groepjes zei Joachim, “en openen feestelijk […]”, waarop we vergast werden op het fijne samenspel van 3 drummers en 1 vibrafoniste die zichtbaar met plezier aan het zoeken gingen en elkaar vonden. Om te vervolgen met een duo van trompet en gitaar en verder te gaan met steeds weer andere combinaties. Wat logischerwijs zorgde voor een avond vol afwisseling. Als een jong en moedig chemicus die een aantal proeven wil doen waarvan hij de uitkomst niet geheel in de hand heeft, zette Joachim combinaties op met muziekinstrumenten en persoonlijkheden. Of in filmtaal: hij voerde de regie met een geweldig inzicht in de chemie tussen karakters en het samenspel met uiteenlopende muziekinstrumenten. (Associaties in mijn brein: met Swans even omwille van slagwerk, Ornette Coleman omwille van de free en de vreemd folkloristische wijze waarop, Charlie Mingus omwille van de afwisseling tussen zacht en mooi met explosieve uitbarstingen, Kris Vanderstraeten omwille van de lust voor percussie en experiment). De kleine concertenreeks mondde uitte in een finale met zijn 10en – een feest voor oog en oor. Een beetje overdaad aan decibels, maar een krachtig geheel waarin elke muzikant zich een plaats afdwong. Meteen ‘n 2de memorabele avond in de 1ste maand van 2008, jawel!!" (Danny) "Joachim Badenhorsts' improv party , een hele mond vol , maar de tien muzikanten kunnen nog net op het podium. Joachim praat de diverse bezettingen (vaak voor eerste keer samen) aan mekaar met als feestelijke opener maar liefst 3 drummers en de energiegieke Els Vandeweyer aan percussie. Na dit nummer weten we waar we aan toe zijn, improvisatie van de bovenste plank. Daarna Estiévenart op trompet met Jasper aan de elektrische gitaar uit NL. Ze beginnen lyrischer doch gaan snel over tot patatie patata voor wie het begrijpen wil. Het was mooi om te zien hoe Kristof Rosseeuw aan de contrabas plukt en strijkt. Mij kon de cello van Lode en de drums van Teun in het vierde nummer het meest bekoren, zeker nadat de twee stopsels tussen de snaren waren verwijderd. Intiemer ging het met Joachim op sax en Els aan de vibes. Vibreren dat dat deed. Oef, pauze en bijtanken maar. De die-hards houden vol voor de tweede set: Een groep met bas, cello, trompet, vibes en een iets storende gitaar, waarna een hoogtepunt volgt door drie klarinetten en de apotheose in vol ornaat van het tentet. Op het einde merken we de negende van Beethoven op. Trop is trop en veel mélange en we zien hoopvol uit naar de bluesklanken van volgende keer. Proost." (michel p) "Iets minder dan een jaar geleden was er op "Man bijt Hond" een korte reportage over de lente. Je zag er een boer die na de wintermaanden zijn koeienstal opende en zijn beesten na al die tijd van 'opsluiting' opnieuw in de wei toeliet. Wat een feest!!! De anders zo logge en zware dieren huppelden en sprongen, letterlijk, dartel, naar buiten. Het was ontroerend om te zien hoe ze zich uitleefden en genoten. Misschien wat oneerbiedig maar dat was het beeld dat de opener van de "Joachim Badenhorsts’ improv Party" bij mij opriep. Drie drummers en een percussioniste die eindelijk geen andere muzikanten moesten voortstuwen, die geen tel moesten bewaken en geen rythme moesten benadrukken... Maar genoten van de vrijheid die ze plots kregen en daar dankbaar gebruik van maakten . De rest van het festival (want dit was geen concert maar een festival waarin we zeven verschillende groepen te horen en te zien kregen) verliep al even feestelijk. We kregen geïmproviseerde muziek in verschillende bezettingen. Instrumenten werden op ongebruikelijke manieren bespeeld. Een klarinet zonder mondstuk, een saxtenorist die zijn instrument danig kort en percussief aanblaast, kranten op de toetsen van de vibrafoon, kurken tussen de snaren van de cello, symbalen en kralen op het vel van de trom... . We kregen in de Jazzzolder nog improvisatie concerten te horen. Vorig jaar nog een waar de muzikanten hun inspiratie haalden uit schilderijen en kleuren en vormen. Bij dit festival haalden de muzikanten hun inspiratie uit ‘de groep’, uit het unieke feit dat ze daar samen stonden met toekijkende kompanen in de zaal. De basis van hun improvisaties was pure virtuositeit, concentratie en creativiteit. En uitzonderlijke technische vaardigheden. Joachim demonstreerde hoe je circulair moet ademhalen en de manier waarop JP Estiévenart zijn trompet leven inblies was van een ongehoorde zuiverheid. Als apotheose van het festival kwamen alle tien de muzikanten samen improviseren. Een indrukwekkende klankmuur was ons deel. Af en toe zag je muzikanten die effe geen ideeën meer hadden, af en toe werd er een noot gemist of was er iemand de groep kwijt. Maar foutjes zijn toegelaten bij improvisaties. Ze zijn een wezenlijk deel van de performance. Geïmproviseerde muziek zoals in de party van Joachim Badenhorst is fysieke en emotionele muziek. Ze vraagt van de luisteraar openheid en belangstelling voor geluid op zich. Ze doet vragen stellen bij de grenzen van de inventiviteit en de creativiteit. Ze valt die grenzen ook aan. Deze muziek heeft een minder voelbare puls. Ze swingt minder. Maar ’t is Jazz van de bovenste. Joachim Badenhorst kwam op het idee voor deze party nadat hij in 2005 in een club in New York getuige was geweest van John Zorn's improv' party. Het was een droom van hem om iets gelijkaardigs uit te proberen. Van de aanwezige muzikanten waren er verschillende die elkaar voordien niet kenden. Joachim kende hen allen en stelde een ‘playlist’ samen op basis van combinaties die hij voor ogen had. Er werd vooraf niks uitgeschreven, er werd niet gerepeteerd. Wij mochten genieten van dit uitzonderlijke experiment en het siert de Jazzzolder om het aan te durven hiervoor een podium te bieden." (gi leoni) "Spannende avantgarde jazz, door tien uitstekende en op scherp staande muzikanten, bijeengebracht door Joachim Badenhorst, zorgde vrijdag voor een geweldig gevarieerde jazzavond. Van chaotisch naar expleciet melodisch, met o.a. trompetist Jean-Paul Estiévenart die hier met zijn prachtige solo's fungeerde als rustpunt in het geheel. De verschillende combinaties zorgden voor veel luisterafwisseling, iedere muzikant was op zijn best. Toch zijn er twee muzikanten die van mij nog een extra pluim verdienen, namelijk de Spaanse tenorist Marty Melia voor zijn geweldig swingende en originele micro-tones tenorsaxsolo en vibrafoniste Els Vandeweyer die glansrijk vloeiend een prachtig klankspel uit haar vibrafoon toverde met allerlei objects en vooral met veel swung!!! Een heel nieuwe aanpak voor de anders zo "rigide" vibrafoon, en in de vijfendertig jaar dat ik freejazz volg was dit een primeur, Els! Tijdens het Tentet als afsluiter zag ik even Sun Ra neerdalen in de kapel, hij keek ernaar en knikte "goe bezig". Een prachtig idee van Joachim, en initiatief van Lejo dat nu al om vervolg smeekt." (Kris)

Vrijdag 11 januari: Chris Joris trio Woensdag 23 Januari, 2008 om 16:35 door lejo "Hoe functioneert een trio dat gericht is op één van de muzikanten? Hoe breng je strikt gemonteerde nummers waarbij de tonale instrumenten eerder gebruikt worden als ritmische dialoogpartners (trialoog) met de ritmeman? Hoe kun je een monument als Chris Thys… heu… Joris eer aandoen in een bespreking? In zijn intro zegde Chris dat het 20 jaar geleden was dat ze nog haddden samengespeeld in deze bezetting; veel meer dan indringend naar het muziekblad kijken was daar niet van te merken. Hoewel, ik vond dat de tweede set mooier evenwicht en samenklank toonde: dan toch een inspeel-effect? Een heerlijk concert, waarbij het geheim van een melodieuze percussie voor je neus werd geopenbaard, maar toch ongrijpbaar bleef. In zijn brede witte hemd deed Chris Joris me denken aan een scheikundige die met een trillende zelfbeheersing de vloeistoffen samengiet en zo een mengsel brouwt met een unieke uitstraling. En inderdaad, de Thys gebroeders (Toine op saxen en Nicolas op bas) maakten het af, en hun instrumenten leken wel de natuurlijke verlenging van de intensieve drum-bongo-cimbalen ritmes. Ontwapenend en indrukwekkend." (Erik) "We blijven maar feesten en mekaar wensen geven, zo ook voor dit nieuwe jaar. Na een welkomstdrankje en wat hapjes vertelt Lejo voor een uitverkochte zaal dat de zolder al 10 jaar bestaat en één jaar geleden de nieuwe locatie officieel opende. Wat gaat de tijd snel. De zolder breidt uit en doet nu ook de programmatie voor het Oratoriënhof in Leuven; zij kwamen ook vandaag bij ons een kijkje nemen. Daarna doet Walter een sympathieke oproep om te sparen voor een Yamaha GT 2 digitale vleugelpiano. (lees de laatste "flyer" voor meer uitleg). En nu de musici, geen "kwartet" zoals in de jazzzolderFLYER verkeerdelijk vermeld stond, maar Chris Joris met de twee broers Nic en Toine Thys. Ze spelen voor het eerst samen maar dat is er niet aan te horen. Weer een goed luisterend publiek, zittend op een dekentje voor als het koud wordt, want eens de blazer stopt koelt het snel af. Maar we houden meer van het blaaswerk van Toine op zijn arsenaal aan zacht bespeelde saxen en vooral de basklarinet met een indringend geluid en dit alles mooi aan mekaar geregen door Chris met zijn talrijke percussie, drums en conga's. De oplettende Nic aan de bas (terug van The Big Apple) volgt alles op de voet en dreunt ook mee met zijn voet op de grond of tokkelt tegen de bas, samen met Chris. Het is plezant om te zien en te horen hoe men de composities van Chris kan draaien in alle richtingen. We onthouden vooral 'Mal' (ode aan Mal Waldron) en de triangel capriolen in 'autumn child'. Een goede symbiose van de drie rasmuzikanten. Ook de nonkel van Chris 'Thelonius Monk' mocht niet ontbreken. Cd's werden te koop gesteld. Een mooi begin van 2008 in de Jazzolder waarin we voor de helft nieuwe gezichten opmerken. Tijd dus om na te drinken en kennis te maken." (michel p) "Het werd een memorabele avond in de Jazzzolder. Om verschillende redenen. Het eerste concert van 't jaar, een stijlvol zwart dekentje op elke stoel (zit zacht en je kan het om je schouders draperen als de zaal afkoelt - het ei van Colombus), de mededeling dat er een digitale vleugel van Yamaha wordt aangekocht, afgeladen volle zaal... Maar vooral omwille van een schitterend concert van Chris Joris, Toine en Nicolas Thys. Ze speelden voor het EERST samen en dan denk je al gauw dat het wat zoeken en afstasten wordt maar dat werd het niet. Of toch maar heel even. De drie actoren hadden duidelijk een gezond respect voor mekaar en eerder dan elk individueel te willen schitteren speelden (letterlijk te nemen, het plezier droop eraf) ze als trio samen en tilden mekaar naar een hoger niveau. De composities van vooral Chris Joris - maar ook van Toine Thys en van Chris 'zijn nonkel' Thelonious Monk waren vooral een mooi alibi om terug te kunnen vallen op wat uitgeschreven stond. Er werd volop geïmproviseerd en je wist wel met welk nummer ze begonnen waren maar ze arriveerden soms aan het eind van een gans ander nummer. Op een bepaald moment bleken de improvisaties zo begeesterend dat het publiek als het ware 'inviel' en zachtjes stampvoetend het ritme mee aangaf. Chris heeft de podiumvloer bespeeld met een natte vinger. Toine heeft met zijn altsax willen invallen tijdens een percussiesolo maar bedacht zich en nam zijn sopraansax maar nadat het riet nat genoeg was besloot hij toch maar zijn... basklarinet te gebruiken. Nick heeft op zijn contrabas gedemonstreerd dat het niet altijd de meest ingewikkelde hoogstandjes zijn die voor vuurwerk zorgen en dat je blijkbaar ook op een contrabas 'electrisch' kan spelen (goed idee trouwens om dat basversterkertje niet aan te sluiten, 't klonk perfect zo). Na het welverdiende applaus en de kreetjes en fluitjes van het tevreden publiek stelde Chris de gebroeders Thys nog eens voor. Nicolas vroeg daarop een applaus voor 'Chris ...Thys'. Het was een grapje maar het had gekund. Ze hebben als broers een concert afgeleverd waar ik van genoot en nog graag zal aan terugdenken. De toon is gezet. 2008 wordt een geweldig Jazzjaar voor de zolder." (gi leoni)

Vrijdag 28 december: Quartier - Van Caenegem Zaterdag 12 Januari, 2008 om 12:01 door lejo "Full house voor de aflsuiter van dit jaar in de Jazzzolder. Twee Barten, nl. Bart Van Caenegem aan een heuse fender rhodes en Bart Quartier aan de vibes. Dit lijkt droog, kaal, of onvolledig, maar het publiek luistert aandachtig en stil en uiteindelijk hoor je meer details. We zetten de kalkoen opzij en concentreren ons op dit duo dat dit repertoire op CD gaat zetten. De vibrafonist doet de aankondigingen en geeft wat uitleg bij elk nummer. Ze spelen o.a. nummer 15 en 16 van zijn groter werk uit 26 delen. Natuurlijk ontbreken nummers van Chick Corea niet want daar doen ze mij de hele tijd aan denken: Chick en Gary Burton. Gary was de uitvinder van het spelen met vier stokjes op de vibrafoon. Dit doet Bart Quartier met bravure en hij wisselt regelmatig van kleur op zijn stokjes. Vibrerend alleszins en met een zacht toucher zo ook Bart Van Caenegem met licht funky bas met zijn linkerhand. Een ingetogen set, maar je ziet ze genieten tijdens het spelen. Verdiend applaus en toegift, en dan maar nagenieten in de bar van Christmas bier, broodjes, en meer van dat fraais. Zum Wohl und Prosit Neujahr!!" (michel p) "Naar het optreden van de Barten Quartier en Van Caenegem nam ik mijn herinnering mee aan dat van Chick Corea en Gary Burton afgelopen zomer en ik was benieuwd naar het repertoire van deze avond. Het was ook deze keer Schoonheid troef, in het veld dat zowel jazz als klassieke muziek bestrijkt. Bij de meeste nummers vond ik de metalige klank van de elektrische piano ideaal aansluiten bij de vibrafoon, echt perfect, soms miste ik de warmte van een vleugelpiano (of van een gitaar of ’n bas, ik heb mij nog niet eerder in duo’s verdiept), maar dat kan te maken hebben met persoonlijke smaak of zelfs aan mijn vermoeidheid liggen. Klasse was er de hele tijd, dat viel niet te ontkennen. Dé aangename verrassing lag voor mij in de Bulgarian Boogie van Boyan Vadenitcharov. Daar was ik weg van. Genoot ik enorm van de elektriciteit. Maar er was meer. Met zijn tweeën bezorgden zij het publiek ook waar genot bij eigen nummers van Bart Quartier en nummers van oa Jobim en Corea – om af te sluiten en op de vraag naar ’n bis mikkend ‘n keigoeie versie plaatsen van ’n compositie van Corea met ’n Latin tinge was héél goed gemikt. Zodat een ontspannend, hoogst sierlijk concert tot slot van 2007 ons deel werd." (Danny)

Vrijdag 14 december: Timidee Quartet Zaterdag 12 Januari, 2008 om 11:59 door lejo "Van hier gezien kwamen zij uit het Oosten en zij speelden gedegen en heeel moooooooi. Trombone, gitaar, contrabas en drums. Een eerste set die wat lang duurde en het concentratievermogen van het publiek op de proef stelde – een hoge herkenbaarheidsgraad was er voor wie Wolfgang Engstfeld kent, ik hoop dat ik de naam goed heb – woorden als composities en arrangementen pasten er m.i. wel bij. Knappe stukken, uitgekiend, iedereen moest er zijn koppeke bijhouden. En in hun voordeel hadden zij ook een superbe klank mee, een volle, warme klank, die ene Belg, 2 Duitsers en een Luxemburger. Een 2de set moest dan maar korter en in dat kleine tijdsbestek kregen wij vlottere changes en meer Schwung, wat fellere accenten en pakkender ingetogenheid. Meer vaart en afwisseling deden ons om een bisnummer vragen voordat wij in ’t café nog eentje gingen drinken en bijpraten, verblijd alweer, het mag gezegd." (Danny) "Weer een kwartet deze keer dat we nog niet gehad hebben, maar de Limburgse leider op schuiftrombone Timmy 'Timidee' Daemen is wel de broer van Daniël, saxofonist bij Carlo Nardozza die we vroeger bij ons al gezien hebben. In ieder geval is de kwaliteit groot, vooral de schuiftrombonist met de zachte G en de Duitse gitarist Steffen Ahland springen eruit. De drummer komt uit Wuppertal en de bassist uit Luxemburg. Dat spelen ze in België niet klaar. De held voor Timmy blijkt Wolfgang Engsfeld te zijn waarvan ze enkele nummers speler maar Chick Corea's 'Windows' komt ook aan bod evenals een eigen nummer van Timmy. De eerste set was veel hetzelfde en layed back relax voor bij de kalkoen, maar de aap kwam wel uit de mouw in swingende nummers helemaal op het einde. Ze verdienen het om nog eens terug te komen. Bovendien hadden ze een goed uitgebalanceerd geluid. Wie ze sneller wil terugzien kan eens afzakken naar Maastricht in 'de Hoppe' club, Markt 38 aldaar. De moeite waard tijdens de Kerstdagen." (michel p)

Vrijdag 23 november: Monk by four Maandag 17 December, 2007 om 14:52 door lejo "Opwarming, repetitie zijn overbodig voor dit virtuoze 4tet en bij de eerste tonen weet je dat je goed zit: swingende inzet met allemaal eigen bewerkte Monk nummers. Catchy bluesy sax intro en dan weer vollen bak. Ze genieten ervan en ook het publiek. Goede symbiose van electrische piano en drums: ze houden mekaar goed in de gaten. Alles wordt vlot aan mekaar gepraat door de leider aan de bas (met zwarte pamper tegen de krassen). Hij kan ook solo imponeren. Lennart Van Praet aan piano is om in de gaten te houden voor de toekomst: toch een beetje Monk aanslag bij momenten en de rechterhand weet niet wat de linker doet. Hij kan goed tekeer gaan op een echte piano. Hier wordt door de jazzzolder aan gewerkt (gespaard). Dus een aantal klassiekers zoals hack'n sack, monk's mood, rhythm-a-ning, let's cool one enz komen vlotjes tot onze spitse oren. May the Monk be with you. Houdt ook hun my space site in de gaten. Ze besloten in onze zolder hun mini toernee doorheen Vlaanderen." (michel p) "'t Was schoon gespeeld, heel schoon, zelfs meneerken Thelonius (den dienen met altijd zijn parmantige hoedekens op, ge kent hem wel) zou dat zéker ook vinden, vreed schoon gespeeld, effenaf, echtig en techtig… of iéts te schoon misschien?... 't had ‘misschien’ wat meer bonkerig en monkerig gemogen… misschien wat introverter en minder pronkerig?... maar 'k zeg het nog eens, 'k vond het vreed schonen jazz, als 't pas geeft moet ge daar ook is gaan naar luisteren, ’Monk By For’, goei gasten jong, straffe muzikanten man… geen repetitie, niet efkes proberen, nee, nee … lap der oep, straf joeng, ge moet dat maar doen, en zonder problemen blijven voort spelen voor een halfgevulde (of een halflege) zaal, met ne smile tot achter hun oren, professioneel manneke! de moeite! als ge die mannen nog is tegenkomt oep een affiche, naar toe gaan, écht de moeite!... 'k denk zelfs dat kik ook er ook nog ne keer hene gaan gaan… jaja, 'k denk het wel…voor zóé iets komt ne mens al gemakkelijker uit z'n kot, ja,ja…amai nog nie…" (Luque)

Vrijdag 9 november: DelVitaGroup Maandag 17 December, 2007 om 14:49 door lejo "Herfstkleuren en najaarsstormen, roodbruine kopertonen en samenklanken, roestende bladeren traag dwarrelend, laagstaande zon in tegen licht... met in het kielzog razende windvlagen en chaotisch novembergeweld, het laatste gevecht door de natuur te leveren, met tussenin, warme traagheid, in karmijnrood tot okergeel en tintelend licht, dit alles was in de jazzzolder te voelen en te horen met de ‘Delvitagroup’. Muzikale finesse om met je oren te ruiken en te smaken. Bart Van Caenegem haalde het onderste uit zijn Fender Rhodes. Peter en Steven Delannoye, op trombone en saxen, speelden als een eeneiige tweeling. Toni Vitacolonna droeg de zaak virtuoos en Janos Bruneel op contrabas kleurde (letterlijk) mee het geheel. Wat mij zal bijblijven was vooral het geheel, natuurlijk waren er solo’s, maar zelfs daar werd de cohesie nooit verbroken. Met een programma van ‘typische standards’ (: Peter Delannoye) en eigen nummers van Peter en Toni, in een voor driekwart gevuld zaaltje, vond ik de opkomst onverdiend mager. Onbekend is onbemind, maar vanaf nu hoeft u niet meer te klagen, u bent gewaarschuwd voor de ‘Delvitagroup’!" (Luque) "Vier jonge muziekanten en invaller Bart Van Caenegem aan de fender rhodes omdat Christian Mendoza gekwetst is aan de rechterpols. Het zat meteen goed en swingend in 'this will be' van Chris Potter. Je kan merken dat de drummer Toni Vitacolonna de mosterd haalde bij Dré Pallemaerts. Ze hadden al gerepeteerd van in de namiddag om voor ons een perfecte set neer te zetten deze avond van standards en eigen nummers die ook erg geprezen werden door het helaas minder talrijke publiek. Verder enkele mooie ballades (skylark) met een mooi synchroon spel van de brothers Delannoye Steven (sax) en Peter (schuiftrombone). Peter doet me al denken aan een Godfroid in spé bekend van de BJO. Geweldige présence van Peter, dit hebben we nog niet veel gezien in onze zolderoptredens. Peter snakt naar adem als hij zijn demper gebruikt in een voortkabbelend ritme met vervormde fender klanken door Bart, die klinken als een gitaar. Ook het basspel van Janos (bij ons bekend van As Guests) is intrigerend en afwisselend; hij behaalde uiteraard al enkele prijzen. Een verdiende swingende toegift op het einde met een tune van Lionel Hampton die je blijft achtervolgen tot in de bar waar er weer lekkere verse broodjes werden geserveerd. Proost." (michel proesmans) "Jazz actuel pour tous! Pure swing, zeer creatieve improvisaties, vernieuwing, plezier om te spelen, je kon het allemaal beleven vrijdagavond met de uitstekende Delvitagroup. Deze groep, waarvan de exotische naam een beetje doet denken aan een Mexicaans verzekeringskantoor, is een initiatief van drummer Toni Vitacolonna en trombonist Peter Delannoye. Peter, tot nu toe het goed bewaard geheim van zijn broer Steven, is een begenadigd trombonist, speelde de pannen van het dak -improvisaties met mooie ronde toon. The Brothers Peter en Steven, zijn aan elkaar gewaagd door vloeiend intiutief samenspel, dezelfde drang naar vernieuwing en perfecte swing. Saxofonist Steven Delannoye weet telkens weer te verrassen, hier speelde hij enkele naar Marsh-Konitz verwijzende solo's. De broers zorgden samen voor een kleine tsunami op de West-Coast, de stijl waar meermaals naar verwezen werd. Vervanger -pianist Bart Van Caeneghem voelde zich duidelijk in zijn sas bij deze groep en dat was te horen aan zijn swingende solopartijen en klankinterventies. Bassist Janos Bruneel en drummer Toni Vitacolonna zorgden voor een perfect swingtapijt; Toni is een zeer creatief drummer, die stevig, doch nooit overdadig, de groep in de juiste banen drumde. Het publiek was terecht zeer enthousiast, dit is dan ook een groep waarvan iedereen hoopt dat ze nog lang samenblijven om een muzikale carriere uit te bouwen en cd's uit te brengen..." (Kris)

Vrijdag 26 oktober: Woody's Zondag 4 November, 2007 om 17:38 door lejo "Woody's heeft vrijdag een prachtig jazzoptreden gespeeld. Aan de ene kant was er de meer sobere aanpak van leiderdrummer Wouter Schillebeeckx en saxofoniste Livia Willems, beiden speelden heerlijk met klare lijn naast de meer virtuose aanpak van vibrafonist Bart Quartier, die met veel raffinement prachtige soloarchitectuur opbouwde vol schitterende details,swing on top. Ook virtuoos was gitarist François Delporte met soms psychedelische spacesolo's afgewisseld met stevige themaduetten met de coole tenor en bassist Herwig Scheck, even vebazend op contra- als op elektrische bass. Het contrast tussen de sobere en de virtuose aanpak is waarschijnlijk de geheime succesformule van de Woody's en het werkt! Dit gecombineerd met een programma vol afwisseling en de avond kon niet meer stuk. Het publiek was zeer enthousiast, met welverdiende bis als gevolg." (Kris) "Een pentagon van evenwicht en klassieke klasse in het hedendaagse jazzspectrum van de Belgische jazzscène, geen wereldschokkende brokkenmakerij maar frisse postbop van niveau, de ‘Woody’s’, een ‘ad-hoc’ gelegenheidsgroep rond Wouter Schillebeeckx, die het eindexamen kenbaar overleefde en ons kwam verblijden met een mooi gevulde avond ( de laatste set eindigde rond middernacht ) Met als vrouwelijke witte raaf op saxen, Livia Michiels, technische perfectie, maar wat jazz zo leuk maakt is het spierballenvertoon in de solo’s, die uitschuiverkes, die kersjes op de taart en die waren wat dun gezaaid. François Delporte op gitaar gewoon goed, swingend van stijl tot stijl, de gitaar bijwijze van spreken ‘binnestebuiten’ gespeeld. Bart Quartier, vijfsterrenvibrafoon, de fluwelen fijnzinnigheid zelve, finesse tot op de graat. Herwig Scheck op alle bassen virtuoos, zelfs in de begeleiding. En Last but not least, de bandleider zelve op drums, met uitmuntenheid geslaagd, als een vis in het water achter zijn drumstel, we duimen mee voor zijn verdere carrière." (Luque)

Vrijdag 12 oktober: Zoshia Zondag 4 November, 2007 om 17:37 door lejo "Vijf gedegen muzikanten stonden vrijdag op ons podium, daar niet van, maar toch was het optreden van Zoshia niet geheel een meevaller. De mooie stem van dito Sophie Tassignon werd meermaals overstemd door haar medemuzikanten. Een probleem van balans ,waarvan geen spoor op haar cd-opnames of MYspace. Daar staat de stem centraal en komen haar composities beter tot hun recht. De tweede set klonk al veel beter: ingetogen solospel van pianist Augusta Pirrodda en bassist Steven Van Loy met soms iets te stevige begeleiding van drummer Nico Manssens. Naast Sophie Tassignon was altsaxofonist Peter Van Huffel de ster van de avond, met een zeer origineel en creatief saxspel, waarmee hij wonderwel dialogeerde met Sophie's stem. Doch ik blijf erbij, een betere balans had zeker een beter concert opgeleverd. Jammer..." (Kris)

Vrijdag 28 september: EP3 Donderdag 4 Oktober, 2007 om 13:58 door lejo "Ik schrijf ’n bevooroordeelde kritiek, want ik kick op (veel) jazz van 1957, het jaar van de doorbraak van Jimmy Smith, aan wie ik dacht omdat Ewout Pierreux een elektronisch klavier bespeelde en de 2 sets opende met lekker vette grooves. Maar ik hoorde meer verwantschap met Horace Silver als het trio zo’n groove legde die het woord funky zijn betekenis van zo’n 50 jaar teruggaf. Om die ouderwets vette, soulvolle stijl naar ‘n anno 2007-bezetting en –uitvoering te vertalen vindt E. P. de geknipte kompanen in Steven Cassiers die strak en speels drumt en Yannick Peeters die met haar soepele vingers de contrabas passend sober dan wel dartel en trefzeker laat klinken – want, jawel, in korte tijdspanne kregen we veel meer dan good old fashioned funky jazz. 2maal zette het trio de sets met veel zwier in om dan het emotionele spectrum gevoelig uit te diepen. Behalve lekker op een deel traditie voortbordurend is het trio ook sterk in het nu geworteld. Samen vormen zij een trio dat er low profile maar geloofwaardig staat en mooie verbindingen maakt tussen en in standards en eigen composities. Open, eerlijk en direct als zij spelen past het wel dat vooral Ewout er bijzit alsof hij thuis is en sebiet boodschappen gaat doen. Maar eerst nog even wat traditie en moderniteit vermengen en fijne versies brengen van nummers als "How deep is the ocean", "Enyaw", "All the things you are"…" (Danny) "Er zakten afgelopen vrijdag weer heel wat jazzliefhebbers af naar de jazzzolder om (de pas vader geworden) Ewout Pierreux met zijn trio aan het werk te zien. Het werd snel duidelijk dat deze muzikanten al meer met elkaar hebben gespeeld. Yannick Peeters’ subtiliteit op de contrabas zorgde samen met Steven Cassiers’ stuwende drumspel voor de perfecte zetel voor de pianist, die zijn creativiteit de vrije loop liet. Bij gebrek aan akoestische piano had Ewout zijn Fender Rhodes meegenomen. Dit bleek duidelijk geen handicap te zijn en verhoogde alleen maar het funkgehalte. Het Ewout Pierreux trio staat voor muziek die "to the point" en zonder overbodige complexiteit is. Elk lid van de groep kent zijn rol perfect en daarmee heeft ep3 een zeer goed draaiende motor. Hoewel ik misschien toch liever wat meer avontuur en buiten-de-lijntjes-gekleur zou hebben gehoord, kreeg iedereen toch het recht om te schitteren. Als bewijs een paar schitterende bassolo’s van Yannick en drummomenten van Steven (die volgens mij een extra vermelding verdient voor zijn schitterend drumwerk). Het repertoire bestond uit standards en originals (zoals het prachtige nummer dat Ewout opdroeg aan zijn pasgeboren dochtertje). Waar we in de eerste set nog een beetje op onze honger bleven zitten kwam het trio in het tweede deel volop in de stemming. Daardoor waren we getuige van een paar memorabele momenten. Zoals de "vamp" op het einde van “It Could Happen to You”, waar het soul- en groovegehalte een zodanig hoog niveau bereikten dat we niet anders konden dan meebewegen op onze stoel. En zoals het elk jazzzolderconcert toebehoort, vroeg het publiek om een "encore". Dit kregen ze in de vorm van de heerlijk mooie standard “Body and Soul”, waarna we rustig en voldaan naar huis konden trekken. Een geslaagde avond dus." (Lennart)

Vrijdag 14 september 2007: Robin Verheyen trio Maandag 1 Oktober, 2007 om 15:10 door lejo "‘It ain’t apperently so’, zou best één van de standards kunnen geweest zijn die Robin Verheyen op ‘de jazzzolder-dixit-kapel’ zou hebben kunnen brengen, maar in dit geval is het meer een goeie omschrijving waar Robin voor staat, een vrij bescheiden, onopvallende, lichtjes verlegen iemand, die met zijn saxen de neiging heeft de wereld plat te blazen op een virtuoze wijze, een muzikale en zachtaardige variante op Jeckill & Hyde. Het was dan ook weer rààk! Robin en kompanen waren onwaarschijnlijk subliem, een concertje om nog jaren over te ouwehoeren, zo van: weet-ge-nog-toen-met-Robin-Verheyen? Voor de aanwezige bende ouwe jazzzolderratten was het duimen en vingers aflikken geblazen, met twee nieuwe gezichten, Clemens Van der Feen op bass & Flin Van Hemmen op drums, die samen met Robin een triumviraat van topkwaliteit neerpoten zonder één dipje over beide sets. Vooral Flin sprong er voor mij uit, elk nummer had zo zijn thema-tje, zijn rode draad in de vorm van steeds terugkerende erkenbare aksenten. Clemens was dan weer de spinner, met een erkenbare stijl omzwachtelde hij het geheel, gaf het zijn volheid, met enkele zachte solo’s bovenop. ‘Softly as in a morning sunrise’, werd meer ‘heavy as the sunfireflames’, ‘hard-bob’ van het zuiverste water, Robin zoals we Robin graag horen en zo waren er meerdere nummers waar ‘Mister Hyde’ zijn ziel in blies, een thema als dit, zo gespeeld, geeft je koude rillingen. En zo heeft ‘den-jazzzolder’ weer ne-straffen-avond bij gebeiteld in zijn rijke annalen, maar niet getreuzeld, op naar Jazzathome!" (Luque) "Anders dan in de aankondiging speelt Robin Verheyen met de bassist en drummer uit zijn Nederlandse Narcissus Quartet. Dat dit geen handicap is bleek al snel, al vanaf het eerste nummer werd de toon gezet voor een geweldig concert. Een mix van standards en eigen nummers bracht ons (veel te snel) aan het eind van de eerste set, afgesloten met een eigen nummer dat de licht misleidende titel 'Meditation' had. Tijd voor echte meditatie en reflectie was er tijdens de pause. De tweede set verliep op een gelijkaardige hoogwaardige manier en was eveneens veel te snel afgelopen. Gelukkig kon er een toemaatje af. Echt onder de indruk was ik van de kwaliteiten van elk van de muzikanten en het plezier en de kwaliteit van hun samenspel. Zonder enige twijfel reken ik dit tot één van de beste concerten die ik dit jaar kon beleven!" (Piet) "Saxofonist Robin Verheyen werkt al jaren gestaag aan zijn plaats in de jazzwereld en dat hoor je dan ook direkt; zijn trefzekere zuivere toon en podiumprésence. Langzaam worden de stukken opgebouwd, met standards, dikwijls enkel als herkenningselement. De bas van Clemens Van der Feen en drums van Flin Van Hemmen vergezellen Robin evenwaardig in lang uitgesponnen nummers, waar de solo's enkel gescheiden werden door de percussie van het applaus. De saxsolo's van Robin waren immens krachtig, zowel in emotie als vorm, waardoor de concentratie bij het publiek altijd alert bleef. Dit trio was ook aan elkaar gesmolten, met prachtig ingetogen solowerk van bassist Clemens en heel contrastrijk creatief en intens drumwerk van Flin, van bijna onhoorbaar zacht tot heviger met sterke basdrumbreaks. Muzikaal zorgde het RV trio voor een topavond die niemand snel zal vergeten." (Kris)

Vrijdag 24 augustus 2007: Rubik's Cue Woensdag 29 Augustus, 2007 om 17:34 door lejo "er was eens op een vrijdag, toen de dieren al niet meer spraken, een Rubik's Cue... De zaal was van de eerste noot mee, Rubik's Cue, de groep rond Sara Gilis, vertrok als een geoliede machine zonder startproblemen om een stevige evenwichtige eerste set neer te poten waar het speelplezier af droop. De piano verdween regelmatig in de achtergrond, een gekend euvel, soundcheck in een lege zaal zodat bij volle zaal de achterste rijen een beetje in de kou blijven zitten. Veelal eigen composities van alle bandleden, maar vooral van Sara. De sopraansax van Daniël Daemen was iets te prominent aanwezig doordat het erg krachtige en doordringend spel met een klare toonzetting en een helder verhaal de bandleden lichtjes overtroefde. Stefan Kremer was voor mij een revelatie, als ouderdomsdeken en drager van de groep spon hij met zijn drums een web waar de anderen zich met plezier lieten in vangen. En als kers op de taart Tom Van Acker op bas, helder en krachtig, met een mooie sonoriteit, hij maakte de zaak rond. Wat laat gestart werd het een late processie, maar we zullen met graagte voor Rubik's Cue een kaarske branden." (Luque) "Rubik's Cube ken ik, maar voor Rubik's Cue had ik niet echt een clue. Een cue bestand is een informatie bestand bij een CD, met song, artiest e.d. Hiermee had ik nog steeds geen idee van de muziek die ik kon verwachten, maar het is zeker een meevaller geworden. Rubik's Cue brengt hoofdzakelijk eigen werk dat voor het grootste deel uit nummers van Sara bestaat. In de eerste set werd begonnen met een nummer van Sara naar aanleiding van de oorlog in Irak, dus niet onmiddellijk vrolijk, gevolgd door een nummer van Daniël Daemen. Verderop in de eerste set kwam er ook nog een nummer van Stefan Kremer, afkomstig uit Eupen en regelmatig met Robert Jeanne spelend. Dit nummer was geïnspireerd door "The Darkside of the moon", niet van Pink Floyd, maar van een schrijver uit de hippieperiode. De mushroom trance zat dan ook in het nummer. De eerste set werd afgesloten met een nummer van Wayne Shorter: Juju, volgens Sara een toverbol. Ik denk eerder dat het met de 'Juju' magic te maken heeft of met de 'Juju' muziek van Nigeria. De tweede set vond ik nog sterker, zeker ook door de originele nummers van Sara, waarbij ze voor de thema's inspiratie zocht en vond in de zeven hoofdzonden. Origineel idee en het leverde nog leuke muziek op waarbij Daniël regelmatig boeiende solo's op zijn sopraansax mocht neerzetten. Ruimte was er ook voor solo's van Tom op bas en Stefan op drums. Ondanks de mooie nummers van Sara, kwam haar pianospel (op Fender rhodes en electrische piano) iets minder tot zijn recht. Vanop de plaats waar ik zat vond ik dat haar volume wel iets hoger mocht. Nu, dat laatste is detailkritiek, want over het geheel gezien vond ik het een sterke avond en als ze meer zouden kunnen spelen zouden de composities nog kunnen rijpen." (Piet) "Deze band bocht zich in verschillende wegen zoals je de Rubik Cube ook kan draaien in diverse richtingen. Ik denk dat de Limburgse pianiste Sara Gilis ook van verschillende markten thuis is getuige haar bijdrage aan de Briskey Big Band van afgelopen Jazz Middelheim. Ze babbelt de nummers vlot aan mekaar gezeten tussen haar fender rhodes en piano synthesizer. We herkennen de bassist en prominente sopraansax van de beloftevolle groep Carlo Nardozza Quintet. De Duitse drummer Stefan Kremer uit Aachen is de oudste van dit kwartet doch hij drumt en dwarrelt alles mooi met mekaar als een echte vakman. Hij schittert in een champignon nummer uit zijn hippie periode naar aanleiding van een boek 'the dark side of the moon' dat niets met Pink Floyd heeft te maken maar eerder een horrorverhaal is. Na de pauze volgen enkele stukken uit een zevendelige hoofdzonden-suite. De meeste nummers zijn trouwens van Sara en zijn afwisselend uitbundig met intimistische trekjes en aandacht voor opbouw en intermezzo's. Toch is het geheel eerder wat voor jazzadepten en niet direct voor de gewone jazzliefhebber getuige de moeilijker bespeelbare sopraansax die scherp naar de voorgrond komt. Op het einde een verdiende toegift met een mooie bassolo." (michel p) "Het Rubik's Cue quartet zorgde vrijdag voor een heerlijke jazzbelevenis: originele mooie composties van pianiste Sara Gilis gebracht door haarzelf met ingetogen touché in dialoog met o.a. drummer Stefan Kremer die stevig drumwerk afwisselde met kleine pareltjes deconstruktie- improvisatiesolootjes. De soepele bas van Tom Van Acker legde een mooi swingtapijt met af en toe Mingusmotiefjes neer, en saxofonist Daniël Daemen kan wat weinigen hem zullen nadoen, bijna twee uur lang boeiend en creatief improviseren op sopraansax, de moeilijkste uit de saxofoonfamilie, meestal dienstdoend als tweede of derde instrument bij andere saxofonisten. Geen erg hoor, maar ik zag niet direkt een verband tussen de titels (bijbels!) en de muziek zelve, behalve dan dat pianiste Sara hiermee gezellig de nummers aankondigde. Het best was natuurlijk het laatste nummer "over mensen die altijd maar meer en meer willen" net voor het bisnummer! Rubik's Cue is een echte KLASSEBAKkerij, de oven staat heet om dringend CD's te branden..." (Kris)

vrijdag 10 augustus 2007: dAbQuintet Donderdag 16 Augustus, 2007 om 23:54 door lejo "‘Extra-extra-summer-light’, een goeie omschrijving van ‘dAb quintet’, lichtverteerbaar en voor sommigen viel dit zelfs onder de noemer ‘delight’, maar de meeste jazzfreaks bleven op hun honger zitten, maar het moet niet alle dagen kaviaar wezen. Gunter Deleu op zessnarenbas was met momenten erg goed, maar de groep sneuvelde regelmatig over tempowisselingen (een tekort aan repetitie?) en dan helpt geen zalfje meer. Marjan Depouillon fleurde met haar mooie getrainde jazzy stem de tweede set op met diverse standards en popsongs, een beslagen vakbekwame dame die echter niet echt brokken maakte. Wat de groep vooral ontbrak was een soort van natuurlijke swing, het bluekeyspanningsgevoel; het geheel kwam voor de meeste getrainde jazzoren iets te stroef en te rockerig over en de soundeffects en samples versterkten dat euvel nog. Mits schaven, vijlen en repeteren kan dit echter nog wel érg leuk worden." (Luque) "We kregen veel uptempo Db's met wat akoestische vocalen en stevig drumwerk. Of dAb staat ook voor digital, acoustic and beyond. Maar helaas niet de kers op de taart voor jazzkenners. De poppy drummer Pedro wilde jazzy zijn, de samples van Joris waren wel beheersd, niet overdadig maar soms raar qua keuze zoals uit de filmen van Dracula en Resevoir Dogs. De elektrische bas was bij momenten wel swingend. Alhoewel Kris de pianist op twee klavieren zijn uiterste best deed, waren de overgangen en tempowissellingen niet allemaal vlot genomen. We hoorden wel aangename nummers van zijn geliefkoosde pianist Ahmad Jamal en ook een ode aan Herbie Hancock from the seventies. In het nummer Spain kwamen er ook wat sambaballen aan te pas, en pas in de tweede helft kwam de zangeres Marjan met een aparte versie van Sunny en My funny Valentine. Zo was het quintet compleet en voller van sound." (michel p) "Het dAb quintet bestaat uit drie gedegen muzikanten met een gevarieerd boeiend repertorium plus een zangeres met warme soulstem plus een electroman op de achtergrond, een schitterend idee trouwens... en toch leek het hun maar niet te lukken mij, als toeschouwer, ook maar eventjes te boeien... Wat ging er dan mis volgens mij? Het leek erop dat de muzikanten, ondanks dat ze genoegzaam naar elkaar knikten dat het klikte, volledig naast elkaar musiceerden. Het repertorium kenden ze wel van buiten maar er was nooit echte instrumentale samenzang. De muziek stokte vierkant voort, helaas geen gladde, vettige funkiness met urban ruimtelijkheid zoals het eigenlijk zou moeten zijn... Dit heb ik hier in het verleden nog gehoord hoor, maar dan herpakten die groepen zich meestal in de tweede set na een min of meer foute eerste set. Niet zo met dAb, die speelden gewoon de hele avond vierkant door. Als zij ondertussen de opnames van hun Jazzzolderconcert met rode oortjes hebben beluisterd, zullen ze mijn kritiek wel beamen, nl dat er veel te weinig SAMEN gerepeteerd is, wat hoogstnoodzakelijk is om echte drive te verkrijgen in een groep. Dit optreden was Halfgoed/Halfslecht.... Dat op het einde de halve zaal obligaat om een bisnummer klapte, is maar een magere troost, vind ik..." (Kris)

Vrijdag 13 juli: No Vibrato Zaterdag 28 Juli, 2007 om 12:24 door lejo "Wederom No Vibrato in een andere bezetting. Etienne Richard is natuurlijk de man achter No Vibrato en de meeste composities, dus die was zeker van de partij. Hoed af toch voor iemand die, als hij ruim dertig is, aan muziekstudies begint en zich een aantal jaren later fulltime met muziek gaat bezighouden. Daniël Stokart pleegt geregeld deel uit te maken van de blazerssectie van No Vibrato, al moest hij dat dan vanavond alleen doen. Aangekondigd op de bas was Ben Ramos maar door autopech moest die worden vervangen door Nicola Lancerotti. Nu het gebeurt nog wel eens tijdens jazzconcertjes dat de aangekondigde bezetting niet helemaal overeenkomt met de werkelijkheid. We hebben op de zolder wel iemand die zich aanmeldt als Lejo, voorzitter van de jazzzolder, maar is dat wel zo? Wel op de affiche en present, de net uit New York overgevlogen Lieven Venken, die meer dan de klok rond wakker was. Maar afgezien van de wat donkerder ogen was dat aan zijn spel helemaal niet te merken. Het concert zelf, voor een net niet volle zolder, bracht een bloemlezing uit de 3 CD's die No Vibrato reeds uit heeft, dus allemaal originals en één ballad van Mal Waldron. De stukken van No Vibrato zijn mooie complexloze stukken, met een mooie melodie en verrassende wendingen. Ook komen er hier en daar muzikale voorkeuren van Etienne Richard om de hoek kijken zoals bijvoorbeeld in het Keltisch geïnspireerde "From Stivell to Coltrane" of het Spaans getinte "A lo que salga". Deze invloeden zijn subtiel in de nummers verwerkt zonder dat het echt gratuit wordt. Ook mooi zijn Epate-moi, de "tube" van No Vibrato zoals Etienne het zegt ter ere van Pat Metheny, of de subtiele ode aan Bart Zegers "Het leven is mooi", de oorspronkelijke bassist van No Vibrato, die dood werd aangetroffen in zijn hotel in Parijs, slechts een goede dertig jaar oud. Kortom, ondanks het ideale terrasjesweer, na weken grijs, was het zeker de moeite om naar de zolder te gaan, zelfs op een vrijdag de dertiende." (Piet) "Wat een frisse enthousiaste inzet deze avond. Ondanks de hitte toch weer een talrijk opgekomen publiek. Het zit meteen goed. Afwisslend in tempo, keltische invloed zelfs, flamenco ritme, latin enz want de leider op piano is Etienne RICHARD en die houdt van verschillende dingen. Al meer dan 10 jaar leidt hij zijn groep langs belangrijke podia en jazzlab toeus en dit wil al wat zeggen. Het is jazz met toegang voor niet jazz fanaten omdat er veel opzwepende ritmes zijn afgewisseld met ballads en toch meestal eigen originele stukken. Iedere muzikant krijgt de ruimte om zijn ding te doen maar alles draait rond de sterke basismelodie. Het rustige 'Het Leven Is Mooi' is opgedragen aan Bart Zegers' , de inmiddels omgekomen eerste bassist van No Vibrato. Hun platen werden te koop aangeboden en gretig verkocht want Lejo deed veel moeite. Ze hebben in totaal drie cd's gemaakt. En daarna wat afkoelen op het grasveld naast de bar." (michel proesmans) "De muziek van No Vibrato deed mij een beetje terugdenken aan de hardbopperiode van het John Coltrane Quartet. De krachtige, rechtlijnige tenorsax van Daniël Stokart, vooral in dialoog met het creatieve drumgeweld van Lieven Venken twee aan twee met de evenkrachtigswingende piano van componist Etienne Richard en ditospel van bassist Nicola Lancerotti. De composities van Etienne Richard zijn uitermate hedendaagse jazz met duidelijke Europese invloeden, vooral het Keltische en het op flamenco geïnspireerde nummer logen er niet om. No Vibrato heeft een duidelijk herkenbare stijl en componist-pianist Etienne Richard weet zich altijd te omringen met de allerbeste muzikanten. Toch leek mij het programma iets te zwaar: om ten volle van de hevige nummers te genieten, waren er te weinig rustige nummers (ruimte) tussenin, het overdonderde een beetje bij momenten eigenlijk. Anderzijds is dit het ideale programma om te brengen in de helaas al te talrijke akelige jazzgelegenheden WAARGEMOOGTPRATENTIJDENSHETOPTREDEN". (Kris)

Vrijdag 22 juni: Jazzzound Maandag 9 Juli, 2007 om 11:28 door lejo "Twee van de leden van het sextet, Dieter en Lennart, zijn geen onbekenden voor de jazzzolder, ze maken namelijk ook deel uit van Groovepact, dat Mechelse jongeren sextet. Gemiddelde leeftijd van dit sextet is volgens Lennart 17,55 jaar, ik hoop dat hij in rekenen zo goed is als in bas spelen. Ondanks hun jonge leeftijd hebben ze toch al heel wat samengepeeld en dat is te merken. Al worden er dan voornamelijk jazz en latin standards gespeeld, waaronder een Bert Joris nummer, ze doen dit toch op een eigen manier en het spelplezier druipt er van af. Eén eigen nummer ook, van de trompetist, en dat mocht er best wezen met zijn tempoveranderingen. Ook tijdens de solo's lieten ze hun klasse zien. Dieter kan het niet verloochenen dat zijn nonkel Frank Vaganée is, de manier waarop hij zijn altsax bespeelt alsof hij een of ander wild dier probeert te temmen. De tenorsax speler met een zeer mooie klank. De trompetist die even zacht en beheerst als Bert Joris kan spelen, maar ook voluit kan gaan zonder dat het onaangenaam gaat klinken. En Lennart die op zijn bas de aandacht naar zich weet te trekken. Alleen de pianist en de drummer waren iets minder nadrukkelijk aanwezig, wat niet wil zeggen dat ze minder presteerden. Voor diegenen die het gemist hebben wegens jazzzolder volgeboekt: er is nog een herkansing mogelijk tijdens jazz at home. Ik kan het eenieder aanbevelen om daar de toekomst van de Belgische jazz te gaan beluisteren." (Piet) "Het optreden van de groep Jazzzound was zeer genietbaar. De zes jonge jazzmuzikanten zijn aan elkaar gewaagd zowel in leeftijd, motivatie als in speeltechniek. Natuurlijk werden er nog fouten gemaakt, bv soms te lange solo's die ter plaatse bleven trappelen, maar dat woog niet op tegen de goede kwaliteiten: perfect samenspel, evenwichtig gekozen ruimtes van sextet naar trio, duo of solo, de keuze van de nummers en de groepsstijl. Jazzzound heeft duidelijk gekozen voor een jonge funky aanpak van hun bebop en heeft hier bewezen een avondvullend programma te kunnen neerpoten. Persoonlijk deel ik nog een extra ster uit voor de diepwarme en volle tenorsound van Jeroen Capens, die mij extra opviel." (Kris)

vrijdag 25 mei 2007: Chroma Dinsdag 29 Mei, 2007 om 11:57 door lejo "Complex en intrigerend, de composities van Karel Van Marke voor zijn nieuwe CD Radea en zijn band Chroma. Deze stukken waren de hoofdmoot van hun programma op ‘den jazzzolder/kapel’ waar zij het spaarzaam opgekomen publiek enthousiasmeerden met een zuiver instrumentale benadering van hun CD, die voor het overgrote deel uit nummers met diverse vocalisten bestaat en in primeur te koop aangeboden werd. De musici stonden scherp tot groot jolijt van ieders oren. Cedric Waterschoot op zessnarige bas (en alle zes in gebruik) wervelde door en droeg tegelijkertijd, de twee sets en het bisnummer. Invallend drummer van dienst, Herman Pardon, perfect en fris. Pascal Schumacher op vibes, een klasse apart en extra in de verf gezet door de natuurlijke galm van de locatie. Klarinetten en sax door Joachim Badenhorst prachtig in het klankbeeld verweven. Uitmuntend op electrische toetsen, Karel Van Marke, maar liep soms, spijtig genoeg, een beetje verloren in het nagalmende geweld van Schumacher. Met de CD in het achterhoofd, met zijn mogelijke vocale combinaties, lijkt mij dit een mooie kanshebber voor het komende festivalseizoen." (Luque) "De naam Chroma dekt absoluut de lading van deze groep. Componist-pianist Karel van Marcke vermengt vele kleuren en vormen tot een intelligent geheel: geen easy-listening maar boeiende, avontuurlijke jazz die je niet loslaat. Pascal Schumacher speelde met veel plezier -zijn onfeilbare techniek laat dat toe- duizenden frisse noten van gekleurd glas de zaal in. Ideale combinatie met die andere grote solist, Joachim Badenhorst, die met zijn typische mooie droge tenor- en klarinetsound een, als het ware, uitgesneden kontrast vormde. In goede jazz speel je schaak, in dit geval, met vijf tegelijk, en bassist Cedric Waterschoot was met zijn loper aanwezig op het hele bord zonder zijn compagnon toren, invaller drummer Herman Pardon, te ontzien. Een avond vol mooie momenten, spannende composities met veel variatie en emotie op de juiste plaats...". (Kris)

vrijdag 11 mei 2007: Tutu Puoane Quartet Woensdag 16 Mei, 2007 om 10:26 door lejo "Een leuk weerzien een week na het concert in de Hnita. Tutu opende opnieuw met Minuano van Pat Metheny, door Kurt Elling van tekst voorzien. Ik vermoed dat er nog meer Kurt Elling in de platenkast bij Tutu staat, want ze bracht verderop in het concert nog een zeer mooie versie van Esperanto. Beide nummers zijn niet op haar nieuwe CD te vinden. Wat vrij snel opvalt is dat de Nederlandse ritmesectie werkelijk topklasse is. De drummer had zijn spelstijl volledig ingesteld op de akoestiek van de zolder. De kwaliteiten van de bassist kwamen meermaals tot uiting tijdens zijn solo's, maar vooral mooi was "A case of you", van Joni Mitchell, waarbij het tot een prachtig duet tussen bas en zang kwam. Ewout die noodgewongen de Fender Rhodes moest bespelen, kweet zich bijzonder goed van zijn taak. Aangezien ik het voorrecht had gehad dit quartet in de Hnita te zien, waar Ewout een echte piano bespeelt, kon ik vergelijken en eerlijk gezegd, klonk dit gedeelte evenwaardig. Dit keer kreeg Tutu geen appelflauwte en kon er zelfs nog een bisnummer vanaf. Het mooiste nummer vond ik evenwel "The Mango Picker", waarop de Zuidafrikaanse roots van Tutu volop bovenkomen. Geen wereldschokkend programma wellicht, ook niet echt vernieuwend, maar zoals ik enkele jaren terug na maanden restaurantkost in Lyon eindelijk eens wortelstoemp met worst kon eten, zo ook kon ik genieten van dit concert in de zolder. En ik vermoed dat een groot deel van het zeer talrijk opgekomen publiek dat ook zo vond." (Piet) "Grandioos optreden voor een volle jazzzolder. Tutu Puoane speelde een swingend en uitmuntend concert en ze was in prima form ondanks haar ruim 5 maanden zwangerschap van een dochter. Haar man Ewout op fender rhodes speelt de sterren van het dak. Je moet hem eens bezig zien op een echte piano met zijn eigen trio. Een warme soulvolle stem heeft deze ebbenhouten dame van Pretoria (Zuid Afrika). Ze wordt verder bijgestaan door twee vlotte Nederlanders, Guus op bas en de zeer inventieve en volgzame dummer Jasper. Ieder lid van dit hechte kwartet legt zijn kwaliteiten ten toon. Fraai was de uitvoering van de melodieuze compositie 'Song', met een tekst van Norma Winston. Kippevel kregen we bij het 'a case of you' geschreven door haar favoriete zangeres Joni Mitchell in duo met de bassist. Het publiek werd er erg stil van. Ook composities van Bert Joris spelen ze graag. Afrikaans getinte nummers mogen natuurlijk niet ontbreken alsook het zang-scatten zoals Ella dat voorheen deed. Haar eerste cd (die nu een week uit is) verkoopt als zoete broodjes. Ze beloonde het aandachtige publiek met maar liefst twee bisnummers." (michel proesmans) "Netjes, poperkes, mooi gezongen, de jonge Ella Fitzgerald, en dan weer herinneringen aan Miriam Makeba, Tutu Poane en haar band in ‘de jazzzolder’. Een jonge stem met grote mogelijkheden, maar ze werd gespaard, er werd gekozen voor een beperkt bereik. Er werden echt geen potten gebroken, maar het was leuk, aangenaam te beluisteren, net als de CD geschikt voor het grote publiek, hiervoor moet je echt geen freak zijn. Ewout Pierreux in zijn geijkte stijl op fender rhodes en de voor ons onbekende Guus Bakker op bas en Jasper van Hulten aan de drums, een formatie van formaat die ik wel eens voluit zou willen zien gaan, alhoewel ze zelfs hier fantastisch werk deden. En dit allemaal in een afgeladen volle zaal die de smaak te pakken had zodat er meerdere bisnummers werden gegeven. Niet écht mijn ding, maar ik zal dan wel érg in de minderheid geweest zijn die avond. Een succesavond waarbij iedereen en zelfs ik voor Tutu het allerbeste verwacht; er bestaat zeker een mooie markt voor dit type van muziek." (Luque)

Vrijdag 27 april 2007: Rhythm section on tour Zondag 29 April, 2007 om 10:37 door lejo "Om aan mensen uit te leggen wat geïmproviseerde muziek is verwijs ik dikwijls naar de abstrakte schilderkunst, een evidente link, dezelfde strijd. Kunstenares Sigrid Tanghe zet al jaren deze theorie in praktijk, ook zo vrijdagavond. Met een ingenieuze installatie schilderde zij instant op muziek. Eigenlijk was zij de vierde "stille" muzikant van het quartet. Actionpainting, maar ook reactie: de Japanse percussionist Tatsuya Nakatani keek heel regelmatig naar de geprojecteerde bewegende schilderijen en reageerde prompt op de vloeiende penseeltrekken, en zo integreerde painting in muziek. Een boeiend schouwspel, klanken werden beelden en vice versa. Bassist Peter Jacqemyn bracht ons een zeer uitgebreid kleurenpalet in samenspel met de even geweldige Tatsuya, die als geen ander abstrakte klanken toverde door o.a. cymbalen over trommelvellen te laten glijden. The rhythm section was compleet één, klanken vloeiden in elkaar en er was die enorme swing zowel in de luidere als in de zachte passages. André Goudbeek, nooit anders geweten, verrast altijd! Zéér geconcentreerd op het geheel ontwierp hij ter plekke prachtige solo's op zijn 3 instrumenten. De top was zeker die geweldige altsaxsolo in de tweede set die het publiek danig in veroering bracht dat het spontaan luid begon te applaudisseren. Verdiend langdurig applaus sloot dit optreden af. Zeer beeldend zag men nog hoe de handen van Sigrid het aquarelpapier tot een propje maakte, zoals de klanken in de ruimte waren vervlogen, zo ook de beelden. Een uniek optreden. En de Bonus-zomer, hij ploegde voort..." (Kris)

Vrijdag 13 april: Fabrizio Graceffa Quartet Zaterdag 28 April, 2007 om 10:04 door lejo "Alle dertien goed!… een bondige én volledige samenvatting van het programma van Fabrizio Graceffa quartet, op vrijdag dertien april in den Jazzzolderclub. Vervangingen alom, Alex Gilain verving Yannick Peeters op bas, Yves Peeters verving Herman Pardon op drums, een stoelendans die de leut niet mocht breken, kortom, 't was misschien anders, maar dan wel bééstig goed. Een méér dan aangename kennismaking voor zowel Fabrizio's inventieve gitaarspel met veel maar (nooit storende) electronica effecten, als Alex's krachtige maar zangerige basistechniek die zonder enige versterking de zaal vulde met zijn rijke kleurenpalet, prachtig en helder bij elke noot, in elk hoekje. Yves als steeds 'compleet', geen 'drummer', maar percussie in al zijn finesses, rijk in zijn minimalisme, attent én briljant, een heer én hoeksteen, een zekerheid voor zijn kompanen. En Peer, schitterend op trompet en bugel, had misschien wel de meest ondankbare taak, tweede solo met instrumenten die moeilijk te gebruiken zijn om te ondersteunen, hij stond dus, spijtig genoeg, regelmatig aan de zijlijn. Op twee nummers na, composities van Fabrizio Graceffa, door de invallers feilloos ingespeeld zonder al te veel repetitiemogelijkheden. Wie dus de terrasjes links had laten liggen om dit te mogen proeven, kwam zeker niet bedrogen uit. Warm aanbevolen." (Luque) "Voor de bijgelovigen onder ons, de enige impact die ik gezien heb was dat de aangekondigde bassiste Yannick Peeters plots een baard had gekregen en Axel Gilain noemde. En dat drummer Herman Pardon zijn snor weg was en Yves Peeters bleek te heten. Trompet- en bugelspeler Peer Baierlein en hoofdrolspeler Fabrizio Graceffa op gitaar waren zoals aangekondigd wel degelijk present. Ondanks het goede weer en het paasverlof was de zolder toch volgelopen en ik denk niet dat iemand zich dat na het concert beklaagd heeft. De aanvang van het concert had een beetje last van een klankbalans die niet helemaal goed zat. Peer klonk een ietsje te nadrukkelijk op trompet en de volledig akoestisch spelende bassist was amper te horen. Vermoedelijk heeft ook de akoestiek van deze kapel daar wel iets mee te maken. Gaandeweg in de eerste set kwam dat met de klank wel beter en werd het genieten geblazen van de vooral eigen composities van Fabrizio Graceffa. Zijn stijl van spelen op gitaar doet me sterk aan Jacques Pirotton denken, met flarden John Scofield, Kurt Rosenwinkel en Bill Frisell. Zijn composities liggen dan soms weer dichter bij wat bijvoorbeeld Carlo Nardozza doet, vermoedelijk zijn de Italiaanse roots hier de reden van. De tweede set was nog beter, zoals dat dikwijls het geval is, met drummer Yves Peeters en bassist Axel Gilain die meer en meer hun ding konden en mochten doen. Het was haast niet te geloven dat deze invallers maar éénmaal samengespeeld hebben hebben met Fabrizio. Peer en Yves kennen mekaar wel van Jazzisfaction, maar Axel Gislain die ik ondermeer met Toine Thys in de groep Walrus heb bezig gezien was toch wel de meest aangename verassing. Volledig akoestisch spelend klonk hij zeer melodisch en zuiver in zijn solo's en ook zijn ritmisch begeleidende rol in voor hem toch bijna allemaal onbekende stukken was voor mij quasi perfect. Peer Baierlein was zoals ik ondertussen van hem gewend ben zelfzeker in zijn solo's, waaronder Fabrizio ofwel een soundscape-achtige achtergrond legde, ofwel mee in de melodie ging. Het aandachtig luisterende publiek vroeg en kreeg nog een toegift als kers op de lekkere muzikale taart. Mooi zo..." (Piet Bollens) "Jazz van de Nieuwe School lijkt, bij aanvang, op klassieke jazz doch slaat na het vertrouwde thema héél andere wegen in, er zijn meer achterdeurtjes en omleidingen. Zo ook in de composities van gitarist Fabrizio Graceffa, die vrijdag bij ons te gast was met zijn quartet. Fabrizio speelde gitaar met veel ingetogenheid en justesse, de muzieknoten klinken als ingepakt in wolkjes sustain die langzaam uiteengaan, ijl, weelderig en zwevend, gevolgd door een blauwe hemel. Trompetist Peer Baierlein speelde zeer relax met veel dynamiek vooral op flügelhorn, eentje met vier ventielen, als een koperen straaljager die het luchtruim versiert met creatieve lijnen. Waarschijnlijk te wijten aan de plaats waar ik zat, voor de gitaarversterker, van bassist Axel Gilain heb ik vooral van zijn solopartijen kunnen genieten, in quartetvorm kwam zijn akoestisch geluid er maar zeer sporadisch doorklinken, versterkt was die toch beter hoorbaar geweest. Last but not least was er drummer Yves Peeters, uniek door zijn glasheldere drumstijl, een plezier om te volgen, door zijn onfeilbare techniek veranderde alles wat hij aanraakte in puur ritme, op een bepaald moment haalde hij zelfs twee vreemdsoortige stokken boven, met mijn achteruitgaand zicht leek het van ver of hij met twee pakken spaghetti aan het drummen was, whatever, de beat was grandioos zoals altijd. Na het concert vertelde Fabrizio mij wat een plezier het was voor een danig geconcentreerd luisterend publiek te spelen. Om die reden was de Jazzzolder hem aangeraden door ster-trompetist Jean-Paul Estiévenart, een reputatie om fier over te zijn. Soms speelden zij op plaatsen waar tijdens het concert mag gepraat worden, dan gaat natuurlijk zestig procent van deze muziek gewoon de mist in." (Kris)

vrijdag 23 maart 2007: Gansan Dinsdag 27 Maart, 2007 om 08:43 door lejo Vandaag een waalse bezetting, en het verleden kennende wil dat op de jazzzolder altijd aangename verrassingen geven. Dus de afwezigen hebben weer eens ongelijk. Zet je schrap en laat je vervoeren en bijna in trance brengen door dit verrassend quartet. Allemaal eigen lange stukken aan de hand van de saxofonist die als een homogeen geheel gekneed worden waarin de drummer strakke ritmes aangeeft en rake klappen uitdeelt en wel regelmatig afwisselt maar het blijft toch boeien. Regelmatig een sterke groove en uptempo nummers. De elektro-bassist (toch veel grijs haar voor een jonge kerel) doet me denken aan Aka Moon. "Gansan" is een oosterse vertaling voor "landschap" en dat komt zo ook over: van rustig ingetogen naar uitgelaten rock en dat zelfs in één nummer. We gaan van trage opbouw naar superclimax. De gitarist is als een luikse stroop die zich daartussen gooit en mooi samenspeelt met de sax, soms unisono. Hij geeft geraffinieerde licks op zijn elektrische gitaar. Steeds volle concentratie van de bassist. Toch wel een logische lijn te ontdekken in het geheel dat soms moeilijk te volgen lijkt. De drummer vraagt om aandacht en trekt het geheel naar de climax. Dus een avond vol spanning en sensatie. De wet van actie en reactie." (michel proesmans) "Eerst een beetje jazzhistorie... Begin jaren zestig wordt jazz, tot dan de populaire muziek bij uitstek, helemaal verdrongen door een nieuw fenomeen: de popmuziek. Miles Davis, de grote ster van de jazz, ziet langzamerhand zijn publiek slinken, en besluit van nieuwe wegen te zoeken in het veranderd muzieklanschap. Zelf een grote aanhanger van James Brown, Sly & the Family Stone en Jimi Hendrix probeert Miles Davis deze invloeden met zijn jazz te vermengen. Zo ontstaat met o.a. zijn elpee "In a silent way" een nieuwe jazzrichting: de jazz-rock. De Luikse groep Gan San is een stevige jazzrockformatie die de roots van deze muziek in al zijn glorie weet te brengen, dat hebben we vrijdagavond met plezier kunnen meemaken. Renaud Van Hooland is de gedroomde jazzrockdrummer bij uitstek, een nooit aflatende kracht en creativiteit, perfecte techniek, hypnotisch ritme, in intens samenspel met al even stuwende bassist Luc Evens. De leuningen van de plastieke Jazzzolderstoeltjes werden door het publiek op hun soepelheid getest, ze swingden heerlijk mee, en zijn bij deze goedgekeurd! Altsax Ludovic Jeanmaert speelde met heldere klank, altijd funky schitterende melodiën in alle maatsoorten. Zelden heb ik zo'n samenspel meegemaakt als de themadialogen tussen sax en gitaar, ik zat mooi vooraan in het midden en voelde bijna organisch de klanken in elkaar opgaan, sax werd gitaar, gitaar werd sax. De subtiliteit van gitarist Nicolas Dechène was opmerkelijk groot: deze fluwelen Hendrix streelde uit zijn gitaar de ene na de andere inventieve solo, vol fijne, kleine nootjes en changes, dwarrelende snaren, psychedelische intensiteit, schetsen die zongen, zowel heavy als balladgewijs. Die kapotte snaar op het einde, blijft voor mij een mysterie... waarschijnlijk metaalmoeheid na twintig jaar trouwe dienst. Deze Waalse groep Gan San heeft het hélemaal, je vergeet er eventjes al je zorgen door, hun factor meeslependheid is enorm, luistergenot alom. Niet genoeg optredens klaagden ze, maar daar zal verandering inkomen; de stijl jazzrock is aan een revival bezig; binnenkort brengt de vermaarde Amerikaanse gitarist Marc Ribot ook een jazzrockcd uit en dat zal de trein versnellen. Wie mijn betoog voor deze groep te superlatief vind en dat zelf aan de lijve wil checken, dat kan! In september staan ze, op uitnodiging van de Jazzzolder, terug in Mechelen tijdens het Jazz at home festival. Een aanrader voor het publiek maar ook voor concertorganisatoren in spé bijvoorbeeld, Gan San bestraalt je podium met zeer originele eigen composities en gegarandeerd muziekplezier!" (Kris)

Vrijdag 23 februari: Pieter Vandergooten Quartet Woensdag 7 Maart, 2007 om 21:55 door lejo "Puntig, scherp, gedreven, to the point en erg funky, Pieter Vandergooten quartet. Voornamelijk nummers van Joshua Redman, die met veel groove werden gebracht en daar waar Redman meer en hortende funk als basis neemt, lieten deze jongens de zaak erg swingen tot groot jolijt van de aanwezige jazzzolderratten. Pieter op drum, bepaalde duidelijk de drive. Andy Declerck op sopraan & tenor en Pierre Ankaert op de fender rodes, kleurden de thema’s. Waartussen Roman Korolik de zaak dribbelde van op de baslijn met zijn 6-string bass. Enkele opmerkelijke solo’s fleurden de zaak verder op, waarbij Roman op zijn 6-string bass het op vallende buitenbeentje was. Het ‘leken’ erg korte en gebalde sets, maar dat kan ook aan de kwaliteit gelegen hebben, de meeslepende solo’s (vooral van Andy) en een niet te stuiten punch dreven ons naar het onoverkomelijke biss-nummer. De zaal ‘vollen bak’ en tevens een voltreffer, kan het nog beter?" (Luque) "Inderdaad we hebben de groove gevoeld op de nummers van hoofdzakelijk Joshua Redman. Plezant om de pianist Pierre Anckaert terug te zien spelen en zeker in het latinachtige nummer 'what you wish' van Chris Potter. Ze genoten er allemaal van en het publiek ook. Bekende nummers van gitarist Scofield kwamen aan bod zoals 'catch you' en nog een 'footprints' op het einde van de eerste set. Verder tussendoor enkele leuke solo's op de elektrische 6-string bas, da's weer eens iets anders. Lekker funky zelfs in 'Hide and seek' waarbij een aantal mensen in de zaal niet meer konden stilzitten. Heel soms toch een mooie ballad 'my one and only love'. Andy op sax speelt afwisselend tenor -en sopraansax. Pieter is pas afgestuderd, dus de eigen nummers zullen hopenlijk gaan volgen." (michel p) "Het Pieter Vandergooten quartet heeft gekozen voor de muziek van de hedendaagse Amerikaanse jazzscene en speelde vrijdagavond voornamelijk composities van de leidende muzikanten van die strekking: Joshua Redman, John Scofield en Chris Potter. De drumstijl van Pieter is sober en krachtig en die lijn werd ook doorgevoerd bij de ballads (Luigi o.a.) waar hij volgens mij een zeer origineel stevig brushestapijt onderlegde. Op sixstringbassist Roman Korolik moest je je werkelijk concentreren om van zijn gitaarsnelle techniek te genieten want hij bleef duidelijk zelfgekozen voornamelijk op de achtergrond en dat bracht mee dat de solisten pianoman Pierre Anckaert en saxofonist Andy Declerck alle ruimte kregen om stevig te soleren, en dat deden ze met veel overgave en plezier. Pierre , die we al een maand geleden konden meemaken met zijn eigen trio, begeleidde en soleerde met zijn wervelende techniek en speed. Ook saxofonist Andy Declerck was in absolute topvorm en toch een beetje de ster van de avond met zijn zeer geïnspireerd en warm saxspel. Een succesvol concert was het met goede interpretaties van bestaande nummers uit de actuele Amerikaanse jazz, die, laten we eerlijk zijn, vandaag niet echt van de bekendheid geniet zoals weleer bij het grote jazzpubliek, doch een trouwe aanhang heeft bij vooral de jongere generatie jazzliefhebbers en op die manier de continuiteit verzekert. Het volgend concert met Canaries on the Pole gaat een heel andere kant op; deze Belgisch-Duitse groep behoort tot de top van de hedendaagse geïmproviseerde Europese muziek en een absolute aanrader van mijnentwege." (Kris)

Vrijdag 9 februari 2007: Yannick Peeters trio. Zaterdag 17 Februari, 2007 om 10:14 door lejo "Geen bop, cool of swing maar drie jonge mensen op zoek naar hún ding in het universum van de jazz, Yannick Peeters trio. Geen melodieuze sax, maar staccato, hortend, enkelvoudige noten, in herhaling, als dreunen, soms als kreten, om dan weer plots over te gaan in vingervlugge eigenzinnige solo’s, Fredrik Hamsä. Complexe stevige drum, immer aanwezig, duiveltje doet al, drager van deze constructie, Joel Wästberg, duidelijk vaste kompaan en bloedsbroeder van Fredrik. En daar overheen en tussendoor de zalvende handen en melodieuze baslijnen van Yannick Peeters, met vrouwelijke touché en zachte aanpak in schril contrast met de twee heren die krachtig en wild om zich heen slaan, baslijnen zacht als spinrag. Het trio kende zijn ontstaan in het najaar van 2004, toen Yannick een paar maanden aan Musikhogskolan in Göteborg studeerde. Het afstudeerproject van Yannick in juni 2005 werd de bekroning van hun samenwerking en sindsdien trachten ze af en toe nog eens samen te spelen. Het repertoire bestaat voornamelijk uit eigen composities. Een, op het eerste zicht, verwarrende kennismaking met een nieuw geluid, een vernieuwende benadering, de dingen moeten nu eenmaal niet stilstaan en het zoeken op zich is een menselijke behoefte die nooit eindigen moet." (Luque) "Zoals uit de aankondiging van die avond blijkt heeft Yannick met deze 2 Zweden kennis gemaakt aan de muziek hogeschool van Göteborg. Op het programma staat haar afstudeerproject met eigen nummers. De eerste set verloopt een beetje verknipt, als een collage als het ware, met zijn goede, maar ook mindere momenten, of anders geformuleerd mooie puzzelstukken die niet echt mooi in mekaar passen. De tweede set bracht een coherenter programma en dat was ook aan het publiek te merken. De stukken werden vloeiender gebracht en konden ook de aandacht heel de tijd houden. Geef deze jonge mensen de tijd en de nodige optredens en daar kan best boeiende muziek uit voortkomen." (Piet Bollens) "Evolutie in jazz is absoluut nodig om deze muziekvorm levend te houden. Zeker in deze tijden waar recreatie hoge toppen scheert. De muzikanten van het Yannick Peeters trio hebben dit begrepen. Bij de eerste tonen van hun optreden vrijdagavond klonk reeds de zoektocht naar vernieuwing in de lucht. De jonge Zweedse saxofonist Joel Wästberg blies repetitief lange noten, minimaal begeleid door bassiste Yannick Peeters en, eveneens uit Zweden afkomstig, drummer Fredrik Hamra. Een klare lijn en soberheid kenmerken dit trio. De zachte helderheid van sax en bas werden af en toe onderbroken door een meer complex drumspel, gaande van zeer subtiele percussie tot grof drumwerk. Meer repetitieve nummers werden gevolgd door zachte freeballads, hier en daar korte solo's en duo's. Alles baadde in een sfeer van absolute soberheid, geen overdreven virtuositeit en improvisatie eerder op melodie dan met klank. Allemaal eigen composities die vol zitten met mooie traagheid afgewisseld met kleine verrassende wendingen. Vooral in de eerste set waren er mindere momenten, maar het krediet bij het publiek was groot en het applaus verhoogde telkens de trefzekerheid bij de muzikanten. Dit Jazzzolderconcert was het eerste in een reeks Belgische optredens en dit trio verdient volle aandacht. Hier en daar moet er nog wat geschaafd worden, maar dit is een absolute aanrader voor al wie van compromisloze en nieuwe jazz houdt!" (Kris)

Vrijdag 26 januari 2007: Pierre Anckaert trio Woensdag 31 Januari, 2007 om 17:32 door lejo "Bij trio denken wij voornamelijk aan drie, zonder de onderlinge afstand als noodzakelijk bepalend gegeven in acht te nemen, een trio kan dus een lijn vormen of bij gelijke onderlinge afstand, een driehoek, dit laatste geeft de sterkste vorm en dit geldt ook in de jazz. Een trio, waarbij de drie protagonisten staan op hun gelijkwaardigheid en onderlinge vervloeing van de drie muzikale invullingen en dit gebeurt op hoog kwalitatief niveau, geeft een ijzersterke constructie en is een lust voor het oor. Het trio van Pierre Ankaert (piano) met Hendrik Vanattenhoven (bas) en David Barker (drums) is zulk een gelijkbenige eenheid. Géén piano met begeleiding, maar ‘een evenwicht in drie’. De rumba’s, bossanova’s en ander zuiders moois rolden uit de piano versmeltend met bas & drums, met vooral nummers van Pierre en Hendrik. Een programma qua stijl en tempo afwisselend en meeslepend, met prachtige en sterke zangerige bassolo’s, strak maar inventief stokken en borstelwerk, wervelend pianogeweld en dit in een klassiek maar jong jasje, absorbeerde onze aandacht tot de laatste fractie van een seconde, meegezogen als we werden in het groepsgevoel op de scène. Een klassiek opzet dus, zonder pottenbrekerij, met fragmenten van een hoog dansgehalte en enkele zangerige ballads, twee mooie sets die té snel voorbij waren, al duurden ze lang genoeg. Pierre Ankaert Trio, een zuiderse aanrader." (Luque) "Weer een gevulde jazzzolder-chapel met een trio dat er direct invloog met heerlijke latin-sounds. Dat was lang geleden. De meeste nummers zijn van de hand van de pianovirtuoos Pierre himself bijgestaan door twee "Hagenaars" op bas en drum die mekaar geweldig aanvullen. We zien een sterk trio aan het werk. We krijgen een schotel geserveerd met rumba op eigen wijze, een mazurka van de Franse Antillen, een bossa nova zonder naam, bas met grimas enz... alles vlot aan mekaar geregen. Als toegift nog een Besame Mucho en ik kreeg de indruk dat het publiek nog meer wilde...dat kan maar dan in de bar." (Michel P.) "Het publiek was vrijdag in grote getale aanwezig voor het Pierre Anckaert trio. Na een ietwat aarzelende start groeide dit trio, vooral in de tweede set, uit tot een hecht trio. De superrelaxe pianist Pierre Anckaert speelde zowel eigen composities als zeer herkenbare Zuiders getinte eilandenjazz zoals mambo's en samba's. Die herkenbaarheid zorgde probleemloos voor blijvende aandacht van het publiek, dat zeer genereus applaudiseerde, ook voor de dikwijls indrukwekkende solo's van drummer David Barker en bassist Hendrik Vanattenhoven. Een goed gebalanceerd programma met geen makkelijke jazz, zoals de populaire thema's soms doen uitschijnen, maar intelligente jazz met vernieuwend tintje. Besame Mucho keerde het publiek daarna tevreden naar de Jazzzolderloungebar." (Kris)

vrijdag 19 januari 2007: Jazz in Theater Maandag 22 Januari, 2007 om 09:18 door lejo "Om de mensen van theater de Moedertaal de gelegenheid te geven eens van jazz te proeven wordt tesamen met de jazzzolder dit concert georganiseerd in de mooie lokatie van het theater. Op het programma een jonge groep Mechelse muzikanten als voorprogramma, en daarna de hoofdschotel verzorgd door het Kristen Cornwell Quintet. Groovepact: Dieter Vaganée: sax, Kem Heyndels: vibrafoon, Lieven Laureys: piano, Jacob Eykens: drums, Lennart Heyndels: bas. Deze nog jonge muzikanten hebben mekaar aan het Mechelse conservatorium leren kennen en iedere kans die ze krijgen om op een podium voor een publiek te staan kan hen alleen maar doen groeien. En het is niet de eerste maal dat de jazzzolder ze deze mogelijkheid biedt, trouwens de muzikanten zelf zijn frequente zolderbezoekers. Als voorprogramma brengen ze noodgedwongen een relatief kort programma van standards zoals 'Blue in green', 'Lady Blackbird', 'Out of the city', 'Mahjong', met een touch van 'A love Supreme' bij wijze van muzikale grap door dit Wayne Shorter nummer gedraaid. Ook één original, met referentie naar Claude Debussy, 'Golliwog's Cakewalk', hier 'Golliwog's Moonwalk' genoemd. Ondanks hun leeftijd slagen deze muzikanten er toch in om de zaal voor te verwarmen, getuige de echo's die ik kon opvangen van enkele niet 'jazz en zolder' kenners. En ook van de meer ervaren luisteraars was er lovende kritiek. Goed zo mannen, blijven verder werken. Na een pauze was het dan de beurt aan het Kristen Cornwell Quintet: Kristen Cornwell (Australië) zang, Pascal Schumacher (Luxemburg) vibrafoon, Frederik Leroux (België) gitaar, Jens Duppe (Duitsland) drums, Christophe Devisscher (België) contrabas. Voor deze gelegenheid dus de drummer die Teun Verbruggen vervangt bij het Pascal Schumacher Quartet in de plaats van de aangekondigde Jonas Burgwinkel. Diegenen die onder andere de laatste editie van Jazz at Home hebben bijgewoond kennen Kristen Cornwell reeds. Meestal gaat mijn voorkeur niet uit naar vocale jazz maar voor het Kristen Cornwell Quintet maak ik graag een uitzondering en wel vooral om de volgende reden: hier wordt nog jazz gespeeld en Kristen's stem fungeert als een instrument naast de andere instrumenten. Zij moet niet zo nodig in de spots staan en laat een evenwaardige plaats voor de muzikanten die toch niet van de minste zijn. Ze heeft niet echt een opvallende stem, en dan doel ik op een Billie Holliday, Sarah Vaughan en dergelijke, maar wel een hele goede en zuivere techniek. Op het programma, in 2 sets, stonden zowel standards uit het meer pop repertoire op het programma zoals Suzanne Vega: 'Calypso', Alan Parsons Project: 'Old and wise', Joni Mitchell-Mingus: 'The dry cleaner from Des Moines' als jazz standards en originals. Bij die standards vielen mij onder andere in positieve zin, het in duet, met levensgezel Christophe Devisscher, gebrachte gedicht van Rilke op muziek van Brubeck/Desmond gezet door Kurt Elling, op. Bij de originals vielen zeker in de smaak: 'Frangipane', een stevig polyrythmisch nummer, een love song, alsook een wat zij een anti love song noemde, 'Lies'. Zefs een andere grote liefde, katten, inspireerde haar tot het leuke, gescatte, 'Billie goat'. Kortom de jazzzolder heeft het jaar 2007 al stevig ingezet en ik kan alleen maar concluderen dat zoals gebruikelijk de afwezigen ongelijk hadden." (Piet Bollens)

vrijdag 12 januari 2007: Officiële opening Woensdag 17 Januari, 2007 om 15:56 door lejo "De Jazzkoning is opnieuw Springlevend Het zingen van de vingers ontlokt in een kluwende sprankeling de instrumenten een siddering volmondig marcheren dan de djembés aangevoerd door Chris Joris in de maagdelijke kapel Als Frank Vaganée speelt zijn lied stroomt met zijn adem ook zijn ziele leeg toongekleurde echo’s van licht golven dan in woorden geschreven op notenbalken Oevervol verrast een stroom schitterende noten de hongerige bedding het is vruchteloos het Trojaanse paard bekampen als de heemskinderen in vervoering luisteren naar de golfslag van de beiaard O vreemde ongrijpbare massa trillende luchtkolommen verstard op een rusteloze partituur toon na toon (witte magnesiumflitsen) zingt hun lied een zwanenzang De bekrompen regelmaat van een uitgetikte metronoom dooft grijnzend het gloeiend concert tot asse In de vroege morgen druk getater in de Jazzzolderkroeg te Mechelen waar dj Kris de stilte geen kans meer geeft om zich te laten horen" (PG) "Schandalig ongehoord feestelijk, met speeches en speeches en speeches…. héél veel speeches, maar tevens drankjes en knabbeltjes, receptie en babbeltjes, een feest zoals een fantastis feest moet zijn, de plechtige ingebruikname van het nieuwe stek van ‘Den jazzzolder’ (of wordt dat nu de jazzkapel?) Lejo Vanhaelen en z’n bende waren weer stevig uit hun sloffen geschoten, met een schitterend resultaat en een stampvolle zaal waar laatkomers geweigerd dienden te worden (of hoe een kapel op een sardineblikje kan lijken). Mechelen is wel érg goed voorzien van jazzmuzikanten van topniveau en jong aanstormend talent en dààr kregen wij een topselectie van, ‘Master of ceremonie’ Chris Joris, met gasten, zowel ouwe rotten als leerlingen van de Jazzafdeling van het Mechelse Conservatorium. Namen noemen dus: Chris op drums (je leest dit correct, DRUMS) maar natuurlijk ook op de djembé, Chris Mentens schitterde buitenissig op bas, Tom Mahieu verleidde z’n sax en de zaal, (de jonge) Kem Heyndels méér dan overtuigend op vibes, (de jonge) Kanza Mees dwarrelend over de toetsen van de electrische piano (de vleugel kon niet door de deur) en twee maal in duo op conga’s met Chris. In de tweede set, als kers op de taart, Frank‘maclean’Vaganée, energiek en spetterend als steeds, en Renè Jonckeer, éminence grise en peetvader van de Mechelse jazzscéne wervelend over de toetsen van de ouwe Roland, met écht geen last van verstijfde vingers. Composities van Chris & Chris en standards, allemaal gebracht met feestelijkheid en bravoure om duimen en vingers van af te likken. De avond kón niet stuk. Beide sets werden bewust kort gehouden (er was zoveel te vieren en bij te praten) En daarna de orde van de dag: vieren ...... tot in de kleine uurtjes…" (Luque) "De avond werd geopend met enkele speeches door voorzitter Lejo, Schepen Frank Nobels, Etienne Van den Bergh voorzitter van de VZW contour en Walter Augustijnen, waaruit blijkt dat jazz in Mechelen nog een echte toekomst heeft. De sprekers hadden ook terecht oog voor het vrijwilligerswerk dat hier achter steekt met in Lejo de ideale voorzitter. Daarna mocht Chris Joris met genodigden bewijzen dat er heel wat jazz talent in het Mechelse rondloopt. De set werd geopend met "Bemsha swing" van Monk, door Chris Joris op zijn nieuw aangeschaft drumstel, vergezeld van Chris Mentens op bas en Tom Mahieu op tenorsax. In het volgende nummer mocht zoon Kanza op piano invallen voor Fré Desmyter, die forfait had gegeven, alsook Kem Heyndels op vibrafoon. Beide juniors lieten zien dat ze heel wat in hun mars hebben. Tijdens de pauze was er een receptie met drank en hapjes keurig verzorgd door de vrijwilligers. Vooraleer de tweede set begon was er het goede nieuws dat Van Innis piano's hoofdsponsor zou worden voor het nieuwe jaar. In de tweede set kregen we nog wat extra Mechelaars op het podium. Te beginnen met Frank Vaganée die via een prachtige intro met een hintje naar "Isfahan", denk ik, "Sidewalk" van Chris Joris inzette. Daarna ging René Jonckheer achter de piano zitten voor "Take the A train". Na nog enkele standards werd de avond afgesloten met "St Thomas" van Sonny Rollins waarbij de hele bende het podium op mocht en waaruit blijkt dat jazz in Mechelen zeer duidelijk leeft." (Piet) "Geen plechtig gedoe; de Jazzzolder is hartverwarmend geopend!! De speeches waren kort en werden gebracht met humor, en ook het concert werd grappig ingeleid door frontman Chris Joris die beweerde nog maar twee maand geleden begonnen te zijn met drummen op een drumstel. Wel, dat waren dan wel heel vruchtbare maanden, want zijn drumspel was ronduit fantastisch! Doorspekt met verwijzingen naar de grote classics, Art Blakey, Max Roach en zoals hij zelf eventjes vermelde.... Gene Krupa! Zuiver ritme op zijn best, afgewisseld met schitterende djembéduos met zoon Kanza. Afro-Cubajazz! Ook jonge leeuw Kem Heyndels op vibrafoon speelde met veel naturel swingende krachtige solo's en paste perfect in deze "Meeting the Giants" sessie! Tom Mahieu met zijn heavy tenorsound vulde de zaal met creatieve solo's en samen met de anderen deed deze jazz denken aan de sfeer van de historische Bag's Groove LP van Miles met Sonny Rollins en Milt Jackson. Ook meer dan verrassend was het korte en onverwachte optreden van Mechels jazzpianist René Jonckeer, op het podium uitgenodigd door Chris, die uit het niets een "Take the A-train" speelde met veel kracht en kleur, en een flair alsof hij het dagelijks speelt na de koffie. (wat hoogstwaarschijnlijk ook klopt!). Gekende standards doen herleven met eigen stempel, deze muzikanten kennen er alles van en naaien nieuwe jasjes (jazzjes) uit standaard "Prince de Gallestof", vijftig jaar na NEWPORT '56! Tussen de standards in een geweldige eigen compositie van Chris, "palo alto" gespeeld door Frank Vaganée, die iedere keer weer weet te verrassen, en coolbassist Chris Mentens, dit trio was een Super Giant Menu, de pot op met cholesterol! Het publiek, de happy 100, waren uitzinnig content en konden zich daarna verder vermaken met lekkere hapjes en drankjes aangeboden door de immer presente barcrew, die tweemaal op rij (na de kerstparty) het beste van zichzelf heeft gegeven. Ook voorzitter Lejo was moe maar tevreden want zijn werk werkt! De Jazzzolder is nu officieel geopend, doch we verwachten jullie allen in grote getale volgende vrijdag in theater De Moedertaal voor een extra - outdoorconcert van de Australische zangeres Kristen Cornwell met Pascal Shumacher op vibrafoon. Allen daarheen!" (Kris)

Lynn Cassiers Quartet, vrijdag 22 december 2006. Donderdag 28 December, 2006 om 16:06 door lejo "Ondanks de galm in het nieuwe stek was de inzet van het Lynn Cassiers Quartet vrij indrukwekkend, de vocalises van de eerste nummers waren dan ook overweldigend. Flora Purim (Braziliaanse jazz met Airto Moriera) en Ursula Dudziak (kompaan van de Poolse violist Micheal Urbaniak) waren mijn eerste links met dit type vocale jazz uit de zeventiger jaren, maar dan zonder alle electronisch vernuft van vandaag. Daarna zakte men echter af naar het betere rockwerk met teksten die jonge mensen wel zullen aanspreken, een geheel dat best thuis hoort in een of ander laatavondprogramma als Mixtuur van Klara of Studio Brussel, maar écht boeiend was het geheel na de eerste aanzet echter niet meer. Vrije improvisatie en electronische vervormingen van stem en instrumenten zwakten het geheel verder af, er was nog maar weinig wat herinnerde aan de aanvang van dit concert. Waarschijnlijk zijn er clubs waar dit viertal wel goed ontvangen zal worden, maar hier werkte het duidelijk niet." (Luque) "Zware kost voor onze oren, zeker bij de afsluiter voor de pauze. De eerste noten deden het al vermoeden in wat een kerstnummer hoorde te zijn. We hoorden soms mooie soundscapes. Ik denk dat ze akoestisch beter tot haar recht zou komen. Toch te bewonderen waren de eigen nummers. Soms irritant was het al pratend zingen tot een climax die vaak de nummers te lang maken om je aandacht te kunnen houden. Iets teveel electronica samples en vervormingen naar mijn gevoel, zeker bij de nochtans bekende bassist. We zien Manolo Cabras liever met zijn contrabas dan zijn vele knopjes en de elektrische bas. Verder mooi drumwerk en keyboard spel. Na de pauze helaas maar 25 zielen , maar toch een mooie inzet met eigen touch van Sting's "walking on the moon". Een deel van het publiek bleef in de bar hangen. Na de pauze heerlijke soepen, en de die-hards bleven napraten tot in de vroege uurtjes. Prosit Neujahr!" (michel proesmans) "Het Lynn Cassiers Kwartet heeft me in moeilijkheden gebracht. Het eerste nummer begreep ik als het resultaat van een muzikale zoektocht naar een eigen invulling van de vraag: hoe maken we van ‘gewone’ jazzinstrumenten de dragers van een sfeervolle klankenwolk die niet de gewone optelling is van het spel van de vier muzikanten. Geen volgehouden melodielijnen, alleen de drums (en de stem?) krijgen een eigen identiteit, de andere instrumenten zijn inwisselbaar want de klanken zouden ook op een andere manier kunnen gecreëerd worden. En vooral de elektronica als bindend en dominerend element. Na het tweede nummer dacht ik dat hierop verder zou worden gebouwd met een confronterende (melodieuze?) muzikale impuls, maar die kwam er niet en zou ook de rest van de avond niet komen. Waarschijnlijk was mijn verwachting te rationeel of misschien te gemakkelijk tijdens deze periode van vrede op aarde aan de mensen van goede wil. Ik hoorde mooie flarden zangstem van Lynn Cassiers, keyboards van Augusto Pirodda, bas van Manolo Cabras en vooral de ritmedrums van Marek Patrman… maar… de veelvuldige en permanente elektronische verwerking van elk dezer vond ik te brutaal en te repetitief. Ook de tweede set loste mijn verwachtingen niet in; ik dacht dat er nog een voorgerecht werd opgediend, maar de muzikanten waren al aan het dessert en de koffie. Ik was niet meer mee. Misschien was deze repetitieve en inderdaad kunstig gemonteerde elektromix precies het muzikale concept dat het Lynn Cassiers Kwartet gezocht en gevonden had, maar voor mij kwam het over als onaf, als een bos waarin geen dieren rondlopen. Ik wachtte vruchteloos naar een tegenkracht die ik telkens aan de muzikale horizon meende te zien opkomen, maar die ik mij enkel moet hebben ingebeeld." (Erik) "De muziek van het Lynn Cassiers quartet is niet de zoveelste CD van Diana Krall die onder de kerstboom voor jou klaarligt, maar wel... de kerstbol die daar net boven hangt. Kijk eens aandachtig naar de weerspiegeling: je wereld verandert; zelf ben je nu een vreemdsoortig wezen met enorm hoofd en korte beentjes, je huiskamer is een ruimteschip geworden: PSYCHEDELIA!!! Lynn en haar vrienden namen ons mee voor een trip in haar ruimtelijk universum. Elektronische geluiden, abstrakte percussie, vreemde pianoakkoorden begeleidden haar wondermooie stem (meermaals kreeg ik er kippevel van, hemels gewoon). Het publiek (alleszins een deel ervan) liet zich meevoeren in een maalstroom van geluiden, echostemmetjes glinsterden in de ruimte, een bassraket bestuurd door bassist Manolo Cabras tekende grote fonkelende spiralen, pianist Augusto Pirodda liet het ruimteschip landen en weer opstijgen, drummer Marek Patrman beeldde de kosmische plantengroei op iedere planeet uit met uiterste precisie maar met een ietsje te kleine toybassdrum. Aan het begin van de tweede set bedankte zangeres Lynn Cassiers de nog slechts voor de helft gevulde zaal. Voor diegenen die dat tweede deel hebben overgeslagen, jullie hebben véél gemist! Alles werd nog scherper, intenser, psychedelischer. Pianist Pirodda gaf het beste van zichzelf met virtuoos hallucinerend piano-en orgelspel in dialoog met de wervelende drums van Marek Patrman en Lynn's glasheldere stem en dito stemmetjes die ze uit haar toetsenbord toverde. Alles werd afgesloten met de meest vierkante electric basssolo die ik ooit gehoord heb, bassist Cabras sprong op zijn pedalen, de klanken ketsten tegen de muren, een schitterende epiloog voor dit origineel en memorabel concert. Even dook er een flash van de grote Sun Ra in mij op en hij keek tevreden... Als Lynn Cassiers nog eens komt, bak ik met Marieke een enorme SPACECAKE om iedereen te trakteren tijdens de pauze, dan zullen ze wel allemaal blijven zitten én genieten, zeker weten! Over eten gesproken, de kerstcatering was eens te meer fantastisch en divers, lekkere hapjes en geweldige soepen, een pluim voor de hardwerkende vrijwilligers, het was een mooie Kerstavond..." (Kris)

As Guests Quartet, vrijdag 8 december 06 Zondag 17 December, 2006 om 13:17 door lejo "Vorig jaar heb ik al het geluk gehad het jonge quartet As Guests van vibraphonist Miroslav Herák en pianist Michal Vanoucek te kunnen bewonderen tijdens jazz at home. Verder op de bas Janos Bruneel en vervangend drummer Vinsent Planjer, de gebruikelijke drummer in het quartet is de Portugees João Lobo. Dit viertal wist al enige prijzen in de wacht te slepen zoals de 'Pim Jacobs Muziek Prijs' en de 'Dutch Jazz Competition' op het North Sea Jazz festival. Voor mij was het de eerste ervaring met de nieuwe lokatie en het is wel even wennen. De akoestiek, voor jazz concertjes toch wel van belang, van deze oude kapel heeft wel iets teveel galm. Hieraan zou wel kunnen verholpen worden met wat dempende panelen. Maar niet geklaagd, de harde kern van de zolder heeft reeds hard en belangloos zijn best gedaan om deze lokatie op te knappen, waarvoor de nodige complimentjes. Michal bespeelt een elektrische piano en zit daarmee qua klank wat dichter bij de vibraphoon, waarbij blijkt hoe die 2 Tsjechen op mekaar ingesteld zijn. Van hen komen ook de meeste composities die hun klassieke opleiding verraden alsook hun afkomst. Deze composties nemen soms onvoorspelbare bochten, klinken origineel, maar misschien mochten ze nog meer variatie brengen. Het vervelende is dat ik ze tijdens jazz at home in de intimiteit van een woonkamer een spetterend concert heb weten geven. Het was toen wel een echte piano, de drummer was ook Vinsent, maar toen hebben ze meer indruk op mij gemaakt. Nu was het een gewoon goed concert zonder meer, de echte vonk was er net niet." (Piet B.) "Eindelijk een jazz-avond in de nieuwe jazzzolder. Het werd een aangename set met invallende Nederlandse drummer Vinsent Planjer; de aangekondigde Portugees Joao Lobo zoekt misschien zijn familie op voor het eindejaar. Alles werd aan mekaar gepraat door de Belgische bassist Janos Bruneel. Overtuigende eigen nummers , vooral aan de hand van de keyboard speler Miro Herak. Veel up-tempo nummers met heel af en toe een ballad. We merken ook de aangename tempowisselingen op binnen één nummer zoals Sunset Boulevard net voor de pauze. In de tweede helft was de geluidsbalans optimaal. Ook de bas als solo instrument komt goed naar voren in de 'jazzzolder-kapel'. Het gelijke samenspel tussen de twee companen Michal Vanoucek (vibrafoon) en Mira Herak valt ons op. Hun eerste CD werd te koop aangeboden. Ook de moeite is hun webstek www.asguests.com met beeld, video en mp3's tot ieders genot. Proost." (Michel Proesmans) "Als een rollercoaster denderde het muzikale vehikel "As Guest Quartet" eerbiedig door de kapel en liet in de eerste set de decibel te luid rinkelen. Gelukkig heb ik bij optredens steeds een dot watten op zak om mijn eigen geluidsniveau én balans te regelen, om te vermijden dat de bekende fluitist Tinnitus je de hele dag (en nacht) om de oren zeurt. De groep, met pianist/componist Michal Vaňouček en vibrafonist Miroslav Herák in de hoofdrollen, nam een rustige aanloop met een ingehouden jazzwals in 3/4. Onmiddellijk viel de goede structuur van de melodielijnen op, de techniciteit en ideeën rijkdom van alle muzikanten en het prima samenspel tussen vibrafoon en keyboard in het bijzonder, bij de afwisseling solo - begeleiding. De aanslag van de akkoorden van de pianist was echter te luid en overgemoduleerd waardoor het teveel "bite" had t.o.v. drums en vibrafoon. Het tweede nummer, een ongebruikelijke jazzmarch in 2/4 kwam verrassend leuk uit de hoek en bloeide open als een fris boeket kerstrozen in aanstekelijke en gevarieerde ritmes en multi-melodieën. De vervangende (uitstekende) drummer Vinsent Planjer speelde over het basisritme complexe polyritmes, maar op bepaalde momenten liep hij lichtjes achter op de maat wat onstabiliteit veroorzaakte. De laatste tune van de eerste set begon dan met een minimalistisch basloopje van Janos Bruneel en kreeg een originele en goeie bassolo mee, double stops incluis. (tweeklanken) De tweede set was een openbaring. De klankbalans was nu optimaal, de drummer stond er helemaal en het geheel functioneerde als een geöliede machine. Eilandjes van ingestudeerde composities binnen hetzelfde nummer, verbonden door loopbruggetjes van geïmproviseerde muziek; de blauwdruk begon langzaam tevoorschijn te komen uit het wervelende aanbod van noten. We bevonden ons nu in een muzikale speeltuin waar "on cue" verwisseld werd van attractie. En of dat frame- en teamwork attractief was. (een cue kan door elk van de muzikanten gegeven worden, alleen al door het spelen van een afgesproken specifieke riff bv. die dan aanduidt welk eilandje de muziek naartoe gaat) Te vergelijken met een voetbalploeg die naargelang de omstandigheden, van tactisch, ingestudeerd patroon verandert, zonder het persoonlijk initiatief en de individuele actie (solowerk) te schuwen. In dit modulair systeem zat Frank Zappa mee aan de dis en Chick Corea op schoot van de toetsenman, die alle facetten van het moderne jazz arsenaal beheerste zoals schitterende composities, in and out playing, (buiten de geijkte toonladders spelen) linkerhand begeleiding al dan niet complementair maken aan de lengte van de rechterhand solo's, kwartakkoorden, kleurakkoorden; dit alles klaargestoomd in een ongelooflijk lekkere ritmische saus. (piano spelen is simpel als men beschikt over vier handen en twintig vingers) Bij elke nieuwe tune tapte het gastkwartet uit een ander vaatje...nieuwe wijn voor oude zakken.(?) Met ieder geslaagd optreden gaan we de weg (diaspora): Jazzzolder - Jazzzolderkapel - Jazzkapelzolder - Jazzkapel, waarna we hopelijk zullen aankomen in een land van melk en honing (het door Lejo beloofde land)" (PG) "Een schitterend concert gaf As Guests quartet ons, vrijdagavond. Vibrafonist Miro Herak trok in het begin direkt het meeste aandacht: zijn feilloze techniek met vier of met twee stokken, alert snel reagerend op pianist Michal Vanoucek, eveneens razend adrem: piano en vibrafoon danig in dialoog, zodat hun wervelende klanken zich compleet vermengden tot een geheel, broederschap in klank. Ook nam de pianist langdurig oogcontact met drummer Vinsent Planjers en samen werd er acrobatisch geïmproviseerd. Zijn drums klonken fris en bijwijlen messcherp. Rots in de branding was bassist Janos Bruneel, met zijn leidende sobere bastonen. Snelle nummers wisselden af met complete solos en intense ballads. Op de As Guests CD staat een nummer dat kortweg "74" heet. 1974 was een ongeloofelijk divers jazzjaar: vibrafonist Gary Burton introduceert zijn vierstokkentechniek, die later verplichte leerstof wordt voor alle vibrafoonstudenten. Amerikaanse pianisten Chick Corea, Keith Jarrett en Paul Bley vieren hoogtij met hun op Europese klassieke muziek geïnspireerde pianospel. De Jazzrock (oa Miles Davis) beleefde haar hoogdagen. Jazzdrummers als oa Barry Altschull, Jack Dejonnette verlieten het klassieke jazzmetrum voor meer creatief en tonaal drummen, de Europese geïmproviseerde muziek maakte zijn opgang, evenals de Amerikaanse New Jazz met figuren als Anthony Braxton en Steve Lacy .Zelf zat ik het hele jaar 1974 met verplichte legerdienst in Duitsland. Alles was kakigroen, behalve, en gelukkig maar, die onvoorstelbare diverse jazzperiode, die door dat kakigroen, haarscherp in mijn geheugen gegrift is. Ook werden wij arme militairen toen getroost door het leger: in de kantien konden we de nieuwste jazzplaten, sigaretten en alcohol aan een derde van de prijs kopen!! En op die manier bijblijven wat betrof de nieuwste evolutie op jazzgebied. In de muziek van As Guests zit dat creatief tijdperk van de jazz volledig verweven en zij hebben er een eigen stijl uit gecreëerd. Ik heb er erg van genoten en voor mij ook met een beetje "hoor-nostalgie"..." (Kris)

Skakk trio: vrijdag 24/11/06 Vrijdag 1 December, 2006 om 16:17 door lejo "Laat ons hier kort zijn, een beetje zoals de sets van het Skakk-trio. Aangekondigd als een jazz/vrijenimprovisatie leken ze hun mosterd meer bij de hedendaagse muziek te halen en dit gecombineerd met improvisatie, gaf een mix die voor de doorsnee jazzliefhebber niet echt toegankelijk bleek. Enkel diegenen die in beide disciplines thuis zijn, konden het resultaat smaken. De elektrise gitaar werd regelmatig met de strijkstok gespeeld, waarna de klanken door de sampler en ander elektronis vernuft verder vervormd werden en dit in scherp contrast met de saxen en viool die er volledig akoestis voor gingen. Het werd een korte maar krachtige onderdompeling in de Skakkwereld, bewoond door eigen nummers en hun componisten, die hier op een goedgevulde tournee, even lieten binnenkijken in hun universum. De vrijgekomen tijd hebben we dan gevuld met de inwijding van de nieuwe bar, waar enkele oververmoeide kernleden (gevolg van nachtelijk renovatiewerk van de nieuwe locatie) toch nog de dienst uitmaakten en werd het best een jolige boel op dit nieuwe stek." (Luque) "Een ietwat vreemde bezetting en groepsnaam mocht het eerste optreden op de nieuwe lokatie openen. Geen jazz , maar zuivere improvisatie muziek alhoewel er toch notenschrift is gebruikt. De elektrische gitaar met de nodige electronica zorgt voor een ambient atmosfeer met repetieve elementen en echo’s terwijl de viool en sax verrassend mooi akoestisch klinken in deze ‘chapel’. Je moet bijna met je ogen dicht genieten en je kan meewiegen met de flexiebele stoelen. Alleen Joachim op de sax klinkt me bekend in de oren en hebben we al enkele keren op de oude zolder mogen bewonderen. Toch nog een toegift op het einde en dan hup naar de mooi ingerichte lounge-bar alwaar DJ Kris weer een tof stekje heeft gevonden. Toiletten zijn inderdaad vlakbij. In de komende weken worden nog luidsprekers, draaitafel en dergelijke definitief aangesloten en een spatje verf hier en daar aangebracht. Al met al een plezierige introductie van de jazzzolder. Benieuwd hoe de echte jazz zal klinken." (michel proesmans) "Goede souveniers aan de oude Jazzzolder, doch de nieuwe is zovéél beter. Er is nu een ruime loungebar én annex: De Kapel der Geconcentreerde Jazzzielen! Een magnifieke plaats met heerlijk droge akoestiek waar ieder detail hoorbaar is. Het eerste concert was voor de Paters Abstrakten: het Skakk trio! Een Klankendael van jewelste: free klanken vermengd met geschreven thema's, verwijzingen naar hedendaags klassiek en rock en klezmer en Skandinavische jazz. Intens samenspel, humor vemengd met donkere abstrakte sferen, écht luisterplezier voor de aandachtige toehoorders. Deze groep past perfekt in de Europees geïmproviseerde muziek ontstaan in Londen in de jaren '60 met als peetvader gitarist Derek Bailey. Het Skakk trio treedt zelfs een dezer dagen samen op met een andere pionier van deze muziek: de Nederlandse drummer Han Bennink. Wie meer wil weten over deze European Improvised music kan eventueel Googelen naar namen als: Derek Bailey of Evan Parker (GB), Han Bennink (NL), Fred Van Hove of André Goudbeek (B), Peter Brötzmann (D), John Zorn (USA) en zovele anderen. Deze groep van saxofonist-klarinettist Joachim Badenhorst is schitterend, nu hopen dat ze samen blijven optreden, het is een hecht trio en het was tevens een mooie opener voor onze luisterkapel..." (Kris)

Bracaval-Braeckman-Lauscher: vrijdag 10/11/06 Woensdag 15 November, 2006 om 17:55 door lejo "Adrenaline in de vorm van jazzy softijs of een soort wollige bob in trio zonder drum, u bedenkt het maar, pittig, meeslepend, vijf sterren verdient, Braeckman op gitaar, Bracaval dwarsfluiten en Lauscher contrabas. Met hoofdzakelijk eigen nummers loodsten deze heren ons door de laatste avond op deze beruchte locatie ‘Den Jazzzolder’, nog mooier was geweest dat Bracaval ons al fluitend, net als in Hamelen, had kunnen meevoeren naar onze nieuwe stek onder Sint-Romboutstoren, had best gekund, wij waren zeker gevolgd, om geen enkele noot te missen (dromen kost geen geld). Het was een vrij intimistisch concert met veel passie en energie die echter in een gebalde zachte toonzetting perfect gebruik maakte van de kurkdroge akoestiek van ‘Den Jazzzolder’ (waar deze locatie toch zo beroemd voor is). Dus een waardige (en dit in de twee betekenissen van het woord) en fijnzinnige afsluiter van een tijdperk waar wij de goede gewoonte hadden aangenomen, thuis te komen op ‘Den Jazzzolder’, met Lejo als ‘gastheer’ en een bende jazzvrienden voor én achter den toog (zonder onze jazzvriendinnen te vergeten die de tafel voor ‘d€n inkom’ opfleurden) en last but not least, Kris the jazzwizzard, erudiete jazzencyclopedie en DJ. (niemand vergeten?) Dus geen getreur en gezeur, maar lachende gezichten en al fluitend op stap naar een nieuw begin." (Luque) "Muziek beluistert men niet alleen met de oren en het verstand, maar ook met het hart en bij uitbreiding met heel de morfologie van het lichaam. Als alles perfect zit vibreert de muziek in de mens en resoneert de ganse mens in de muziek. Daardoor wordt goeie muziek een klankbord; een universeel patroon in gang zettend, waar het bewuste denken weinig aan te pas komt en waar alle levende organismen (wsl. ook planten) beter van kunnen worden. Gedacht heb ik weinig, vrijdag jl. in de bizoldere sfeer van die bijzondere avond, waar Sus Antigoon voor de laatste maal door de vertrekken zweefde, een eiland van rust creërend, ondanks de borrelende activiteit van een begenadigde Jazzformatie in trio. (Bracaval - Braeckman - Lauscher) "Een locatie als de JazzZolder doet me denken aan de Underground scene in de jaren zeventig in Aachen", wist de van origine Duitse bassist, Werner Lauscher, mij te vertellen. (vreemde paradox, maar verder niet relevant) Wat we geserveerd kregen als luistervoer, of liever als delicatesses, was van duimen-en-vingers-aflikkend gehalte. Ik heb zelden een gitarist als Hendrik Braeckman gezien, die met zo'n fluwelen touch de mooiste frases en akkoorden neerpoot in een rondedans van tensions en colortones; op de vruchtbare zolderbodem, met kwistige hand, het zaad strooiend van het betere jazzwerk, waaruit onmiddellijk de prachtigste bloemen ontsproten in een subtiel samenspel van contrapuntische lijnen die mekaar nooit in de weg liepen. Dit waren gewijde jazzmadrigalen, een muzikale weversgilde waardig. Hendrik liet zich spelen met al zijn handen en al zijn hersens en liet de noten als warme was uit zijn vingers vloeien, waar de fluitist en de bassist gretig nieuwe vorm aan gaven, met als resultaat gestolde schoonheid, in een poging beeldende klank te materialiseren. Meester Hendrik paste de oude (school) meesterstruc toe, zo zacht te communiceren dat alle rode oortjes gespits waren. (muziek met een erotische lading) De introspectieve tunes, meestal eigen composities, werden rustig en geconcentreerd afgewerkt. Het derde nummer was er één in een 5/4 (3/4 + 2/4) groovy odd tempo dat halverwege, naadloos en bijna ongemerkt, overging in een 4/4. Djebel Tarik (rots van Gibraltar) kreeg een Medina sfeertje mee, de blik gericht op de Noordafrikaanse moslimtraditie. Op geen enkel moment miste ik in de sets een drummer; de groep hield zijn tempo zo subtiel stabiel, het metrum enkel suggererend zoals alleen de groten dat kunnen, met af en toe als ornament een percussief element met de kleppen van de dwarsfluit of de klankkast van de contrabas. Toonladders en licks namen bezit van de fluitist Stephan Bracaval, dat zich vertaalde in op- en neergaande bewegingen van zijn torso, waarrond zich de muziek slingerde als een prachtige herfstwingerd, waar tollende derwisjen zich in vermeiden, onderwijl de schitterendste driedimensionele hologrammen toverend voor de ogen van de aandachtig toekijkende toehoorders. Muziek als hallucinogene drug. De contrabassist Werner nam met solied swingende walking basspatronen deel aan het sacrale offer van zijn twee companen en moest niet gepraamd worden om volop solistisch deel te nemen aan de subtiele fluctuaties en interacties - als een liefdesspel bijna - die de muziek nogmaals complementeerde, complimenteerde en impregneerde. De maturiteit van een jazzpubliek leest men soms af aan het doseren van het applaus; als klankpatronen ijl en frêle worden en Spaans kippenvel op de loer ligt, kan het klappen na elke solo die sfeer bederven. Het zolderpubliek voelde dat hier goed aan en zat op de wip tussen een licht beschroomd zijn om te klappen én haast een schuldgevoel om niet geklapt te hebben. Ik dacht mij van dit artikel af te maken met gewoon "Subliem" en "Keigoed". Maar omdat superlatieven en modewoorden zo snel verslijten en een devaluatie van de gevoelswaarde in zich dragen, werd ik genoopt een karrenvracht balastzinnen te ventileren om toch maar keigoed aan te tonen dat dit een subliem concert was. Wat deze groep bracht was ongehoord. (in de letterlijke betekenis - zie je wel dat woorden devalueren) Now's the Time (Charlie Parker) als laatste nummer om swingend afscheid te nemen van de groep, de JazzZolder en deze recensie." (PG) "Het was een melancholisch en intimistisch concert van drie topmuzikanten met een uitgebreide palmares en staat van dienst. Een waardige afsluiter in stijl die haast klassiek aandoet en die erg werd gewaardeerd. Eindelijk nog eens het bewijs dat een dwarsfluit toch jazzy kan klinken. Een warme basklank en een zacht in elkaar verglijdende stemming en kleurenpalet op gitaar. Tot ziens aan iedereen op de nieuwe locatie." (michel proesmans) "In schoonheid eindigen op de oude locatie was de wens ,en die is helemaal vervuld vrijdagavond. Toegegeven, de dwarsfluit is zeker niet het populairste jazzinstrument, saxofonisten vooral (Bobby Jaspar, Youssef Lateef e.a.) bespeelden de dwarsfluit als tweede, derde of vierde instrument, maar weinigen kiezen het als hoofdinstrument. Stefan Bracaval is uitsluitend fluitist en dat hoor je direkt. Deze muzikant bespeelt alle nuances van dit moeilijke instrument met een nooit gehoorde toonbeheersing en creatief pure swing, mijn sceptisisme over de dwarsfluit als jazzinstrument was onmiddellijk verdwenen. Topgitarist Hendrik Braeckman en ditobassist Werner Lauscher vormden het magisch trio met Bracaval. Met een coolness van gelijkwelk oceaanstrand, zwaluwvlugge improvisaties en glanzende swing straalden de standards en eigen nummers naar het publiek toe. Het was ook een beetje reizen... het eigen nummer Indisch deed je direkt allee-retour naar Indië reizen, paradijsvogels boven de tempels incluis. Ook dat Spaanse nummer met die prachtige gitaarsolo. De muziek was voortdurend inspirerend naar beelden en zo subtiel dat de concentratie nooit begaf. Het publiek was laaiend enthousiast. Een betere afsluiter, om de vertrouwde locatie te verlaten, kan ik me gewoon niet voorstellen, een prima keuze! En t'is nog niet gedaan hé mensen; vanaf 24 november gaan we verder in "the chapel in the moonlight" op de Wollemarkt! Allen daarheen!" (Kris)

Vrijdag 13 oktober: Soo Cho trio. Vrijdag 20 Oktober, 2006 om 09:03 door lejo "Frêle als porselein, op het zachtdoorschijnende af, breekbaar maar assertief, Soo Cho aan de electrische piano op zolder (wat zou dat gegeven hebben op een vleugel?). In de eerste set was de benaming trio der iéts over, pianiste met prachtige begeleiding leek iéts preciezer, maar in de tweede set werd het een echte groep met gelaagd samenspel. De stijl?: wat men meestal ‘ballades’ noemt, evenwel ‘triosonates voor piano, drums en bas’ zou volgens mij een betere omschrijving zijn om deze lading te dekken. ‘Tuurlijk was het jazz, deze internationale bende deed alles zachtjes swingen, maar steeds melodieus en harmonieus, geen dissonanten of schokeffecten, maar steeds degelijk en vooral een zachtzinnig geflirt met noten, dat door de virtuositeit zelve, nooit verveelde. Romantisch?: jazeker, enkele aanwezige koppeltjes zonken weg in deze wolken van pianoklanken (en in het fauteuilmeubilair van de zolder) en zelfs oude verdorde jazzzolderratten als ik, werden poeslief gecharmeerd door zoveel breekbaarheid en helderheid. Daniel Lottersberger op bas en Soto Ntouvas op drums, hadden echt wat méér ruimte mogen krijgen, beide waren vréselijk goed, maar in deze zolderuitgave schitterde vooral de piano. Het zij zo." (Luque) "With an international trio like this you would expect jazz with divers influences. This seemed to be a wrong judgement because the music played that evening appeared to be all originals from Soo Cho clearly influenced by her classical education. They brought little miniature like pieces with fragile music leaning more toward classical music than to jazz, despite the musical setting. The kinds of music you typically can find on the ECM label, easy going, never dull, but I missed the swing factor a little bit.. For Soo Cho it was a first to play on a keyboard, so this certainly influenced the performance. She has the ability to produce fine little melodies that were filled in by a decent bassist and a very fine drummer and both of them received their sparse moments to show their abilities.. It certainly wasn’t a boring evening, but I must admit that I enjoyed more exciting evenings on the “jazzzolder”. (Piet). "Een internationaal trio en voor de eerste keer in Vlaanderen, onder leiding van de Zuid-Koreaanse pianiste (wonende in Dordrecht) die samen met haar twee trouwe companen, de subtiele Griekse drummer Soto Ntouvas en de Oostenrijkse bassist Daniel Lottersberger optreedt. Ze zijn perfekt op mekaar ingespeeld. De fragiele handjes van dit ex-model glijden sierlijk over de toetsen en ze brengt mooi melodische triomuziek van eigen hand. Ik bedoel dat ze niet tot buitenzinnige soli gaan. Alles blijft braaf en we horen toch wel mooie dromerige fragiele composities die perfekt worden afgewerkt. Leuk deze eerste kennismaking. Voor meer zie op haar website." (michel proesmans). "Met de ogen gesloten zag iedereen op de zolder zijn eigen film bij de muziek van Soo Cho, zoals je bij het lezen van een goed boek je eigen beelden creëert. Muziek - de abstracte kunstvorm bij uitstek - behoeft geen materiële drager om te existeren (geen doek, geen verf, geen marmer...). Het heeft geen dimensies, men kan het niet vastnemen (het neemt jou beet), het neemt geen plaats in de ruimte in, tenzij trillende luchtmoleculen (de partituur is niet de muziek). Muziek is een tijdkunst, bestaande bij de gratie van het moment en de prachtige momenten waren rijkelijk aanwezig bij het optreden van de Zuidkoreaanse en haar band. Ik zag een groep met een pianiste die filmmuziek schrijft, die geen film behoeft. Ik zag een groep waarvan drummer en bassist een sterk melodische inbreng hadden die het metrum deden verdampen (zoals Satie vaak de maatstrepen weglaat om meer ritmische vrijheid te verkrijgen), soms unisono musicerend, op andere momenten nam de bassist de melodische lijnen geheel voor zijn rekening. Klasse! . Soo Cho is een mooie oude ziel die de zolder bezocht en waar wij ons als gastheren en -vrouwen gelukkig mee konden prijzen. Een parameter voor hooggekwalificeerde muziek is dat het analytisch waarnemen voor een stuk gereduceerd wordt (stond de tijd stil of ging hij juist zeer snel).. Een film is pas boeiend als men het camerastandpunt uit het oog verliest, zelfs indien men af en toe over de imaginaire lijn gaat." (PG) . "Door haar open en spontane persoonlijkheid bracht de mooie pianiste Soo Choo het publiek direct in een gemoedelijke sfeer. Iedere compositie werd voorafgegaan door een leuke vertelling uit haar dagelijks leven die de reden gaf tot het componeren van het volgende nummer. Net zoals bij het optreden van Jokke Scheurs trio, verhoogden die verhaaltjes de waarde en concentratie voor de muziek.. Soo Choo's pianospel is uniek, met dromerige, vrolijke en hedendaagse accenten in haar eigen ritme. Haar medemuzikanten, bassist Daniël Lottersberger en drummer Soto Ntouvas, kregen evenveel ruimte toebedeeld als zijzelf. Drie solisten dus, die elkaar voortdurend met creatieve ideën uitdaagden. Drummer Soto volgde Soo Choo van heel dichtbij met onvoorstelbare heldere sound, het leek wel of hij iedere noot van de piano met kristalsuiker overgoot .Vermengd met de korte creatieve basstonen, werd het geheel een feest voor wie horen wilde.. Een muzikale belevenis was het, en wat intensiteit en gezelligheid betreft plaats ik deze avond naast die van het Jokke Scheurs trio, ook een meester in het combineren van woord en muziek." (Kris)

Vrijdag 22 september: Appleton Zondag 1 Oktober, 2006 om 19:51 door lejo "Het was deze keer een andere avond, maar voor een open minded jazzzolder publiek was dit geen probleem. De vier muzikanten, al zittend, brachtten toch wat jazzmuziek (dus improviserend) met inbreng van enige electronica, waaronder een apple-portable. Alles bleek functioneel en niet overdadig. De meeste nummers waren van de hand van de nu eens electrische bassist Manolo Cabras en de Gentse gitarist Frederik Leroux. Toch kwam Peer weer sterk uit de hoek op trompet. Vooral een groovy stuk van Miles kon me erg bekoren en deed me denken aan Peer's Electric Miles Projecten. Verder was het muziek als een soundwave om bij weg te dromen." (Michel Proesmans) "Was het een Salade-folle of meer een Waldorfsalade, met als belangrijkste ingrediënten: een appel, noten, wat mayonaise en zacht bedje van slablaadjes? Appleton, een nieuw project van Peer Baierlein met als cruciaal element een Appellaptop, die door loopings en dubbings een zacht klankenbedje uitspreidde waarop de andere ingrediënten kunstig werden rondgestrooid, zoals de elektronisch bewerkte gitaar van Frederik Leroux, Baierleins vervormde trompet, of de al evengoed vervormde bas van Manolo Cabras en (raar maar waar) bovenop kregen we een volledig akoestische drum van Herman Pardon. Tot daar het basisrecept. De avond werd gevuld met varianten, soundscape’s, soundwall’s en tussendoor frisse akoestische elementen op composities van Cabras en Leroux. Al die elektronica kan soms eerder een val, dan een hulp zijn en is dan maar leuk als de overige elementen van topniveau blijken te zijn zoals in dit geval met Appleton. De Jazzzolder was de eerste try-out, om zaterdag 23 september een tweede maal met dit recept in de Hnita-hoeve in Heist-op-den-berg de daar aanwezige muzikale smaakpapillen te testen. Het hele project, zoals het te horen was op ‘de zolder’, klonk bepaald niet als een prematuurtje, maar stond toch nog duidelijk in zijn kinderschoentjes en eens Appleton verder gerijpt, wil ik er best nog eens mijn tanden in zetten." (Luque) "Muziek als deze van Appleton loopt voortdurend gevaar ééntonig te worden en deze vier technisch uitstekende muzikanten slaagden er maar gedeeltelijk in deze valkuil te vermijden. Ze begonnen goed met een song die heel langzaam werd opgebouwd en wat betreft dynamiek goed gestructureerd was. Naarmate de nummers zich opvolgden miste ik sterke grooves, hooks en melodieën die de stukken herkenbaarder zouden maken. Zoals de groep zelf zei, speelden ze niet echt jazz maar legden ze een sfeervol klanktapijt neer dat echter vaak veranderde in een wandtapijt - van het soort van het klassieke behangpapier. Wanneer zintuigen te lang belaagd worden door eenzelfde soort prikkel gaat de aandacht verslappen en haakt de luisteraar af. Elk stuk zou een specifieke benadering moeten krijgen qua klankkleur en ritme. Het laatste nummer van de tweede set is hier een goed voorbeeld van en was een uitschieter op dat vlak. De trompet klonk ineens een stuk frisser door er een krachtige delay op te zetten. Er waren vaak goeie momenten, maar dan verzandde het geheel weer in een soort lethargie. In de songs gebeurde er harmonisch-diatonisch veel te weinig zodat de solo's zich niet konden spiegelen in een ander akkoordperspectief. Miles Davis kwam af en toe om het hoekje loeren zonder echter de modale structuren te introduceren, wat een verademing zou kunnen betekend hebben, zowel wat betreft verandering van grondtoon als van modi. Op een bepaald moment bereikte het volume 80 à 90 db., een intimistische sfeer niet ten goede komend. Hard spelen op de zolder is not done en draagt er zeker niet toe bij, muzikale spanning op te bouwen. Wie deze dingen leest denkt aan een slecht optreden, maar dit was zeker niet het geval. De bassist speelde vrij goede strakke lijnen, maar ik miste, in de meer funky momenten, een slapbass geluid. De trompettist improviseerde keurig, op andere ogenblikken klonken de gespeelde patterns over verscheidene maten voorspelbaar en schools. De gitarist kon mij pas echt overtuigen in het laatste nummer waar hij goed op dreef was; ook in een song net tevoren deed hij muzikale dingen van het betere soort. Zijn begeleidingsrol was ook in orde, behalve in de momenten waar ze doorspekt waren met lange primaire dissonanten, noem het maar irritanten. In de middeleeuwen werd je voor minder in de ban geslagen.(tritonus-ironicus) Het geluid van de drums integreerde zich niet in het klankbeeld van de groep, omdat hij als enige niet versterkt was. Spijtig! (op te lossen met een p.a. installatie) Kort samengevat was het zeker geen slecht concert voor wie van het genre houdt en gelukkig bleven de muzikanten de controle over hun elektronische vrienden behouden en niet omgekeerd." (PG) "Appleton: vijf letters op de acht verwijzen naar de computer doch die computer nam zeker niet de hoofdplaats in bij dit quartet. In ieder nummer klonk hij op de achtergrond, als ritmische ondersteuning met af en toe hier en daar een electronisch accent of effect. Halftime bestuurd door trompetist Peer Baierlein die de andere halftijd prachtige trompetsoli blies op de funkybastonen van Manolo Cabras en de straightdrums en percussie van Herman Pardon.Gitarist Frederik Leroux bleef meestal op de achtergrond behalve dan zijn schitterende solo in het uptempo- Milesnummer. Buiten die Miles bracht Appleton eerder Europese jazz, en specifieker de Skandinavische invloed die duidelijk herkenbaar was. Dikwijls donkere sferen en lange nummers op traag tempo met freeklanken en af en toe stemmen vanuit de computer. Appleton is een pas opgerichte groep en alles zat nog niet snor zoals bijvoorbeeld de volgorde van de nummers vond ik. Het nieuwe is er wél en deze vier sterke muzikanten zullen wel snel een mouw passen aan die schoonheidsfoutjes. Appleton: een nieuwe groep in wording." (Kris)

Vrijdag 8 september 2006: Carlo Nardoza Quintet Vrijdag 15 September, 2006 om 08:21 door lejo "Twee blazers, een elektrische gitaar en een drums-bas ritmesectie, hoe zou dat in zijn werk gaan? Te veel solisten? Enkel een begeleidende rol voor de gitaar? Het Carlo Nardozza kwintet heeft het antwoord: een complexloze mix van gezamenlijke blazersintro, ruimte voor de blazers afzonderlijk, en de gitaar nu en dan mee op de voorgrond. Een oplossing op maat van deze uitstekende muzikanten! Melle Weijters heeft mij bekoord met zijn fijne gitaarriffs en vond een uitgebalanceerd evenwicht tussen effect, melodie en sfeerschepping. Steffen Tormaehle op drums en Tom Van Acker op bas acteerden als een zeldzaam solide motor voor elk van de nummers; spijtig dat er weinig solomomenten voor hen waren, voor de bas zelfs helemaal geen. Met meestal eigen nummers konden de blazers Daniel Daemen (saxen) en natuurlijk Carlo Nardozza (vooral trompet) op grote bijval rekenen van het zolderpubliek. Opgetild door de ritmesectie werkte de afgewisselde blazerscombinatie opzwepend in de snelle passages; de gitaar slaagde er zeer doelgericht in om het geheel te versterken en soms naar een hoogtepunt te voeren in een eigen solo of nog een extra zweepslag voor de blazers. In de tragere nummers kregen we hecht samenspel met een sterke rol voor de gitaar, met soms psychedelische stijlverwijzingen. Kortom, ik heb genoten!" (Erik) "Een goed gevulde zolder en ook op het podium met vijf jonge muzikanten. De Italiaanse-Limburgse leider Carlo presenteert het geheel. Ze spelen allemaal sterke eigen nummers. Alle groepsleden kunnen zich uitten in de solo's, maar er is toch een mooi samenspel van de sax en de trompet. De inbreng van de electrische gitaar geeft het geheel een beetje jazzrock sound. Ook zijn er de nodige rustpunten en tempowisselingen. Hun eerste CD "Making choices" werd te koop aangeboden. Het belooft wat te worden in hun komende jazzlab tournee." (michel proesmans) "Na alle lovende commentaren kon ik ze eindelijk eens live aan het werk zien op de jazzzolder in Mechelen. Het was zeker geen tegenvaller. Het quintet brengt eigen composities, waar diverse invloeden uit blijken. De Italiaanse afkomst van de leider blijkt duidelijk wanneer we een tarantella horen en wanneer ik zelfs een flardje Ennio Morricone meen te bespeuren. Daarnaast is er zeker een Balkan-Klezmer invloed, misschien door John Zorn of Dave Douglas. Ondanks deze referenties klinken hun composities toch origineel, al zou het soms een beetje minder rommelig mogen, kwestie van de aandacht van de luisteraars te houden. De solo's van zowel trompetist als saxophonist zijn zeer energiek en beklijvend, al zouden ze hier dichter bij de sfeer van het nummer mogen blijven. De gitarist legt klanktapijtjes die naar mijn smaak meer naar het rock idioom neigen dan naar jazz. Ondanks de enige verbeterpuntjes toch een zeer gesmaakt concert van een beloftevolle jonge groep muzikanten, daarom heb ik ook hun debuut CD gekocht." (Piet) "Jazzzolderratten als ik ,worden tegenwoordig toch wel érg in de muzikale watten gelegd. Fris en verassend, Carlo Nardozza kwintet, spetterende interactie, bijwijlen humoreske stukken (Piano à brettelles) en dan weer introverte rust en dit gebeurt als geheel, elk individu past precies in de groep. En dit met uitsluitend eigen nummers, terug te vinden op hun nieuwe CD, die alleen lovende kritieken mocht ontvangen. Opvallend waren de strakke structuren waarbinnen de composities opgebouwd werden, in sterk kontrast met gelaagdheid en het antwoordenspel, afgewisseld met diverse solo’s. Dat deze heren geregeld in de prijzen vallen is wel degelijk géén toeval. Pretentieloos maar vol vuur worden diverse hedendaagse invloeden als die van John Zorn en Dave Douglas verweven tot een nieuw geheel, wat op de CD nog sterker tot uiting kwam. Een ijzersterke gitarist, Melle Weytens, die de elektronica niet schuwde en aardig rauw uit de hoek kon komen, een notenratelende trompettist foutloos overlopend in trage lange nootstructuren en Daniel Daemen op heerlijke saxen zelfs in uptempo lyris blijvend, Steffen Thormaehlen die zalft en slaat, dit alles bezongen en gedragen door Tom Van Acker op bas. Dit vijftal gaat op tournee in kader van de jazzlabseries, voor wie er op de jazzzolder niet bij was, een aanrader van formaat." (Luque)

JAZZ CULINAIR Donderdag 7 September, 2006 om 13:34 door lejo Ristorante “La Loggia”, Korenmarkt 37 te Mechelen, organiseert i.s.m. de jazzzolder vzw: JAZZ-CULINAIR Vrijdag 20 oktober om 19u kan u genieten van een lekker etentje en luisteren en kijken naar een optreden van het trio: Mahieu-Vantomme-Devisscher. Op het programma: apero (met of zonder alcohol) met een capuccino-soepje en een antipastabordje (= tapas maar dan op z'n italiaans) optreden trio Mahieu (sax) - Vantomme (piano) - Devisscher (contrabas). hoofdgerecht Saltinbocca (kalfs met Parma en kaas) met pasta dessert Panna Cotta afsluitertje koffie optreden trio Mahieu - Vantomme - Devisscher. Prijs: 40 euro per persoon. Reservatieaanvraag kan enkel met email: info@jazzzolder.be na bevestiging via email en betaling op reknr: 733-0339638-71 van de jazzzolder vzw met vermelding van uw reservatienummer(s) is de reservatie definitief. Meer informatie: info@jazzzolder.be of 0497/02.93.61. Het aantal plaatsen is beperkt!

Frank Vaganee trio; vrijdag 25/8/06 Dinsdag 29 Augustus, 2006 om 17:08 door lejo "Frank Vaganee en Dré Pallemaerts speelden een’ Mechelse derby met bezoekster’, met Yannick Peeters op bas en dit op een afgeladen volle zolder vol fijnproevers die perfect wisten wat ze gingen krijgen en juist daarom ook present waren. Drie klasbakken om duimen en vingers van af te likken, standards waar elk nootje, elk roffeltje, elke snaartrilling perfect zat. En al was het misschien wel de achtduizendste maal dat we deze musici te horen kregen (en die kans is groot als mechelse jazzliefhebber), iedere keer opnieuw gaan we onderuit voor het wonderlijke raffinement en de souplesse van solisten en hun samenspel. In de flyer noemde Lejo dit optreden een waardige afsluiter van de vakantie, maar de term ‘bekroning’ zou een correctere omschrijving van deze avond zijn. Het kan niet àlle dagen feest zijn, niet alle optredens op de zolder halen de geschiedenis, maar enkele sets als deze, maken een heel seizoen goed." (Luque) "Het valt te betwijfelen of de stilte tussen noten (muziek manifesteert zich bij de gratie van het interval) in de trage passages ooit zo oorverdovend muzikaal klonk dan het geluid van de speld die je zou kunnen horen vallen op het moment dat je in de snelle passages alsnog zou proberen iets tussen de noten te wringen; m.a.w. Frank Vaganeé houdt de spanning van de geïmproviseerde melodie vast, zelfs al komt zijn volgende noot soms twee seconden later, het toongeheugen van de luistereraar tot uiterste alertheid dwingend. De snelle riffs worden nooit een notendiarree maar vertellen altijd een verhaal. (hier bereikten zijn volgende noten het publiek ook twee seconden later, maar dat kwam omdat hij door de geluidsmuur ging, niet qua geluidsvolume maar door de snelheid) Frank speelde als een god op de zolder en liet de partituur verbaasd, verweesd, uitgeknepen en naar adem happend achter, (zich), de muziekstandaard reducerend tot ornament en aandachtig toehoorder. Eigenlijk is Frank geen saxofonist. Hij is een saxofoon. Hij kruipt in de sax en de sax kruipt in hem. Frank is een kunstenaar, een Ayrton Senna die samengesmolten met zijn bolide (een ouwe sax) een vlekkeloos parcours afraast. De drummer Dré Pallemaerts is van hetzelfde kaliber. Hij is een drummachine, met veel gevoel die op sommige momenten als een achtarmige octopus probeert alle toms tegelijk te raken - te fotograferen op een duizendste - en zijn drums opvreet. De noten van de bassiste Yannick Peeters bromden en huppelden hier lustig doorheen, zich goed integrerend in het geheel. Ze hield zich efficiënt en rustig gedeisd met regelmatig een sobere solo en liep de twee titanen zeker niet voor de voeten. Zij is ook een talent, maar heeft nog tijd nodig om haar potentieel tot volle wasdom te laten komen. Vrouwen als Yannick koesteren we in de Jazz. Het duel Frank-Dré, dat tegelijkertijd symbiose was groeide uit en bloeide open tot iets moois dat de som der delen ver oversteeg. Monk, Coltrane, Parker, Miles, Carter, Jimmy Cobb en Frans Pelgrims zaten op de zolder en zagen dat het goed was. Frank in gevecht met zichzelf, met zijn instrument, met Dré en Yannick en met het publiek. Een strijd (of liefdesverklaring) met vele interacties op verschillende echelons. Een kosmische dans op het slappe koord, een gevaarlijke oefening, dat het flirten met het metrum met zich meebrengt. Dré en Frank is duende (Spaans kippevel) van het soort dat je zelden onder een kerktoren tegenkomt. Het mag dan nog de St.Romboutstoren zijn. De afwezigen van de thuismatch...juist!" (PG) "Op een afgeladen volle zolder een machtig mooi concert van het Frank Vagnée trio meegemaakt. Aangevuld met op bas Yannick Peeters en op drums Dré Pallemaerts, vloog Frank er onmiddellijk in met een nummer van John Coltrane. Het valt mij telkens weer op dat Frank vanaf de eerste noten onmiddellijk op temperatuur zit, voor hem is er geen opwarmingsronde nodig. Allemaal standards, maar toch op een eigen manier gebracht. Yannick die in deze bezetting een beetje de vreemde eend in de bijt was, bracht het er heel goed vanaf. Haar basspel is zeer subtiel, maar toch stond ze haar vrouwtje goed tussen deze geroutineerden. Wat mij ook opvalt is dat Frank zowat alles kan spelen, het wordt tijd dat hij nog eens iets onder eigen naam doet, bijvoorbeeld de Monk interpretaties met Ron Van Stratum, gaan die in de archieven blijven? Hij steekt veel van zijn energie in het BJO, maar zijn solo carriére zou ook meer aandacht mogen krijgen; naar mijn smaak is hij de beste alt sax speler van België en misschien van Europa. Alleszins, als hij vanaf september terug op de Vismarkt te beluisteren is, zal ik niet twijfelen." (Piet) "Het Frank Vaganée Trio… Frank kondigde het concert aan als een avond met vooral standards, maar het werd zeker geen standaard-avond! Wat een techniek, blaaskracht, zuiverheid van het trap-op trap-af klankenvuurwerk, stevigheid van aanzet als eeuwenoude eikenwouden. Humor afgewisseld met onverwachte bochten, een zelden gehoorde diversiteit in het saxspel die elke splinter van de zolderbalken deed meezinderen. Helemaal anders maar even intrigerend als zijn vorige zolderconcert. En dan de drums van Dré Pallemaerts! Hij amuseerde zich zichtbaar, zowel met het ondersteunende spel als met de talrijke solopartijen en sax-confrontaties. Hij werkte weinig met effecten, maar ging vooral op zoek naar opeenvolgende reeksen van basisritmes die door hun schijnbare eenvoud enorm meeslepend werkten. Yannick Peeters speelde mooi maar wat houterig en afgemeten in verhouding tot sax en drums; zij had meer moeite om de ruimte te vullen dan haar medespelers. Kortom: wat een avond! Dit concert was voor mij een echte mijlpaal. Zulke muzikale emoties kunnen toch enkel worden opgeroepen door een bijzondere combinatie van bijzondere muzikanten? Of niet soms?!"(Erik) "Het Frank Vaganée trio zorgde vrijdagavond voor een memorabel jazzoptreden in de geschiedenis van de Jazzzolder. Hun programma bestond voornamelijk uit jazzstandards, die vrijsnel na het thema werden omgeturnd naar de zeer eigen improvisaties van deze drie muzikanten. Altsaxofonist Frank Vaganée speelde zijn ziel uit zijn lijf, en de aandachtige luisteraar (wij allemaal dus, die avond) kwam terstond in de ban van de pure jazz (volledig uitgepuurd van modetrends), waarachtige emotionaliteit, snelle frisse ideeen, onvoorspelbare wendingen, speelse bebop met af en toe freeklanken en extreem vloeiend samenspel. Een feest voor oor en zinnen, geen millieseconde verveling, uitzinnig plezier voor het aanwezige publiek. Voor het eerst op zolder Dré Pallemaerts, meesterdrummer, swingend snel creatief en gevoelig in up en lowtempo en niet te vergeten zijn typische warme bassdrumgeluid, het kloppend hart van het concert. Zijn opstelling en tuning van het drumstel was trouwens al een solo op zich waar veel drummers beter een voorbeeld aan zouden nemen. Tussen deze twee Internationale Jazzreuzen stond bassiste Yannick Peeters haar vrouwtje en met haar eigen vertrouwde zachte basspel kon ze zo mee in trio op wereldtoernee. Dit concert gaf me onmiddellijk een blij gemoed door al die vrijgevigheid van deze muzikanten, hun prachtige jazz zowel samen als in solo, overtuigend en onvergetelijk. Een blije avond! De groepen die nu volgen zullen flink jazz mogen geven om dit trio in te halen!" (Kris)

The Straightjackets: Vrijdag 11 augustus Zaterdag 19 Augustus, 2006 om 11:45 door lejo "Met een veelbelovende vliegende start stormden ‘The Straightjackets’ de jazzzolder op, de jonge helden van de Antwerpse jazzstudio Tritonus, maar het verdere parcours werd een matte pelotonrit, met één duidelijke leider, Thierry Vercammen op gitaar. Met andere woorden, beloftevol gitarist met begeleiding. Door die begeleiding werd alles netjes gespeeld, maar dat ‘ietsiepietsie’ méér, dat extra vonkje, was er nét niet, de spanning er in houden werd volledig gedragen door de gitaarman. Desondanks blijft het steeds leuk om kennis te maken met de aankomende jonge garde van het moment, er is nog veel werk aan de winkel voor de Straightjackets, hier en daar een solootje, een leuke uitschuiver, wat jazz tot een spannende belevenis maakt. Dus niet getreurd en vooruit!" (Luque) "Een avond in onze jazzzolder met de nadruk op bluesy jazz met een vleugje rockgitaar. Vooral de gitarist viel op tussen het jonge kwartet. Het zijn tweedejaars studenten aan de jazz studio van Antwerpen die vooral bewerkte bekende nummers brengen en in de tweede helft (die beter was) ook eigen nummers. Ze spelen zo'n 5 maanden samen. Wat me bekoorde waren de twee Herbie Hancock nummers 'cataloup island' en 'watermelon man' en op het einde 'hit the road Jack'." (Michel Proesmans) "Het optreden van the Straightjackets leek een beetje op een examen; daarom nu eerst de goede punten: de groep heeft echt samenspel, ritmisch zijn ze alle vier goed onderlegd, een mooie programmakeuze, techniek... en wat onmiddellijk opvalt is dat gitarist Thierry Vercammen iets meer podiumflair en ervaring leek te hebben en dat vertaalde zich soms in sprankelende riffs. Paradoxaal genoeg wat aan deze groep the Straightjackets ontbreekt zit in hun eigen groepsnaam: GEKTE! Jongens, gooi die lelijke witte muziekstand op zolder (!!??) heu... in de kelder, bassist speel rechtstaand, saxofonist blaas naar het publiek toe en maak af en toe een vette fout. En ruimte is er wat het meest ontbrak, vooral in de solo's; allemaal lange lijnen gebonden noten, ééntonig zonder pieken of dalen, een verwijt aan de saxofonist maar ook de gitarist bezondigde zich daar meermaals aan. Het geheel kwam mij over als te braaf, onaf en "eierdozenrepetitielokaalachtig". The Straightjackets hebben wel applaus gekregen doch weten zelf waarschijnlijk wel dat ze nog een lange weg af te leggen hebben. Moge deze grootpodium-ervaring hun geholpen hebben." (Kris)

Steven Delannoye trio: Vrijdag 28 juli 2006. Dinsdag 1 Augustus, 2006 om 16:08 door lejo "De mathematica van de driehoek, drie punten in één vlak met als enige speling de onderlinge afstand tussen die punten. In jazz en klassiek wordt dat ‘The art of trio’, de variabelen die worden toegevoegd brengen een wervelende gelaagdheid met zich mee die een oneindig aantal kleurrijke variaties mogelijk maken, het is dan ook een kunst om in zulk een eindeloos universum, eenheid en evenwicht te brengen en dat met de beperking van het nummertje drie. Steven Delannoye Trio klaarde deze klus met brio, ondanks de slopende handicap hun opgelegd door de broeierige warmte. Een zomerzolder barstend van inventiviteit, eigen nummers en standards, stijltjes en stijlen, Bop en Funk. Het wonderde prachtig, vooral in de tweede set, met ‘Wish upon a star’ als opener, het trio ‘speelde’ hier de sterren van de hemel, met ‘spelen’ in zijn basisbetekenis. Prachtig getoeter, subliem getrommel en een verleidelijke bas, het ging maar door. Uit piëteit ten opzichte van de broeierige werkomstandigheden werd het klassieke biss-geklap spontaan achterwege gelaten, waarop het trio uit eigen beweging toch nog een wervelende extra gaf. Driewerf bravo!" (Luque) "De onmiskenbare gedrevenheid van Steven op saxen laat ons genieten ondanks de hitte. Een ventilator zou alleen het geluid maar verstrooien. De bassiste in reverse in de tweede helft in één nummer die à la bassist Chris Mentens toont hoe je één kan worden met de electronica. De altijd meevolgende drummer; subtiel met mooie zachte afwerkingen. Iedereen mag zijn ding doen zoals in een goed trio. Iedereen slaagt met glans. Toch nog een toegift ondanks de warmte. We horen enkele klassiekers zoals 'Cherokee' en 'wish upon a star' en verder de eigen nummers. Mooi gedaan ... en drinken maar." (Michel Proesmans) "Vrijdag 28 juli, jazzzolder, Mechelen, het Steven Delannoye trio. Het was ondertussen iets meer dan 2 jaar geleden dat ik Steven nog eens had bezig gezien. Dat was toen in sextet vorm met Ewout Pierreux aan de toetsen, in het oud conservatorium te Mechelen. Ondertussen is er heel wat veranderd, zowel in Mechelen als bij Steven Delannoye. Er is meer subtiliteit in zijn spel gekomen en het repertoire dat hij bespeelt lijkt verruimd. Daarnaast kan hij in een trio meer aan bod komen en hij doet dat ook met veel bravoure, zonder alle aandacht naar zich toe te trekken. Hij laat ruimschoots de ruimte aan Yannick Peeters en Lionel Beuvens, respectievelijk op bas en drums. Steven Delannoye bespeelt zowel sopraan-, alt- als tenorsax. De gespeelde stukken zijn een mooie afwisseling tussen standards en eigen composities, waarbij ik persoonlijk de eigen stukken het beste vond, wellicht omdat ze die het liefste spelen. Vooral het stuk van Yannick vond ik zeer geslaagd, na een mooie basintro. Op een zeer warme zolder, ook voor de toeschouwers en dus zeker voor de spelers vond ik dit een zeer geslaagd optreden. Ondanks de nodige transpiratie bleef er nog heel wat inspiratie over, wat voor ondergetekende iets minder het geval was." (Piet) "Het Steven Dellanoye trio bracht ons vrijdag een zeer gevarieerd programma van jazzstijlen, doorspekt met eigen composities. Steven zelf bespeelt zijn saxen met snelle rauwe tonen en altijd militant! De zachte bas van Yannick Peeters kwam in dit trio extra tot haar recht. Haar eigen compositie met solobassproloog was zeker een van de mooie muzikale momenten van de avond. Drummer Lionel Beuvens varieerde zijn stevig drumwerk met frisse percussieintervallen en sierlijk cymbalenspel. Uiteenlopende jazzstandards kregen een nieuw kleedje en werden met veel vuur maar ook met veel humor gebracht. A beautifull summernight!" (Kris)

Louis Favre Quartet, vrijjdag 14 juli 2006 Woensdag 19 Juli, 2006 om 09:58 door lejo "Wat een aanstekelijke groove op de elektrische bas van Steven Hellemans. Mooie overgangen tussen de nummers. (Bijna) alles is van eigen hand van de franse sympathieke drummer Louis Favre. Wat opvalt is dat hij geen solo speelt terwijl de anderen veel ruimte krijgen voor improvisatie. Joachim Saerens op energieke toetsen is een invaller maar een echte meevaller. Wat een spel ... Miles Davis zag dat het goed was. Ook enkele ballads. Steven Delannoye zet zijn beste beentje voor op sax in Footprints van Wayne Shorter. Wat een klasse. Enthousiast publiek, doch niet zo talrijke gekomen, maar daarom niet minder plezierig en zeker niet te warm op de zolder. Tot volgende keer als we dan Steven op saxen terugzien." (Michel Proesmans) "De Franse drummer Louis Favre heeft ons vrijdag met zijn divers quartet een verrassend concert gebracht. Met zijn klare, verfrissende drumstijl dirigeerde hij zijn eigen composities met veel bravoure. Die composities putten hun stijl uit de bop, free- en jazzrockperiodes en klinken als een vernieuwd geheel. Lange nummers,soms zwevend, doch zeker niet easy-listening jazz. Saxofonist Steven Delannoye blies energiek lange intrigerende lijnen van lichte pastelkleuren naar felle freepainting, een veelkleurig palet dat ons al doet uitkijken naar zijn trioconcert over veertien dagen. Bassist Steven Hellemans verraste met zijn van zéér licht naar heavy funky basspel met gitaarwijze solo's. En dan is er nog toetsenman Joachim Saerens. Hoogspanning! Zijn elektrische piano leek ieder moment te kunnen ontploffen! Van alle "schoon" fenderklankjes ontdaan, speelde Joachim met overbelaste, rauwe electroklanken eigenzinnige solo's, diepgravend emotioneel en van kosmische schoonheid, de Melkweg rond. Absoluut opmerkelijk! Het publiek was enthousiast voor deze vier strijdbare muzikanten, en geen bisnummer spelen leek hier zeer evident na hun intense prestatie. Bravo!" (Kris)

jazztafari, vrijdag 23 juni 2006 Woensdag 28 Juni, 2006 om 09:07 door lejo "Steeds een stevig tempo aanhoudend blaast Bart Borremans ons door de twee sets. Hij doet ons denken aan Barbieri. Goede onsteunende electronica van Bart (vocoder) en de twee keyboards met apple portable van Joachim Saerens. Volgens mij is de drummer Trompeneers de onbekende jazzzolder muzikant. Simon Witvrouw weet ons nu op de elektrische bas te bekoren met zijn erg diepe volle tonen, steeds goed ondersteunend met soms een bassolo. Doordat de muzikanten in veel groepjes apart spelen maar misschien minder in deze bezetting is de homogeniteit wat minder. Toch prima en veel eigen nummers." (michel proesmans) "Moeilijk thuis te brengen deze jongens van Jazztafari. Alle nummers hebben een harde beat, aangegeven door ritmebox en een kurkdroge repetitieve elektrische bas (Simon Witvrouw); de drums (Michael Trompeneers) bevestigen dit ritme en spreiden een vangnet om de asymmetrische klanken op te vangen en te kanaliseren; het Korg-keyboard (Joachim Saerens) voegt effecten toe die je niet echt melodieus kunt noemen en werkt veel met elektronische klankvervorming; tenslotte zorgt de sax voor de afwerking (Bart Borremans), met veel ritme-effecten en een bewust beperkt gehouden melodieus element. Het beatritme primeert op alles, hele korte ritmecirkels die steeds worden herhaald met daar bovenop de percussie- en klankeffecten van toetsen en sax, die op bepaalde momenten enige zweverigheid aanbrengen en het effect van een zekere roes (een psychedelische imitatie?). Een erg harde en dominante muziekstijl, weinig afwisselend, een groepssound met een sterke uitvoeringsdiscipline. Het moet op dergelijke ritmes zijn dat onze voorvaderen ritueel in trance kwamen en allerlei lekkers offerden aan de natuurgoden. Begeleid door deze soort van hevige klanken werd de medicijnman naar een hoogtepunt gebracht waarna hij even een glimp van het hiernamaals kon oproepen voor zijn dansende broeders. Functionele muziek, een duidelijk en volgehouden concept, maar voor mij was het een te zware brok." (Erik) "Something complete different now! John Cleese van Monty Pyton Flying Circus parafraserend wandelt Jazztafari over de voor drievierde gevulde Jazzzolder, verbazing alom en voor sommigen verbijstering bovenop, electronisch gestuwd met samples en allerhande snufjes, gedragen door wervelende ritmes en een niet te stuiten drive, het was een entree om U tegen te zeggen. Voor diegenen die de hedendaagse jonge jazzgarde op de voet volgen, een aangename kennismaking, maar nog klein bier in vergelijking met het trio Dumoulin-Verbruggen-Pawlowski op Jazz Middelheim van vorig jaar. Alles blijft steeds doorzichtig, bevattelijk en vrij melodieus, nooit een muur van electronisch geweld. De saxpartijen leken te refereren naar Rollins en Barbieri, drumpartijen zijn uiterst complex maar to the point, electrische bas word benadrukt door extra diepe elektronica, soms behandeld als gitaar en de toetsen zijn immer aanwezig zonder enige overhand. En dit wordt volgehouden, twee sets lang, plus een bis, zonder dips of downs. Hier géén balads maar drive, hip maar nooit goedkoop, jong maar door én door professioneel, op het randje van de Dance en voor diegenen die het smaakten een verjongingskuur, vandaar dus: geen slapers in de zaal vanavond!" (Luque) "Jazztafari: geen groter contrast mogelijk na het optreden van het verfijnde Pianoctail quartet veertien dagen geleden en toch één groot raakpunt: originaliteit in muziekkeuze. Het Jazztafari quartet verkent ditmaal niet Afrika, maar wel Afro-America, de jungle van grootsteden L.A. en New-York in de seventies. De vette funkbas van Simon Witvrouw en de nervous rockdrums van Michael Trompeneers schudden alle houtwormen in de zolderbalken wakker. De electronikawinkel, waar alles in stock is om je eigen elektronisch orgel te maken, van Joachim Saerens met Bart Borremans aan de kassa, schiet in gang... Psychedelia! yeah brothers go! Daarbovenop de rauwe tenorsax en sopranosax (klinkt af en toe zelfs alto!) van leider Bart Borremans, the party is on!! Zwepende ritmes, heerlijk slordige elektronische klanken, de funky-Fender sound. Blauw rode lichtjes en een dikke wietwolk boven het podium hadden hier niet misstaan! De mensen begonnen zittend te dansen met hun hoofd of knieen, mijn baard kreeg een afrokapsel en beelden kwamen in mij op van foute seventiesfilms waar ik toen maar net binnenmocht: French Connection One, French Connection Two, Death Wish, Dirty Harry... Charles Bronson in zijn Camaro zet de achtervolging in, gierende banden, voor hem de gele Ferrari van Miles Davis, peetvader van de jazzrock, met grote etalagezonnebril.... Heavy funky devilsound, de negers van Jazztafari hebben het helemaal; de juiste groove en pure klasse. Een houseparty van jewelste, Yeah!" (Kris)

Pianocktail, 9 juni 2006 Vrijdag 16 Juni, 2006 om 18:07 door lejo "Ondanks het ideale terrasjesweer toch maar voor de zolder gekozen en dat bleek de goede keuze. Door dat weer zat de zolder niet afgeladen vol zoals gewoonlijk, maar de afwezigen hadden ongelijk denk ik. We werden vergast op een avondje cool jazz, gezien dit weer geen overbodige luxe. Ik kende deze groep jonge muzikanten helemaal niet, maar ik kan ze zeker aanbevelen. Als je op een avond 4 nummers van Herbie Nichols brengt, dan is er al wat speciaals aan de hand. Daarnaast ook een nummer van Tristano, een George Russell, een Lee Konitz, allemaal stukken die je toch niet zo regelmatig hoort. Er waren ook wel enkele meer gespeelde standards zoals Take the A Train, een nummer van Monk, maar dan wel een niet zoveel gespeelde, Body and Soul enz. Kortom een zéér gesmaakt concert, mooi gebracht door veelbelovende jonge muzikanten. Er waren misschien wel verbeterpunten, maar dat komt wel met de tijd, belangrijkste voor mij was dat de avond muzikaal zeker geslaagd was. Eén van de betere concerten op de zolder dit jaar, maar we zijn natuurlijk nog niet halfweg." (Piet) "Een redelijk gevulde zolder voor een COOL-jazz avond van het zuiverste water. Van bij het eerste nummer zitten we goed met een homogene sound en een vrouwelijke souplesse aan de toetsen. Enkele nummers van de miskende Herbie Nichols passeren de revue en dit vooral in "lady sings the blues" en "house party starting" gebracht met de nodige spanning en ontspanning. Ook stevig swingend in een Lennie Tristano nummer. Verder een speciaal arrangement van het gekende "take the A-train". Als toemaatje een waardige afsluiter "body and soul". Ze kunnen eigenlijk verschillende stijlen aan." (michel proesmans) "Is er een mooier contrast mogelijk, een weelderig zwoele zomeravond op een iets té warme jazzzolder, die dan overgoten wordt met hyper-coole muziek van Lee Konitz, Lenny Tristano & Herbie Nicols? Pianocktail doet het! Het is wél wennen, wij evolueren reeds jaren in een hardbobcultuur en worden dan zó maar ondergedompeld in cooljazz van het zuiverste water, waar rechtlijnigheid en referenties naar barokmuziek als die van Bach steeds om de hoek komen kijken. Hier géén exuberantie, géén extraverte egotripperij, maar ingetogen verweving van begeleiding en solist. Je hebt een jazzwizard als Kris Vanderstraeten nodig (Jazzzolder-DJ én levende jazzencyclopedie), om die dingen te kúnnen plaatsen. ‘Pianocktail is ne groep’ zou Wannes zingen en alhoewel alle componenten op zich fantastische muzikanten zijn, hebben de groepsleden er duidelijk voor gekozen om op te gaan in het geheel. Dus Marjolaine Charbin speelde met haar piano de sterren niét van de hemel, Daniel Duchateau drumde niét als bezeten, Daniel Campion was niét in gevecht met zijn bas en Frans Van Isacker op altsax ‘freakte’ al evenmin! Cool dus, met een zijden sax, subtiel én vloeiend, vertraagd en verstild. Een stukje vergeten jazzcultuur dat haaks staat op het hedendaagse fastfoodmuziekgeweld. Nog van dat!" (Luque) "Pianocktail is een schitterend quartet! Ze brachten vrijdag een programma met composities van minder bekende grootheden uit de jazz zoals Herbie Nichols en Lennie Tristano. Een moedige en originele keuze. De cooljazz van blinde pianist Lennie Tristano heeft niets te maken met de meer bekende Westcoast cooljazz, maar is een aparte stijl. Lennie Tristano was gepassioneerd door de muziek van zowel Charlie Parker als J.S. Bach. Zijn lineaire improvisatietechniek is daarop gebaseerd. Hij richtte een privéschool op en zijn voornaamste leerlingen waren Lee Konitz en Warne Marsh. Op het eerste zicht lijkt deze cooljazz een beetje afstandelijk, maar als je goed luistert is het een van de boeienste jazzvormen die er is. Ieder muzikant brengt zijn eigen verhaal, er wordt eigenljik voortdurend met vieren naast elkaar gesoleerd zoals in Bachmuziek. Met rechte rug, handen strelend over de piano leken de muzieknoten van de Franse pianiste Marjolaine Charbin, frisse dauwdruppels op een zomerse rozentuin. Haar zeer eigen minimale pianostijl werkt uitstekend en er ontstaan vloeiende solo's en samenspellen met o.a. altsaxofonist Frans Van Isacker, die dan misschien wel een fysieke gelijkenis met de jonge Lee Konitz vertoont, doch zelf een zeer origineel verteller is en met een volle fluwelen altotoon en de ene prachtige solo na de andere speelde. Bassist Damien Campion is voortdurend aanwezig met zijn helder swingende en zeer creatieve bassolo's in combinatie met de perfecte drummer voor dit quartet, Daniël Duchateau, die een sobere glasheldere stijl etaleert zowel in het samenspel als in zijn solo's. Ik richt mij nu tot de muzikanten van Pianocktail: blijf samenspelen, jullie zijn echt muzikale soulmates die de juiste keuze hebben gemaakt, ik wacht met spanning op de eerste Pianocktail CD! Het publiek van de Jazzzolder was enorm opgetogen en zeer terecht, Pianocktail is een vierdubbele revelatie, die ik en vele anderen spoedig willen terugzien op de Jazzzolder!" (Kris)

"Luz de Luna", vrijdag 26 mei 2006 Dinsdag 30 Mei, 2006 om 15:57 door lejo "Toch weer een volle zolder en we kregen een Spaanse schotel voorgesteld met overgangen naar het Oosten en weer terug in Europa met het mooie thema van "Schindlers' List". Een akoestisch ingetogen set in de eerste helft met overwegend erg rustige iets te vlakke nummers. Het deed sommigen denken aan Andreas Vollenweider. Proficiat aan het stille meeluisterende en genietende publiek. Zeker in het nummer met Peter op de Oud (Arabische luit) en we waanden ons in Turkije of zo. Maar na de pauze een ritmische set: wat kan die jonge drummer Yves Peters toch spelen op zijn kleine drum en zittend op de Spaanse Cajón: ingetogen, oplettend en uitbundig uitmuntend! Het zijn drie vrienden van op het Lemmens in Leuven en ze spelen mooi samen. Vooral de gitarist Peter Verhelst springt eruit in de laatste nummers en in dat rumba-achtige nummertje. Chris Ruebens op gitaar met zijn wah-wah sprak me erg aan. Een verdiende toegift "black cat, whte cat" uit een vreemde gelijknamige film. Ook de invallende DJ-Luque had zijn aangepaste muziek bij en met brio." (m. proesmans) "Intimistis, intimistiser, intimistist, drie gradaties voor drie heren van stand met snarenspul, Luz de Luna. Gentlemendrummer Yves Peeters werkt met minimale middelen om, Peter Verhelst, gitaar & oud en Chris Ruebens, gitaren, in de percussie-watten te leggen. Een snarendrum, twee simbalen en een drumbox (cajón) waren ruim voldoende, om een functionele, maar steeds intrigerende ‘begeleiding’ te verzorgen,‘begeleiding’ bij gebrek aan een beter woord. De gitaren lichtjes versterkt, zelfs eventjes een zacht wha-wha-effectje, maar verder steeds gitaren en oud in hun zuiverste vorm, eigen nummers en andere, maar steeds de essentie, gebaseerd op vakmanschap en verbluffend samenspel. Je kon een muis horen lopen op de Jazzzolder, een geconcentreerd publiek om van te dromen en bij het einde van elk nummer barste het applaus los. De eerste set was een beetje te gelijkmatig van programmatie, maar in de tweede werd er duidelijk meer gevarieerd qua stijlen en muziekjes en het werd zoeken naar een toetje als bisnummer, na een (bijna staande) ovatie. Drie klasse muzikanten als een blok en een Publiek (met een hoofdletter) om U tegen te zeggen. Je hoort mij niet emmeren." (Luque)

Van Nistelrooy Quintet, vrijdag 12 mei 2006 Zondag 21 Mei, 2006 om 20:48 door lejo "Zelden een zo groot verschil ervaren tussen eerste en tweede set. Het Van Nistelrooy Kwintet leek mij niet erg opgewarmd aan de start te komen, met een trompetsound die wel heel erg aarzelend en hijgend de nummers afwerkte. Erg rechtoe rechtaan kregen we vooral eigen composities met een eerder hoekige afwerking, ook vanwege het drumwerk en de gitaar. De sax bouwde wel mooi op en leverde ronde melodielijnen af. Dan kwam de tweede set, en die bracht meer body en soul. Peter Verhelst kreeg enkele lange solo’s, spannende variaties op de gitaarsnaren, afwisselend met de blazers, waarbij Iwan Cotton wel nog moeite had om het er allemaal uit te persen, maar plots tot veel meer in staat leek dan een uurtje voordien. Yvan Van Nistelrooy nam helaas maar één drumsolomoment, maar dat mocht er zijn. Altsax Roel Van Hoeck was vanaf het begin zeer constant, en zorgde ook nu samen met de gitaar voor de rode draad doorheen het optreden; ondanks de soms gekunstelde basisritmes wist hij er telkens een heldere lijn mee te schilderen. Kortom, de tweede set bracht een combinatie van muziekstijlen, ernstig en grappig, maar vooral solieder dan de eerste; was de aanzet misschien wat te schools, het vervolg was zeker de moeite waard!" (Erik) "Volgens mijn mening een erg goede hardbop inzet doch daarna ontbreekt de samenhang en speelt de trompetist niet altijd zuiver en gefraseerd. De twee sterren van de avond zijn de elektrische gitarist Peter Verhelst (die we volgende keer "akoestisch" terugzien) en ook de altsaxofonist Roel Van Hoeck kan er wat van. Ze speelden soms eigen nummers. De drummer Yvan Van Nistelrooy is de bandleider. In de tweede helft een duidelijke kentering waarin ook de 'leve de jaren 70' jazz-rock op de zolder weerklinkt. Al met al toch een leuke avond met dit 100-ste optreden in de zolder." (m proesmans) "Het honderdste concert op zolder, het Van Nistelrooy quintet, had een feest kunnen zijn, maar verliep een beetje in mineur. Het geheel had veel weg van het begin van de jazzrock uit de jaren 70’- 80’, Billy Choban, Lenny White, de nageboorte van electric-Miles, met in het kielzog de “Funk”. Alhoewel iedereen de ziel uit het lijf speelde, liep de zaak vierkant. Roel Van Hoek, altsax, deed wondertjes met een frasering vol inventiviteit, Alfred Van Acker op contrabas, zorgde voor een kleurrijke begeleiding, Peter Verelst, elektrische gitaar, zorgde voor verrassende stijlwisselingen en fleurde zo de zaak op. Maar Iwan Cotton op trompet en Yvan Van Nistelrooy, drums, hadden duidelijk hun dagje niet, er werd hard geblazen en stevig getrommeld, maar het vlotte niet écht, géén jazzfeest dus…." (Luque) "Het Van Nistelrooyquintet laat mij met een dubbel gevoel achter, enerzijds zijn er de sterke composities en het goede solowerk van vooral guitarist Peter Verhelst en saxofonist Roel van Hoeck, anderzijds miste ik het groepsgevoel, het samenspel. Alhoewel de unisolo's goed zaten was er telkens weer een terugkerend probleem van tonaliteit bij de trompetist als die solo ging. Spijtig genoeg werd dat niet door de andere muzikanten opgegevangen, en zo klonken een aantal nummers van de eerste set een beetje fout eigenlijk. De tweede set verliep iets vlotter en vooral de swingende guitaar van Peter kwam alsmaar meer in de schijnwerpers en lokte uiteindelijk nog een bisnummer uit." (Kris) "Een zwoele vrijdagavond, ideaal terrasjesweer en toch maar weer de jazzzolder opgekropen voor een avondje jazz met het Van Nistelrooy Quintet. Zelfs op een avond als deze zat de zolder vol, gelukkig bleven de ramen open om de temperatuur niet al te hoog te laten oplopen. De mannen van het quintet hadden er duidelijk zin in, het eerste nummer werd al stevig swingend geopend door de bassist, waarna de rest volgde. Al heel snel werd ik gefascineerd door de gitarist, van ver een beetje de looks van David Gilmour, nu ja het is dan ook het instrument dat ik zelf heb proberen te bespelen. De solo's wisselden mekaar mooi af, al vond ik daar in de eerste nummers wel dat de saxofonist die na de trompetist kwam een beetje de vaart uit de nummers nam. Zijn volume lag ook wat lager waardoor dit nog geaccentueerd werd. De eerste nummers werden ook wel eens ontsierd door enkele schoonheidsfoutjes, veel hiervan is vermoedelijk te wijten aan de nieuwe samenstelling van de band. Na het optreden kreeg ik te horen dat ze één try out in die bezetting hadden gedaan vooraleer naar de zolder te trekken. De warmte inspireerde hen tot een nummer, Smooth Jazz, al is de titel bedrieglijk want er zat behoorlijk wat vaart in, het past meer in het hard bop genre. De tweede set ging het tempo zelfs nog hoger en veranderde de gitarist zijn stijl van Django geïnspireerde gitaar naar een steviger blues-rock geluid bijna. De balans tussen trompet en sax was ook beter. De meeste nummers die ze brachten waren van eigen makelij, knap toch wel, want dan is de herkenningsfactor er niet natuurlijk en wordt het moeilijker om de mensen te boeien. Nu dat laatste hebben ze voor mij alleszins wel gedaan en ik vermoed dat als ze samen blijven spelen we nog wel van hen zullen horen. Een bluesy bisnummer mocht een voor mij geslaagde avond afsluiten." (Piet)

"Mechelschen Eemer" Woensdag 10 Mei, 2006 om 08:55 door lejo Onze voorzitter Lejo Vanhaelen heeft de Prijs van de Mechelse Stedelijke Cultuurraad, "De Mechelse Emmer" 2006, gewonnen! (een origineel kunstwerk van de Mechelse kunstenares Frieda Marien). Deze tweejaarlijkse prijs, ingesteld om een inwoner van Mechelen te belonen voor zijn of haar verdienste op socio/cultureel vlak, zal overhandigd worden op donderdag 18 mei 2006 om 20 u in het Auditorium van het Cultuurcentrum te Mechelen. Op het programma: toespraak door Marcel Kocken, voorzitter Stedelijke Cultuurraad Mechelen. optredens door laureaten van het welsprekendheidstornooi "dr. de Gruyter", de volksmuziek- en dansgroep "Bruers en Zussen", jazzgroep "Groovepact". Lejo dankt dan ook iedereen die achter zijn kandidatuur stond, er mee aan gewerkt heeft, en er ook in geloofd heeft! Dus vast en zeker ook een dikke proficiat aan alle vrijwilligers van de jazzzolder, want het is dank zij hen dat de jazzzolder kan bestaan!

"4 in 1", vrijdag 28 april 2006. Zondag 30 April, 2006 om 13:17 door lejo "Wie er niet was, is gezien. ”4 in 1” was een overrompelende ervaring, van de eerste noot klopte de zaak compleet. Hier geen opwarming nodig, met de deur in huis, wervelende trompet, immer geïnspireerde gitaar, krachtig zingende bas, prachtige drum die wordt geborsteld en geslagen. En dit alles als één, een alles omvattende viervuldigheid, jong, fris maar nooit baldadig, een groep als een blok. Deze sets staan gekrast in mijn herinnering, een beetje zoals de eerste kennismaking met mensen als Robin Verheyen, Neve of Vaganee, momenten die blijven. Als eerste hoeksteen van dit viertal, Toon Van Dionant, streelt, strooit, borstelt en slaat, drumt de maten op hun plaats en zet uitroeptekens bij de diverse solo’s, een droomdrummer dus. JP Estiévenart wervelend, maar steeds precies, loste de verwachting in, bugel & trompet. Net als bij “The Wrong Object” kleurde hij vol inspiratie de twee sets, soms met onder-coolde ballads, dan weer met spannend krachtige post-bob. Ook in dialoog met de negentienjarige gitarist Lorenzo Di Maio, dé revelatie van de avond, schitterend gitaarspel à la Abercrombie, jong maar ervaren, een naam om te onthouden, zuivere klasse die perfect paste in dit geheel. Nieuweling op zolder, maar ouderdomsdeken van de groep, Ben Ramos, begenadigd met een zangerige, maar krachtige sound. In de solo’s blonk hij uit in een helder spel, gebaseerd op een robuust en krachtig snarenwerk en een fijn afgelijnd klankenpalet, een meer dan aangename kennismaking, en paste perfect in dit quadrumviraat. Mooi, mooi, mooi zal je zeggen, maar dit alles gebeurde op voor drievijfde gevulde zolder, in schril contrast met de overrompeling van vorige keer. Jullie hebben wat gemist, als je er niet was, ben je gezien!" (Luque) "Het "Four in One" quartet is niet onder woorden te brengen zonder superlatieven te gebruiken... De meeste groepen die in de zolder optreden zijn steengoed, maar Four in One zet ik nog een trap hoger; uitzonderlijke superklasse! Wat bebopjazz betreft was dit concert het beste sinds de Jazzzolder bestaat... Zijn natuurlijke leider, de twintigjarige Waalse trompetist Jean-Paul Estièvenart heeft het allemaal; veel gevoel en talent, feilloze techniek, snelheid, humor, timbre, klasse en onvoorstelbare inspiratie, per solo blaast hij honderd ideetjes de zaal in, jazz in zijn puurste vorm. Niet verwonderlijk dat Jean-Paul Estièvenart al een hele tijd, ondanks zijn moeilijk uit te spreken naam, The Talk of the Town is in de Belgische Jazzwereld en als absolute belofte gestipt wordt. Als tweede solist was er gitarist Lorenzo Di Maio, jazzbroer van Jean-Paul want even alert, gevoelig swingend en ook een nooit geziene bagage aan eigen ideeen die hij adrem inruilde met de even snelle trompetist. Het samenspel van deze jazzbrothers was uniek, ik hoop dat ze nog lang samen toeren, muzikaal zijn ze een koppel! Bassist Ben Ramos is de juiste keuze om Lorenzo en Jean-Paul te begeleiden, ook hij is zeer inventief snel en past wonderwel met swingende heavy-light drummer Toon Van Dionant die met duidelijk plezier speelde en ook voor ideerijke solo's zorgde. Waarschijnlijk te wijten aan de overloop het van vorig concert was er ditmaal minder volk. Zij die dit concert echter konden meemaken waren unaniem tevreden. Ik hoop dat we de groep op zolder nog mogen meemaken, een unieke jazzervaring was het vrijdag!" (Kris) "Wie twijfels had bij het talent van de franstalige trompettist Jean-Paul Estiévenart, had vrijdag 28 april op de jazzzolder kunnen komen kijken en luisteren naar het optreden van "4 in 1", dat niet licht vergeten zal worden; de 19-jarige Lorenzo Di Maio op gitaar, nu al erg knap solo's spelend!, drummer Toon Van Dionant, ooit vaste drummer bij Carlo Nardoza Quintet (afgehaakt wegens de te verre verplaatsingen naar Maastricht), in 2002 al op de jazzzolder met het "Gromm trio" (met Robin Verheyen en Martijn Van Buel), een verrassende Ben Ramos op contrabas, en de leider van de groep de nog jonge, maar zo talentrijke en gedreven trompet- en bugelspeler Jean-Paul Estiévenart. We zagen hem al aan het werk op de jazzzolder met het "New Groove Sextet" (Robin Verheyen, Ewout Pierreux, Steven Delannoye, Yannick Peeters, Toon Van Dionant) en met "The Wrong Object" (waar hij gasttrompettist Harry Beckett met gemak overklaste). Het werd volgens vele aanwezigen een van de beste concertavonden die ze de laatste tijd meegemaakt hadden (en dit niet alleen op de jazzzolder). Als we vernamen dat dit hun eerste optreden samen was, en als ze erin slagen om langere tijd samen te kunnen blijven spelen, zijn we er rotsvast van overtuigd dat we in de toekomst nog heel mooie dingen over hen zullen horen en lezen!!!" (lejo)

cd-opname Assif Tsahar. Woensdag 19 April, 2006 om 12:41 door lejo In februari 2006 maakte CiCliC Records opnames voor een cd met Assif Tsahar, Tatsuya Nakatani, Bart Maris en Peter Jacquemyn op de jazzzolder. De cd met een selectie van het concert is klaar. Meer info bij ciclic-records.

vrijdag 14 april 2006: HIJAZ Woensdag 19 April, 2006 om 12:36 door lejo "Deze vrijdag kregen we Hijaz, in een klassieke bezetting (bas, drum, toetsen) met een vierde ongewoon instrument in dit muzikale kader, nl. de Noordafrikaanse ud. Deze ud (mooi bespeeld door Moufadhel Adhoum) trok dan ook veel aandacht en nieuwsgierigheid naar het te verwachten samenspel met de ‘klassieke’ instrumenten. De ud werd echter in een keurslijf gedrongen dat te strak was om vrij te kunnen ademen. De meeste nummers waren ritmisch georienteerd, met de ud veelal in een solorol, en met het melodieuze op een ondergeschikt niveau. Het ritmisch concept domineerde, en in de tweede set werden bv. voor de grap in eenzelfde nummer twee totaal verschillende muzikale thema’s achter mekaar verwerkt in eenzelfde ritmisch schema. Dit maakte het geheel wat eentonig, met soms een indruk van begeleidingsmuziek die wacht op een zangstem om af te werken en vorm te geven. De eigen klankkleur van de ud kwam vooral aan bod bij de intro’s, en werd dan opgenomen in het ritmisch geheel. Alleen in de eerste set kreeg de ud ‘karakteriële’ ondersteuning van een gastmuzikant op derbouka, die naast zijn ritmische begeleiding ook enkele keren de kans kreeg om met de drums van Chryster Aerts in dialoog te gaan; dit bouwde een hoopvolle spanning op die echter ook werd geofferd aan het berekende en soms complexe ritmische samenspel (de Griekse invloed van toetsenist Niko Deman?). Misschien heeft een ‘afwijkend’ instrument als de ud meer behoefte aan confrontatie dan aan vervlechting met de klassieke jazzinstrumenten?" (Erik) "Toen begin jaren zestig de Irakese grootmeester-muzikant Munir Bashir de Arabische muziek en de ud (Arabische luit) in Europa met succes introduceerde, door overal soloconcerten te geven, was er waarschijnlijk geen haar op zijn hoofd dat kon vermoeden dat er veertig jaar later overal Arabische muzikanten ten tonele verschenen met de ud als jazzinstrument. En ook met succes! Een van hen is zeker Moufadhel Adhoum en de groep Hijaz. De Jazzzolder liep over, meer dan 20 mensen hebben we moeten weigeren wegens plaatsgebrek! Hijaz is een groep die schoonheid en vrolijkheid verkent in de jazz, en hun concert klonk immerfris van begin tot het einde. Met grote vaardigheid vermengde Moufhadel Adhoum op zijn ud pure jazz met Tunesische kruiden en westerse humor. Pianist Niko Deman wist schitterend te dialogeren met Moufahel, de klanken van piano en ud liepen vloeiend in mekaar, twee aan twee met de prachtige ritmesectie van drummer Chyster Aerts en bas van Benny Van Acker. De Mistery-gast, Mechelaar Azmir op derbouka, speelde op enkele nummers zeer enthousiast mee en verhoogde daarmee de Arabische identiteit in die zeer snelle jazznummers. Een mooie avond was het, Hijaz, de opener van de late lente." (Kris) "De jazzzolder wordt te populair vrees ik, voor 20u30 was de zolder al volzet...... Le tour du monde dans mon assiette, zo heette vroeger de serie restaurantjes op de benedenverdieping van de City 2, dat was zo het eerste wat bij me opkwam bij het aanhoren van Hijaz. Moufadhel Adhoum op ud of oud, Tunesieër van afkomst, Niko Deman, half Grieks, op piano, Benny Van Acker, elektrische en akoustische bas en Chryster Aerts op drums hebben ons vergast op een avondje jazz around the globe. En wat voor eentje. Er werden een aantal traditionals (Noord-Afrikaanse, componist zijn naam ben ik vergeten) gespeeld, alsook eigen composities en een Zuid-Amerikaanse, "Triste". Van de eigen composities is me onder andere een hypnotiserend nummer, Wondering Why, van de pianist bijgebleven, alsook composities van Moufadhel Adhoum, bijgenaamd de Jimi Hendrix van de ud. Prachtig gewoon, ik dacht aan Sheherazade van Rimsky-Korsakoff, de verhaaltjes uit duizend en één nacht. Mooi was ook ook het nummer waarbij Concerto de Aranjuez van Rodrigo als intro gebruikt werd, door zovelen in de jazz bewerkt (denk maar aan Miles Davis met Gil Evans of Jim Hall), voor de jazz-puristen onder ons pure heiligschennis, maar voor de open-minded muziekliefhebbers gewoon subliem. Evenals het nummer met Alhambra in de titel, waarbij ik als aspirant gitarist onmiddellijk aan Recuerdos de l’Alhambra moest denken, al was het nummer van Hijaz wel veel flamboyanter. Een andere mooie hint vond ik het nummer, sorry titel vergeten, waarin een bocht gemaakt werd naar Caravan van Duke Ellington, inderdaad ook hij werd geïnspireerd door "exotische" klanken, waaronder Caravan, en ook the far east suite. Alleszins ik hoop dat deze mensen onder de naam Hijaz eindelijk een CD zullen uitbrengen, want ze hebben wel degelijk wat te vertellen en wat ze te zeggen hebben klinkt zéér goed. Ik heb natuurlijk wel een voorkeur voor jazz met inteelt van dit soort en hoor graag de ud, getuige het concert van Nathalie Loriers op Jazz Middelheim vorig jaar, of datgene wat Rabou Abi Khalil, Karim Baggili of Anouar Brahem doen, maar Hijaz mag daar zonder blozen naast gaan staan. ....." (Piet)

Andy Declerck en Kari AntilaGroup op 24 maart 2006 Dinsdag 28 Maart, 2006 om 15:58 door lejo "'t Zolderde weer prachtig, met Kari Antila, gitaar, ondefinieerbare stijl, dus mag ik veronderstellen dat dit wél degelijk zijn stijl was. Een meesterlijke ritmesectie en steengoeie sax die doodleuk dwars door dit geheel sneed. Andy Declerck & Kari Antila Group, een mond vol, maar ook een avond vol ‘Kamerjazz’ van niveau. Rustig kabbelend gitaarspel opgevrolijkt door Bop-geweld op sax, gedragen door Toon Van Dionant, drums en Wim Ramon, bas. Maar steeds een geheel, elke noot zat goed, steeds een groep, zonder de klassieke opwarmproblemen, het klikte van de eerste seconde. Veelal eigen nummers, maar een deel van de verbale communicatie is me ontgaan, het was die avond ‘op zolder’ nu eenmaal een gezellige boel, die eerste warme lenteavond van het jaar en dit gold ook voor de musici, ontspannen als hun samenspel, of waren het gewoon de lentekriebels?" (Luque) "Weerom een volle zolder en een luisterend publiek voor een fris quartet. Bekend gezicht hierin was de subtiele drummer Toon Van Dionant uit het Brusselse die erg genoot tijdens het spelen. Veel eigen nummers van de saxspeler Andy Declerck en de Finse gitarist Kira Antila die al 2,5 jaar in België woont. Hij maakte oa. het nummer 'Belgian exercise'. De saxspeler vond de ruimte wat droog ? en speelde in de tweede set meer noten tot gejuich van het publiek. Iedereen soleerde en kwam ruim aan bod. 'Canadian impressions' vond ik een hoogtepunt. Ook enkele ballads waaronder 'my romance' en 'we have to say goodbye'. We kregen een mengeling van mainstream jazz, swing, blues en latin. Graag meer van dat." (michel p) "Canadian Impressions, een nummer uit het midden van de tweede set. Onweerswolken, gierende windvlagen, onherbergzame sneeuwvlaktes met in de verte de houthakkers blokhut. Ik zag het allemaal, dank zij het fijne spel van vanavond. Wel een wat zuinig en ingehouden muzikaal concept, met dikwijls klassieke arrangementen en een strakke klankkleur, soms zelfs wat eentonig. Andy Declerck laat zich zelden gaan. De droge gitaar van Kari Antila geeft veel ondersteuning, erg ritmisch, geritsel in het kreupelhout, maar ook solospel als rechtopstaande woudreuzen die de winter trotseren in afwachting van de zekere lente. En de drummer Toon Van Dionant, zeer origineel, sterk percussie-minded, met een lichaamstaal die zijn pilaarstevige ritmes nog sterker doen overkomen. Wim Ramon op de bas volgt de blijkbaar afgesproken zuinige aanpak, met een efficiënte en precieze lijn die soms als een elegante wiskundige formule leek opgebouwd. De vier muzikanten kennen mekaar goed, en volgen een strak schema waarmee ze mekaar niet meer kunnen verrassen; sommige langzaam ontluikende saxsolo’s werden te vroeg afgebroken wegens een fasering die hiervoor te weinig ruimte liet. Ik heb in elk geval een goede jazzavond beleefd, van een kwartet dat mij weliswaar het gevoel gaf dat zij te weinig vrijgevig zijn geweest met hun muzikale kwaliteiten." (Erik) "Heel persoonlijk, dat is de eerste gedachte die bij me opkomt als ik denk aan het optreden van de Andy Declerck & Kari Antilla group vrijdag. Buiten één enkele kleine grimas van drummer Toon Van Dionant speelde dit quartet hun eigen composities met een uitgestreken coolness om U tegen te zeggen. Geen wenkbrauw die bewoog, alle emotionele communicatie zat namelijk in de muziek zelve en de overdracht daarvan was groots. Opvallende opbouw van hun programma, van schijnbare eenvoud naar hevige en meer ingewikkelde stuctuur, bijna wiskundig evoluerend, het aanwezige publiek deelde gaarne de concentratie van de muzikanten. Andy & Kari kennen hun grenzen en hebben beide een zeer eigen speelstijl die wonderlijk mooi samenklinkt in dialoog en samenspel. Drummer Toon en bassist Wim Ramon zorgden mee voor onbetaalbare SWING, deze groep met veel persoolijkheid, klonk bijgevolg fris en vernieuwend en staat nu hoog aangeschreven in mijn jazzzolderbijbel." (Kris)

Vrijdag 10 maart 2006: Highway 61 Zaterdag 11 Maart, 2006 om 21:24 door lejo "Highway 61 was een voltreffer! Zangeres Andrea Janssens voelde zich thuis op het podium, ze zong ons de westkust, de Mississippiblues en wees ons de weg naar de swampbossen van Baton Rouge, deep South Louisiana. Tijdens die reis werd haar stem alsmaar rauwer en krachtiger, maar ook diep emotioneel. Pianist Fred Boyen was in topvorm en leek in deze muziekvorm helemaal open te bloeien, anders dan zijn meer bescheiden rol bij de jazzgroep Jamfred. Van saxofonist Jean-Paul Jublou kan het omgekeerde worden gezegd, die past beter bij Jamfred, maar zijn bijdrage was geweldig, soms een beetje TE wat deze muziek betreft, maar dat werd gecompenseerd met enkele jazznummers waarin hij zich helemaal kon uitleven. Onder andere "All Blues" van Miles Davis met een werkelijk memorabele rockgitaarsolo van Willie Vann, die de hele de avond de aandacht trok met zijn veelzijdige diepe gitaarsound. Bassist Phil Vanvoorden kennen we ook nog van verschillende groepen, bleef hier meer op de achtergrond tot die prachtige ingetogen solo... Drummer Jan De Maeyer speelde heerlijk luide bluesrockdrums zonder franjes. Het programma was uitermate divers, ik had nooit gedacht ooit "Who shot the sheriff" op de Jazzzolder te horen. Het publiek genoot echt en die meermaals direkt herkenbare songs scherpten de concentratie. Met deze avond blonk de Jazzzolder weer uit in zijn diversiteit, op die manier leren de verschillende publieken nieuwe muzieken kennen in plaats van zich in een muziekstijl op te hokken." (Kris) "Met z'n 69 personen opgehokt op de jazzzolder voor de 'highway 61' blues-band: 5 mannen voor de begeleiding (drums,elektrische bas, gitaar, keyboards en sax) en één sexy-zangeres die duidelijk haar mannetje kon staan. Het zat meteen raak bij het eerste nummer en de swing zat erin. Herkenbare nummers en klassiekers zoals 'black magic woman' van Santana of 'the thrill is gone' van BB King maar ook nummers van Eric Clapton. Na de pauze een jazzy stuk 'all blues' van Miles Davis. Afwisselende set met enkele zoeterige ballads. We spreken af op de volgende bluesavond." (Michel P.)

vrijdag 24 februari: B-Lectric Donderdag 2 Maart, 2006 om 09:44 door lejo recencie van het voorbije live-optreden: "Tot spijt van wie ’t benijdt kan de Jazzzolder zich de luxe permitteren van een huisorkest: B-Lectric; vorige vrijdag kwamen zij nog eens aan bod. Onder de melodische leiding van trompettist JC Simca kregen we een uitgebreid geheel van eigen nummers en covers. De muzikanten kwamen moeilijk op dreef. Vóór de pauze was het spel echt wel gevierendeeld, zonder tot een groepsklank te komen, met enkele gelimiteerde individuele uitstappen die niet konden terugvallen op een soliede onderstroom. In de nummers van Miles Davis kwam het kwartet veel beter tot zijn recht. De tweede set zorgde voor meer afwisseling en harmonieuze samenklank. De vier voelden zich zichtbaar relaxter en er mocht al eens gelachen worden. Het geheel swingde beter, en de immer zwoegende Tarik kwam tot enkele mooie ondersteunende baspartijen. De komst van saxist Pierre Six gaf de sound ook meer body. Ik heb vooral van deze tweede set genoten, hoewel de drum naar mijn aanvoelen meer op de voorgrond had mogen komen, en Isfa aan de basklarinet een te bescheiden rol kreeg." (Erik) "Geen reden tot ongerustheid, met ons huisorkest vergaat het even goed als met het huis zelve. Beter en beter. In de eerste set was er wel eventjes een probleem met een lekkend dak en de telefoon die ging. Zo kwamen de eerste nummers in het water terecht, het was een beetje dweilen in de hoeken, op zoek naar samenhang. Maar B-Lectric kwam toch snel weer op zijn pootjes terecht en met de tweede en langere set was alles snel weer vergeven en vergeten. Trompettist Jo Corthouts blies weer stevig en zelfzeker heldere en boeiende solo's de zaal in, geruggesteund door de schitterende funky beat drums van Ivo Machiels en soepel bespeelde bas van Tariq. En het moet gezegd, niemand van de tientallen drummers die op de zolder zijn opgetreden kan zijn bassdrum zo perfect afstellen als Ivo, iedere dreun ervan is een waar genoegen voor het oor! Basclarinettist Kris kwam ook beter tot zijn recht in de tweede set met zware sigarenrookaccenten op de juiste plaats. Tenorsaxofonist Pierre Six, uitgenodigd voor twee nummers, past met zijn rauwe sobere funksolo's juist in het plaatje, maar wil zich helaas niet engageren als vast lid van de band. Afin, B-Lectric is er weer met nieuwe ideeen en stevige sound, maar om de vorige prachtig geoliede B-Lectric bigband te overtreffen, moet er wel nog heelwat bijgewerkt worden aan het huisorkest!" (Kris)

Woensdag 14 December, 2005 om 12:05 door lejo We naderen stilaan het einde van 2005; dit wil zeggen dat we ook aan het laatste optreden van het jaar toe zijn: Vrijdag 23 december: Chris Joris Quartet. Dit is tevens onze jaarlijkse kerst- en eindejaarshappening met alles erop en eraan! van 20u tot 21u: 1 gratis welkomstdrank per persoon; daarna zijn er allerlei hapjes voorzien. Inschrijven en vooraf betalen is verplicht (max. 45 personen). Leden betalen 6 euro, niet-leden 12 euro. Info ivm betaling kan je via email krijgen (info@jazzzolder.be). Uw reservatie is pas definitief na betaling. Er is die avond alleen toegang voor hen die tijdig ingeschreven en betaald hebben, en via email bevestinging van reservatie gekregen hebben. Alvast een jazzy jaareinde!

aNoo4tet Vrijdag 25 November, 2005 om 16:15 door lejo het optreden van het aNoo4tet heeft een beetje een moeilijke aanloop; eerst werd bassist Herwig Scheck vervangen wegens niet beschikbaar, door Martijn Van Buel, dan was er de aangename mededeling dat Dree Peremans (trombone) zou komen meespelen, en zopas moet zangeres Anu Junnonen verstek geven wegens geen stem meer (zwaar verkouden). Ze zorgen echter om de avond zeer boeiend en verrassend te laten verlopen; we zijn extra benieuwd!

Frederik Leroux Quartet Woensdag 21 September, 2005 om 11:23 door lejo Vrijdag 23 september komt het Frederik Leroux Quartet op de jazzzolder spelen, en saxofonist Peter Ehwald wordt vervangen door Robin Verheyen. De revelatie van de laatste jaren zal, vooralleer hij naar Parijs verhuist, nog een laatste keer optreden op de jazzzolder, en ook zondag 25 september op jazzathome in Mechelen met de groep "Rebirth Collective". www.jazzathome.be. Dus 2 concerten om zeker niet te missen!

Open Monumentendag Zaterdag 27 Augustus, 2005 om 09:58 door lejo Op 11 september zal ter gelegenheid van de Open Monumentendag de Refugie van Grimbergen haar deuren openen voor het grote publiek. Van 10 uur tot 18 uur kan je er de kapel met houten gewelf en de oude zolders met prachtig gebinte bezichtigen. Zo zal je ook de jazzzolder kunnen bezoeken. Ingang: Onze Lieve Vrouwestraat 52 te Mechelen. meer info: open monumentendag.

Jazz@home Dinsdag 5 Juli, 2005 om 20:01 door lejo Dit jaar staat Jazz@home ook in het teken van de vrouw in de jazz, getuige de vele vrouwelijke muzikanten die geprogrammeerd staan! Zo bv bestaat een van de twee hoofdacts, "Some like it Jazz", uit 4 vrouwen en 1 mannelijke drummer. De andere hoofdact is het quintet van de Australische zangeres Kristen Cornwell. Zie meer info op Jazzathome.

JAZZatHOME Dinsdag 10 Mei, 2005 om 20:28 door lejo Zondag 25 september 2005 vindt de tweede editie van Jazz@home plaats in Mechelen. Ga regelmatig kijken op hun website: www.jazzathome.be. De jazzzolder werkt graag mee aan dit swingend evenement!

JAZZZOLDER - NOVANOIS Maandag 7 Maart, 2005 om 18:28 door lejo Vanaf maart gaat de jazzzolder samenwerken met Novanois (muziekcentrum Brussel) om 1 maal per maand een concert te organiseren in Novanois; zo kunnen we meer groepen laten optreden, en bieden we jullie nog een extra mogelijkheid om leuke jazzoptredens mee te pikken. In Novanois gaan de (jazz)concerten meestal door op de 3de zondag van elke maand. Begin om 16 uur. Novanois vind je in Schaarbeek, op de hoek van de Haachtsesteenweg en de Vleugelsstraat (nr 3). De concerten kan je ook terugvinden in onze kalender. Misschien tot in Schaarbeek?

Jazz at Home Woensdag 16 Februari, 2005 om 11:05 door lejo Ook dit jaar zal er in Mechelen opnieuw een groots jazzgebeuren plaatsvinden. Zoals vorig jaar organiseert Jazz at Home op verschillende lokaties in de Mechelse binnenstad jazzoptredens. Meer info volgt later.

tsoenami 12 12 Woensdag 16 Februari, 2005 om 11:03 door lejo Na het concert van het Kristen Cornwell Quintet kon de jazzzolder 165 euro geven aan de actie tsoenami 12 12. Iedereen bedankt!

TSUNAMI Vrijdag 7 Januari, 2005 om 20:46 door lejo Naar aanleiding van de natuurramp in Zuid-Oost Azië zal de jazzzolder vzw een deel van de opbrengst van het optreden op 14 januari 2005 van Kristen Cornwell met het Pascal Schumacher Quartet op de rekening 12-12 storten.

Maandag 13 December, 2004 om 17:01 door lejo Zondag 26 december: TRADITIONEEL EINDEJAARS HAPJESBUFFET met live: B-Lectric. B-Lectric, ons "huisorkest" met Jo: trompet, Leo: saxen en fluit, Kris: klarinetten, Nethca: piano, Ivo: drums, Tariq: bassen. Deze avond is expliciet en exclusief voorbehouden voor al wie vooraf ingeschreven heeft. 20-21 uur: gratis aperitief, daarna de hele avond doorlopend hapjesbuffet. We sluiten de inschrijvingen af bij 40 deelnemers, dus snel reageren. Tel: 0497/02.93.61, email: info@jazzzolder.be

Nieuwsbrief Woensdag 29 September, 2004 om 14:20 door lejo Sommige jazzliefhebbers geven een hotmailadres op voor het ontvangen van hun e-nieuwsbrief; deze mailboxen lijken regelmatig vol te zitten, zodat ze geen nieuwsbrieven krijgen. Ook veranderen sommige abonnees van emailadres (nieuwe provider). Wij kunnen het dus niet helpen als ook zij geen nieuwsbrieven meer krijgen. Als je je ooit ingeschreven hebt om nieuws via mail van de jazzzolder te krijgen, en je ontvangt niets meer, schrijf je je best opnieuw in met een correct emailadres..

JEF NEVE Vrijdag 17 September, 2004 om 12:26 door lejo Pianist Jef Neve, die reeds 3 maal op de jazzzolder te gast was (Anthony Claeys Quintet, Pascal Schumacher Quartet, Jef Neve Trio), concerteert op 1 oktober met de Koninklijke Muziekkapel van de Gidsen o.l.v. François De Ridder, in het kader van het Festival van Vlaanderen. Zij vertolken werk van Bela Bartok (Allegro Barbaro), Jules Strengs (Danse Funambulesque), George Gershwin (Rhapsody in Blue), Igor Stravinsky (Petroushka). Wie Jef Neve eens wil bewonderen als klassiek pianist, komt op 1/10/2004 om 20u30 naar Mechelen, zaal TheAtriuM. Meer info: http://www.festival.be/concertdetail.asp?id=1425

Toine Thys: nieuwe CD Vrijdag 17 September, 2004 om 09:55 door lejo "DUCK'S FOOD", de nieuwe CD van de groep "TAKE THE DUCK" van Belgische saxofonist Toine Thys is nu uit. De officiele presentatie vindt plaats dinsdag 21 september te Brussel in het Marni Theater om 20:00 (25 Vergniestraat, 1050 Elsene). Dit optreden zal gevolgd worden door een toernee in Belgie en buitenland. Voor deze gelegenheid is hun website ook helemaal verfrist! http://www.taketheduck.com

NIEUWE CD Dinsdag 13 Juli, 2004 om 13:48 door lejo Het VVG trio heeft zijn eerste cd "Trio Music" gemaakt. Deze cd bevat een selectie van 10 concerten die plaats vonden in het Cultureel Platvorm Buster (Antwerpen) in de periode september-december 2003 en wordt uitgebracht op het onlangs opgerichte label RAT Records (label van Bruno Vansina en Teun Verbruggen). De cd zal worden voorgesteld op drie concerten: 8 september in het Zuiderpershuis (Antwerpen), 9 september in Casino Modem (Genk) en op 10 september op de Jazzzolder (Mechelen). Verdere informatie over het Vansina-Verbruggen-Gudmunson trio en over de cd "Trio Music" kan u vinden op de website www.brunovansina.com

TATSUYA NAKATANI Woensdag 12 Mei, 2004 om 12:50 door lejo Op zondag 6 juni is er een extra concert: de japanse percussionist uit New York, Tatsuya Nakatani, die enige tijd geleden op de jazzzolder te gast was met "dry speed", en zorgde voor een sublieme muzikale prestatie, komt terug. Deze keer speelt hij eerst solo, en daarna in trio met Joachim Devillé, trompet en Peter Jacquemyn, contrabas. Wie liefhebber is van improvisatiemuziek, of wie met deze boeiende muziekvorm kennis wil maken, mag dit optreden zeker niet missen! Meer info in onze rubriek "kalender" op datum 06/06/2004.

CD-opname GROMM trio Vrijdag 16 April, 2004 om 09:01 door lejo Van 12 tot 14 april was het GROMM trio aan het werk op de jazzzolder om er hun eerste CD op te nemen. De opnamesessie werd afgesloten met een live-optreden, waarbij Robin Verheyen, Martijn Vanbuel en Toon Van Dionant het beste van zichzelf gaven. Wij wachten ongeduldig op het verschijnen van hun eersteling!

Jazz@home Woensdag 17 Maart, 2004 om 16:24 door lejo Vandaag vond de persvoorstelling plaats van het project "jazz@home", een project van JCI Mechelen en Cultuurcentrum Mechelen. Op 12 juni in de namiddag zal er op een 20tal lokaties in Mechelen in (historische) huizen, tuinen, zolders of kelders de mogelijkheid zijn om 20 verschillende jazzgroepen aan het werk te zien; jammer genoeg zal de deelnemer zich moeten beperken tot 3 optredens op 3 verschillende lokaties. 's Avonds wordt de dag afgesloten met een optreden van het Brussels Jazz Orchestra met Bert Joris in het cultureel centrum. Op het voorprogramma: Xavi Maureta met Instint Animal. De jazzzolder verleent uiteraard zijn medewerking! Meer info: http://www.jazzathome.be

JAZZZOLDERvzwEXTRA Dinsdag 17 Februari, 2004 om 23:07 door lejo Dikwijls wanneer onze nieuwsbrief rondgemaild is, krijgen we nog interessante tips binnen over allerlei cocerten, evenementen e.d. Om deze berichten tijdig door te mailen, hebben we een nieuwe EXTRA mailing gemaakt, die op alle mogelijke en onmogelijke ogenblikken wordt doorgestuurd. Wil je ook op die mailinglijst komen, mail het ons dan.

JAZZZOLDER'S VALENTINE EVENING Vrijdag 16 Januari, 2004 om 13:01 door lejo "Boutons de nacre" hebben jammer genoeg moeten afzeggen voor vrijdag 13 februari. In hun plaats komt er een trio: "the GO trio"; zij spelen (en zingen) vooral luchtige en gekende jazzstandards, zoals ze het zelf omschrijven. Ze zijn alledrie vooraan in de twintig, en 2 van hen hebben de jazzafdeling van het Koninklijk conservatorium in Den Haag doorlopen. Wij zijn echt benieuwd om deze jonge muzikanten te horen en te zien!

2004!!! Dinsdag 30 December, 2003 om 09:39 door lejo de jazzzolder wenst iedereen een spetterend, swingend, jazzy 2004 toe!!!

VRIJDAG 26 DECEMBER Vrijdag 5 December, 2003 om 12:02 door lejo Vrijdag 26 december: Onze "traditionele" swingende eindejaarsavond met hapjes, drankjes enz... met ons "huiscombo". Van "The Bee-Lectric Band" in 2000 naar "B-Lectric" in 2003. Van ooit kwintet naar het basic New Mood-trio. Nu een kwartet met "de Miles van de Lage Landen": Johan Corthouts: nog steeds aan de trompet. Tariq: akoestische, elek- en vooral blec-trische bas. Ivo Machiels: all that drum 'n' beats... en vers aan de eclectische piano: Rik Achten: ex-multi-instrumentalist, nu al full-blectricity! Jazz is the teacher, soul is the preacher! Inschrijven is noodzakelijk! Het aantal deelnemers wordt beperkt. Meer info kan je via email krijgen.

PRIJSVRAAG: Win een gratis CD van Ben Sluijs. Zaterdag 8 November, 2003 om 09:55 door lejo 1) Noem één groep die meer dan één keer op de jazzzolder optrad. 2) Er waren al veel niet-Belgische muzikanten te gast op de jazzzolder; uit welk van de volgende landen hadden we nog geen gast(en)? België, China, Denemarken, Duitsland, Frankrijk, Japan, Nederland, Oostenrijk, VS. (slechts 1 land) 3) Hoeveel live-optredens werden er al op de zolder georganiseerd door de jazzzolder vzw? Mail vóór 13 november 2003 23.45 uur uw antwoorden naar info@jazzzolder.be Op 14 november maken we de winnaar bekend en kan hij zijn cd, door Ben Sluijs getekend, na het optreden mee naar huis nemen.

mail uit Nederland Dinsdag 28 Oktober, 2003 om 11:47 door lejo Wij ontvingen volgende mail uit Nederland: "Hoi, Als fan van Enzo Rocco, ben ik op dit moment voor De ConcertZender een radiospecial aan het maken. Heeft iemand van jullie een (e-mail) adres van hem? Dan kan ik hem zelf op de hoogte houden van de uitzenddatum in 2004, of hem een bandje toesturen. Hopelijk heel veel publiek voor Enzo Rocco in de Jazzzolder. Ik kan niet beloven dat ik in december kom afzakken, maar ik ben blij dat ik met jullie nieuwsbrief op de hoogte blijf. Het is de moeite waard wat er bij jullie allemaal gebeurt! Remco Takken, Jazzpublicist, Zwolle. Jazzteksten, oa recensies, reportages en interviews, radioteksten, cd-hoesjes, juryrapporten en festivalprogramma's Alternate Take, De Nederlandse Jazzdienst, De ConcertZender, Tijdschrift Jazz, Fake Magazine, www.kindamuzik.net, Javaanse Jongens Jazz Tracks Agenda, Spectrum/ Winkler Prins, Encarta CD-rom Encyclopedie."

Optreden Ancesthree Donderdag 23 Oktober, 2003 om 16:58 door lejo Op vrijdag 14 november treedt Ben Sluijs op met Piet Verbist en Hendrik Braeckman, op de jazzzolder. Leden van de jazzzolder mogen zoals steeds gratis binnen. Niet-leden betalen een daglidgeld; uitzonderlijk bedraagt het daglidgeld die avond 10 euro.

wijziging Vrijdag 3 Oktober, 2003 om 15:23 door lejo zopas liep volgende mail binnen: "hoi lejo, duizendmaal sorry, door een interne fout blijkt mr. Tcha die avond toch niet vrij meer te zijn! We zullen het dus helaas zonder hem moeten stellen (maar dan steken we met ons drieeen gewoon een extra tandje bij!) vriendelijke groeten, Joachim"

Mail van Joachim Badenhorst Woensdag 1 Oktober, 2003 om 20:29 door lejo "gegroet Lejo, ik heb een voorstel/vraagsken voor ons optreden vr.24 Oktober. Wij spelen met On Fidldikn Mamzer dikwijls samen met de ronduit fantastische (blinde) violist-gitarist-multiinstrumentalist-virtuoos Tcha Limberger. Nu was mijn idee om hem bij ons optreden als special guest te laten meedoen. Zien jullie dit zitten? groeten, Joachim." Natuurlijk, Joachim, we kijken er al naar uit!

DB Quartet op 13 februari 2004 afgelast! Dinsdag 23 September, 2003 om 09:16 door lejo Volgend bericht kwam op de mail binnen: Hallo Ik zie dat het dB Quartet nog steeds geafficheerd staat bij jullie. Spijtig genoeg bestaan we niet meer. Ik constateer dat onze bassist jullie hiervan nog niet op de hoogte heeft gebracht. Voor meer informatie kan je Filip Vanvoorden bereiken op tel nr 016/353452 Groeten Ben Vanderweyden.

Anthony Claeys Quintet Vrijdag 29 Augustus, 2003 om 17:31 door lejo Uitzonderlijk zal het optreden van het Anthony Claeys Quintet op vrijdag 12 september niet om 21 uur beginnen maar om 21.30 uur. De zolder is wel open vanaf 20 uur.

Bericht van B1 Woensdag 6 Augustus, 2003 om 10:36 door lejo Dag Lejo, Het lijkt wel of de duivel of op zijn minst Murphy ermee gemoeid is maar saxofonist Glenn Francis zit tijdelijk terug in London en de kans is groot dat hij daar voorlopig blijft. Geen nood echter, wij zullen hem vrijdag waardig vervangen door zangeres Valeria Capaldi. Enfin, tot vrijdag, wij spelen ons vanavond al wat warm in De Versteende Nacht in Brugge. Jan.

Iris Romen Zaterdag 2 Augustus, 2003 om 10:24 door lejo Op 11 april 2003 trad Iris Romen op de jazzzolder op met Trio Tinto. Op de website van Anthony Claeys (gitarist o.a. bij Trio Tinto) kan je verschillende nummers beluisteren gezongen door Iris Romen; allen daarheen: http://www.anthonyclaeys.be/, en genieten! Je kan er binnenkort ook luisteren naar muziek van het Anthony Claeys quintet. Zij treden live op op de jazzzolder op vrijdag 12 september!

5 jaar jazzzolder Donderdag 24 Juli, 2003 om 21:47 door lejo Naar aanleiding van 5 JAAR JAZZZOLDER hebben we vanaf juli een reeks bijzondere live-concerten voorzien, en dit tot het einde van het jaar. Stuk voor stuk zijn ze zeker de moeite waard! Zorg dat je erbij bent!!!

Gastenboek Dinsdag 1 Juli, 2003 om 11:03 door lejo Hallo, graag kregen we jullie commentaar ivm de site en/of de jazzzolderactiviteiten. Alle opmerkingen zijn welkom, en wie weet houden we er misschien rekening mee!

vakantie op zolder Woensdag 18 Juni, 2003 om 15:38 door lejo wij gaan door met de live-optredens gedurende juli en augustus; o.a. "Catherine Smet en Anja Kowalski", een duo dat staat voor kwaliteit, "jazzoom" met swingende standards en gekende klassiekers, "B1 Quartet", muzikanten met internationale roots, kortom, een prachtige zomer op de (natuurlijk geairconditioneerde) jazzzolder!!!

Optredens Maandag 19 Mei, 2003 om 08:38 door lejo Wij programmeren de optredens soms lang op voorhand; hou er rekening mee dat er af en toe wijzigingen kunnen komen, en raadpleeg regelmatig de kalender.

Live-opnamen Dinsdag 8 April, 2003 om 12:15 door lejo Op vrijdag 27 december 2002 en op vrijdag 28 februari 2003 werden de live-optredens van B-Lectric en BAST opgenomen. Meer info aan de toog.

piano Vrijdag 21 Maart, 2003 om 11:54 door lejo "De jazzzolder heeft hem: de eigen (digitale) piano: een Roland RD-600, 88-key, 64-voice polyphony, 24 Mb soundROM, masterkeyboardfuncties, Reverb, Chorus, 40 insert EFX, naast stereo piano samples ook andere E. Piano's, orgels en synth klanken."

piano Woensdag 5 Maart, 2003 om 23:23 door lejo binnenkort heeft de jazzzolder zijn eigen piano! dus, vier je muzikale jazzy lusten dan maar bot op de zolder!